ตอนที่ 3

เจมี่นั่งหลับอยู่เบาะหลังรถมาตลอดทาง เพื่อพักผ่อนให้คลายจากอาการค้างของแอลกอฮอร์ แซนด์ขับรถไปพลางขยับเนคไทที่คอให้หลวมเพิ่มขึ้น กลัดกระดุมออกจากอกอีกเม็ด เพื่อคลายร้อน เขาเองก็ดื่มไปได้ขนาดกลางๆ มีอาการเมากึ่งหนึ่ง แต่เขายังสามารถคุมตัวเองเพื่อขับรถไปส่งเจมี่ได้

“เป็นทอมริอาจดื่มซะเมา หน้าก็หวานคม อกก็ยังไม่ได้ผ่า นอนกับแฟนหญิงด้วยกันจะเป็นยังไงวะ?” แซนด์กำลังจินตนาการทอมอยู่กับหญิง ระหว่างที่ติดไฟแดงเขาก็ดันมีอาการของแข็งขึ้นใต้กางเกง หน้าแดงระเรื่อนิดหน่อย แซนด์คิดว่าเขาจะต้องหยุดคิดซะแล้ว เพราะเส้นทางก็เริ่มใกล้บ้านของเจมี่ทุกที...

มันเป็นหมู่บ้านที่มีระบบซีคิวริตี้ และรถของแซนด์ก็ดันไม่มีป้ายหน้าหมู่บ้าน ทำให้รปภ.ไม่ให้เขาพาเจมี่ไปส่งข้างใน เขาต้องบอกกับรปภ.ว่า พาเจ้าของบ้านมาส่ง เพราะเมาพับอยู่เบาะหลังรถ เมื่อรปภ.ถามว่าเป็นเพื่อนกันใช่มั๊ย เพราะเขาจำเจมี่ได้ แต่ตอนนี้หมดสภาพหนักมาก จึงลดไฟฉายลงและปล่อยให้แซนด์พาเข้าไปในหมู่บ้าน

ที่นี่เป็นหมู่บ้านที่มีฐานะพอตัว ทำให้แซนด์เริ่มคิดว่าเจมี่ก็ไม่ได้กระจอกจริงๆ แล้วแฟนเขาก็ยังกล้าทิ้งไปหาผู้ชายคนอื่นได้ ถ้าไม่เพราะมีแท่งทองกระดอใหญ่ ก็อาจจะรวยกว่าเจมี่อีกก็ได้มั๊ง แซนด์คิดไปคิดมา ดันเจอทอมมีฐานะแบบนี้ เห็นทีต้องเป็นมิตรกับเขาให้มากๆ ชีวิตเบื้องหน้าจะเป็นยังไงไม่รู้เลย

******

มาถึงหน้าบ้าน แซนด์คิดว่า จะพยายามหิ้วปีกของเจมี่พาเข้าบ้าน และส่วนตัวเขาก็ควรจะกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว อย่างน้อยคนที่โดนทิ้งหัวอกเดียวกัน ก็ไม่ควรไปเสี่ยงเจออุบัติเหตุบนท้องถนน เพราะเมาพับไม่ได้สติแบบนี้

“ไหวรึเปล่า? ถึงบ้านแล้ว” แซนด์บอกน้ำเสียงดัง พลางพยายามดึงแขนของเจมี่ให้ขยับตัว เธอควรลุกจากรถของเขาได้แล้ว

“ถึงแล้วหรอ? เดี๋ยวนะ มึนหัว ปวดฉี่อีก!” เธอบอกพลางพยายามหากุญแจบ้านที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง พร้อมๆ กับกุญแจรถก็อยู่รวมๆ กันอีก... เจมี่หันไปมาเจอแต่รถของแซนด์ แต่รถของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย

“รถผมล่ะ?” เธอถามแซนด์ในขณะที่พยายามคลานออกมาจากเบาะหลังรถเพื่อลงมายืนอยู่หน้าบ้านตัวเอง

“อยู่ที่ร้าน พรุ่งนี้ไหวก็ไปเอาล่ะกัน” เขาพูดเฉยเมิน เพื่อให้เธอรับผิดชอบความเมาของตัวเอง เขามาเธอมาส่งแล้ว เขาก็ควรจะกลับได้แล้ว

“ขอบใจนายมากนะ” เจมี่ยกมือปาดหน้าผาก เสยผมบ็อบไปข้างหลัง เพิ่งจะเจอกันที่ร้านเหล้า ดันให้เขามาส่งถึงบ้าน... เธอก็มึนหัวสับสนขนาดนี้

“ถ้าจะไม่ว่าอะไร ขอเข้าไปดื่มน้ำหน่อยได้มั๊ย? คอแห้ง” แซนด์ขอเจมี่แค่นั้น เพราะเขาก็ดื่มเหล้ามา นึกอยากได้น้ำดื่มเย็นๆ ก่อนจะเดินทางกลับ เจมี่เห็นว่าควรจะตอบแทนเพื่อนใหม่ที่ใจดีกับเธอ จึงเปิดประตูบ้านและยอมให้เขาจอดรถหน้าบ้าน เพื่อให้เขามาในบ้านเธอ

ทอมสาวเดินเข้าห้องน้ำ พลางล้างหน้าให้หายมึนหัวล้างปากที่อ้วกไปเมื่อสักครู่พลางอมน้ำยาล้างกลิ่นปากสักเล็กน้อย แต่ก็ยังมีอาการเมาค้างอยู่อีกครึ่งหนึ่ง แล้วรู้สึกครั้นเนื้อครั้นตัวอยากจะอาบน้ำจริงๆ หันไปหยิบผ้ามาเช็ดหน้า ปล่อยให้แซนด์เดินเข้าไปในครัว หยิบแก้วน้ำแล้วรินน้ำดื่มเย็นๆ จากตู้กดน้ำอัตโนมัติแทน...

เขาหันมองไปรอบๆ เห็นรูปของเจมี่กับแฟนสาวตั้งอยู่ แถมบ้านก็ฐานะดี แซนด์คิดในใจเจมี่ไม่ได้กระจอกอย่างที่ว่า บ้านก็น่าจะหลักเจ็ดขึ้นไป มีเพื่อนฐานะดีเป็นทอมก็ไม่เลวนะ เพราะเลิกกับแฟนมาเจอเพื่อนใหม่ เขาถือว่าโชคดีหลังความโชคร้ายก็แล้วกัน...

พอเจมี่เดินออกมา รู้สึกว่าอยากโผกอดขอบคุณแซนด์ แต่เธอทำได้แค่ยิ้มและก็ยื่นมือเช็คแฮนด์ แซนด์วางแก้วน้ำและก็ตบไหล่พลางดึงเธอเข้ามากอด พลางกุมศรีษะด้วยมือเดียว

“ดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ ผมต้องกลับละ...” แซนด์ตั้งใจว่าเขาจะจากไป ถึงเวลาที่เขาจะต้องกลับบ้าน ช่วงเวลาหนึ่งเหมือนเจมี่นึกอยากจะประชดม่อนที่ไปกับชายอื่น ตอนนี้เธอมีผู้ชายเข้ามาอยู่ในบ้านเธอแล้ว และตอนนี้เธอก็อยู่คนเดียว เจมี่นึกเหลวไหลกับตัวเองที่เกิดมีอาการบางอย่างในกายขึ้นมา...

******

“นั่งลง!” เจมี่บอกให้แซนด์นั่งลง ก่อนจะปล่อยให้เขาออกไปจากบ้าน ชายหนุ่มทำหน้างงๆ ว่าเจมี่พูดอะไรออกมา เขาเลยเดินถอยหลังนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ข้างหลัง

“แล้ว...” แซนด์มองเจมี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าฉงนหนักเมื่อเห็นเจมี่เริ่มถอดสูทนอกแล้วก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น

“เฮ้ยๆ มาถอดต่อหน้าผมทำไม...” แซนด์เริ่มตื่นเต้น อยากจะหลบหน้าเจมี่ แต่เขาก็ไม่กล้าลุกหนี เพราะเจมี่บอกให้เขานั่ง และเขาก็ยังเมาค้าจนทำให้รู้สึกต่อต้านลดน้อยลง ของใต้กางเกงเขาก็เริ่มกลับมาแข็งราวกับรู้งานอีกต่างหาก

“อย่าหลบหน้าผม และก็มองหน้าผม!” เจมี่ร้องขอให้เขาทำตามที่เธอบอก ตอนนี้เหลือเพียงแค่ผ้าพันหน้าอก กับชั้นในชายที่เธอใส่ ผ้าพันอกกำลังถูกคลายออกมา ปรากฏหน้าอกที่กลมเล็กนูนอวบไม่ใหญ่มาก กับร่างกายของเธอที่เล็กไม่เกินร้อยหกสิบเซนติเมตร

“รูปร่างดีขนาดนี้ เมียยังกล้าทิ้ง...ไม่มีไอ้นั้นสินะ” แซนด์กล่าวขบขัน เพราะมันเป็นความจริงใต้กางเกงในชายที่เจมี่สวม เธอเป็นหญิงแท้ที่นวลเนียนจนเขาก็เริ่มจะมือสั่น พยายามห้ามตัวเองไม่ให้ขยับออกจากโซฟาที่นั่งอยู่

“ของนายก็ขึ้นแล้วนิ... ทำให้ผมหน่อย!” เจมี่แค่อยากรู้ว่าทำไมม่อนถึงจากไป และตอนนี้เธอก็ไม่สนอะไรแล้วทั้งนั้น เพราะเธอเหงาและสูญเสียม่อนไป ตอนนี้แซนด์ก็น่าจะเป็นคนเดียวที่ใจดีกับเธอตอนนี้...

******