Masukเจมี่นั่งหลับอยู่เบาะหลังรถมาตลอดทาง เพื่อพักผ่อนให้คลายจากอาการค้างของแอลกอฮอร์ แซนด์ขับรถไปพลางขยับเนคไทที่คอให้หลวมเพิ่มขึ้น กลัดกระดุมออกจากอกอีกเม็ด เพื่อคลายร้อน เขาเองก็ดื่มไปได้ขนาดกลางๆ มีอาการเมากึ่งหนึ่ง แต่เขายังสามารถคุมตัวเองเพื่อขับรถไปส่งเจมี่ได้
“เป็นทอมริอาจดื่มซะเมา หน้าก็หวานคม อกก็ยังไม่ได้ผ่า นอนกับแฟนหญิงด้วยกันจะเป็นยังไงวะ?” แซนด์กำลังจินตนาการทอมอยู่กับหญิง ระหว่างที่ติดไฟแดงเขาก็ดันมีอาการของแข็งขึ้นใต้กางเกง หน้าแดงระเรื่อนิดหน่อย แซนด์คิดว่าเขาจะต้องหยุดคิดซะแล้ว เพราะเส้นทางก็เริ่มใกล้บ้านของเจมี่ทุกที...
มันเป็นหมู่บ้านที่มีระบบซีคิวริตี้ และรถของแซนด์ก็ดันไม่มีป้ายหน้าหมู่บ้าน ทำให้รปภ.ไม่ให้เขาพาเจมี่ไปส่งข้างใน เขาต้องบอกกับรปภ.ว่า พาเจ้าของบ้านมาส่ง เพราะเมาพับอยู่เบาะหลังรถ เมื่อรปภ.ถามว่าเป็นเพื่อนกันใช่มั๊ย เพราะเขาจำเจมี่ได้ แต่ตอนนี้หมดสภาพหนักมาก จึงลดไฟฉายลงและปล่อยให้แซนด์พาเข้าไปในหมู่บ้าน
ที่นี่เป็นหมู่บ้านที่มีฐานะพอตัว ทำให้แซนด์เริ่มคิดว่าเจมี่ก็ไม่ได้กระจอกจริงๆ แล้วแฟนเขาก็ยังกล้าทิ้งไปหาผู้ชายคนอื่นได้ ถ้าไม่เพราะมีแท่งทองกระดอใหญ่ ก็อาจจะรวยกว่าเจมี่อีกก็ได้มั๊ง แซนด์คิดไปคิดมา ดันเจอทอมมีฐานะแบบนี้ เห็นทีต้องเป็นมิตรกับเขาให้มากๆ ชีวิตเบื้องหน้าจะเป็นยังไงไม่รู้เลย
******
มาถึงหน้าบ้าน แซนด์คิดว่า จะพยายามหิ้วปีกของเจมี่พาเข้าบ้าน และส่วนตัวเขาก็ควรจะกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว อย่างน้อยคนที่โดนทิ้งหัวอกเดียวกัน ก็ไม่ควรไปเสี่ยงเจออุบัติเหตุบนท้องถนน เพราะเมาพับไม่ได้สติแบบนี้
“ไหวรึเปล่า? ถึงบ้านแล้ว” แซนด์บอกน้ำเสียงดัง พลางพยายามดึงแขนของเจมี่ให้ขยับตัว เธอควรลุกจากรถของเขาได้แล้ว
“ถึงแล้วหรอ? เดี๋ยวนะ มึนหัว ปวดฉี่อีก!” เธอบอกพลางพยายามหากุญแจบ้านที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง พร้อมๆ กับกุญแจรถก็อยู่รวมๆ กันอีก... เจมี่หันไปมาเจอแต่รถของแซนด์ แต่รถของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย
“รถผมล่ะ?” เธอถามแซนด์ในขณะที่พยายามคลานออกมาจากเบาะหลังรถเพื่อลงมายืนอยู่หน้าบ้านตัวเอง
“อยู่ที่ร้าน พรุ่งนี้ไหวก็ไปเอาล่ะกัน” เขาพูดเฉยเมิน เพื่อให้เธอรับผิดชอบความเมาของตัวเอง เขามาเธอมาส่งแล้ว เขาก็ควรจะกลับได้แล้ว
“ขอบใจนายมากนะ” เจมี่ยกมือปาดหน้าผาก เสยผมบ็อบไปข้างหลัง เพิ่งจะเจอกันที่ร้านเหล้า ดันให้เขามาส่งถึงบ้าน... เธอก็มึนหัวสับสนขนาดนี้
“ถ้าจะไม่ว่าอะไร ขอเข้าไปดื่มน้ำหน่อยได้มั๊ย? คอแห้ง” แซนด์ขอเจมี่แค่นั้น เพราะเขาก็ดื่มเหล้ามา นึกอยากได้น้ำดื่มเย็นๆ ก่อนจะเดินทางกลับ เจมี่เห็นว่าควรจะตอบแทนเพื่อนใหม่ที่ใจดีกับเธอ จึงเปิดประตูบ้านและยอมให้เขาจอดรถหน้าบ้าน เพื่อให้เขามาในบ้านเธอ
ทอมสาวเดินเข้าห้องน้ำ พลางล้างหน้าให้หายมึนหัวล้างปากที่อ้วกไปเมื่อสักครู่พลางอมน้ำยาล้างกลิ่นปากสักเล็กน้อย แต่ก็ยังมีอาการเมาค้างอยู่อีกครึ่งหนึ่ง แล้วรู้สึกครั้นเนื้อครั้นตัวอยากจะอาบน้ำจริงๆ หันไปหยิบผ้ามาเช็ดหน้า ปล่อยให้แซนด์เดินเข้าไปในครัว หยิบแก้วน้ำแล้วรินน้ำดื่มเย็นๆ จากตู้กดน้ำอัตโนมัติแทน...
เขาหันมองไปรอบๆ เห็นรูปของเจมี่กับแฟนสาวตั้งอยู่ แถมบ้านก็ฐานะดี แซนด์คิดในใจเจมี่ไม่ได้กระจอกอย่างที่ว่า บ้านก็น่าจะหลักเจ็ดขึ้นไป มีเพื่อนฐานะดีเป็นทอมก็ไม่เลวนะ เพราะเลิกกับแฟนมาเจอเพื่อนใหม่ เขาถือว่าโชคดีหลังความโชคร้ายก็แล้วกัน...
พอเจมี่เดินออกมา รู้สึกว่าอยากโผกอดขอบคุณแซนด์ แต่เธอทำได้แค่ยิ้มและก็ยื่นมือเช็คแฮนด์ แซนด์วางแก้วน้ำและก็ตบไหล่พลางดึงเธอเข้ามากอด พลางกุมศรีษะด้วยมือเดียว
“ดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ ผมต้องกลับละ...” แซนด์ตั้งใจว่าเขาจะจากไป ถึงเวลาที่เขาจะต้องกลับบ้าน ช่วงเวลาหนึ่งเหมือนเจมี่นึกอยากจะประชดม่อนที่ไปกับชายอื่น ตอนนี้เธอมีผู้ชายเข้ามาอยู่ในบ้านเธอแล้ว และตอนนี้เธอก็อยู่คนเดียว เจมี่นึกเหลวไหลกับตัวเองที่เกิดมีอาการบางอย่างในกายขึ้นมา...
******
“นั่งลง!” เจมี่บอกให้แซนด์นั่งลง ก่อนจะปล่อยให้เขาออกไปจากบ้าน ชายหนุ่มทำหน้างงๆ ว่าเจมี่พูดอะไรออกมา เขาเลยเดินถอยหลังนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ข้างหลัง
“แล้ว...” แซนด์มองเจมี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าฉงนหนักเมื่อเห็นเจมี่เริ่มถอดสูทนอกแล้วก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น
“เฮ้ยๆ มาถอดต่อหน้าผมทำไม...” แซนด์เริ่มตื่นเต้น อยากจะหลบหน้าเจมี่ แต่เขาก็ไม่กล้าลุกหนี เพราะเจมี่บอกให้เขานั่ง และเขาก็ยังเมาค้าจนทำให้รู้สึกต่อต้านลดน้อยลง ของใต้กางเกงเขาก็เริ่มกลับมาแข็งราวกับรู้งานอีกต่างหาก
“อย่าหลบหน้าผม และก็มองหน้าผม!” เจมี่ร้องขอให้เขาทำตามที่เธอบอก ตอนนี้เหลือเพียงแค่ผ้าพันหน้าอก กับชั้นในชายที่เธอใส่ ผ้าพันอกกำลังถูกคลายออกมา ปรากฏหน้าอกที่กลมเล็กนูนอวบไม่ใหญ่มาก กับร่างกายของเธอที่เล็กไม่เกินร้อยหกสิบเซนติเมตร
“รูปร่างดีขนาดนี้ เมียยังกล้าทิ้ง...ไม่มีไอ้นั้นสินะ” แซนด์กล่าวขบขัน เพราะมันเป็นความจริงใต้กางเกงในชายที่เจมี่สวม เธอเป็นหญิงแท้ที่นวลเนียนจนเขาก็เริ่มจะมือสั่น พยายามห้ามตัวเองไม่ให้ขยับออกจากโซฟาที่นั่งอยู่
“ของนายก็ขึ้นแล้วนิ... ทำให้ผมหน่อย!” เจมี่แค่อยากรู้ว่าทำไมม่อนถึงจากไป และตอนนี้เธอก็ไม่สนอะไรแล้วทั้งนั้น เพราะเธอเหงาและสูญเสียม่อนไป ตอนนี้แซนด์ก็น่าจะเป็นคนเดียวที่ใจดีกับเธอตอนนี้...
******
นพถือโอกาสอาบน้ำ ในขณะที่เชนเดินเข้ามาตัวเปล่า ขอเข้ามาอาบน้ำด้วยเช่นกัน นพรู้สึกเขินแทบไม่กล้ามองหน้า แต่สำหรับเชน จึงเดินเข้าไปสวมกอดนพใต้ฝักบัวอาบน้ำ“รู้แล้วนะว่าตัวละครในหนังสือแฟนตาซีเล่มนั้น เขาทำอย่างนี้และรู้สึกยังไง” เชนกระซิบอยู่ข้างหูนพ พร้อมๆ กับอาวุธใหญ่ยาวมันเริ่มนอนหลับพักผ่อน แต่ยังแนบอยู่ระหว่างแก้มก้นของนพ ทำให้หนุ่มน้อยใจหายพอสมควร“คะ...ครับ” นพตอบอย่างตกใจ เพราะตื่นเต้นและใจเต้นแรง เขารู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก เมื่อมันได้เกิดขึ้นกับนพ และไม่มีใครในบ้านรู้ว่าเขาอยากทำแบบนี้มานานแล้ว แม้ว่าจะเป็นฝ่ายรับก็เถอะ“จะมีโอกาสบ้างมั๊ยถ้าผมอยากจะรุกบ้าง” นพถามเชนเบาๆ มองเขาด้วยสายตาแบบอยากวิงวอนขอร้อง“ผมไม่มีวันหันหลังให้ใคร เพราะผมชอบเผชิญหน้า แต่ตอนนพหันหลังให้ผม... ผมก็ชอบอยู่นะ มันใกล้ชิดแน่นมากๆ” เชนยิ้มหวานพลางบอกว่า เขาพึงพอใจในตัวนพมากแค่ไหน เพราะจากการคุยกันวันแรก เชนก็พอจะเอาออกว่า นพอ่อยเขามาตลอด ตอนนี้เขาคงสิ้นท่าอ่อยแล้ว และเชนเองก็อยากสานต่ออย่างเงียบๆ เพื่อมิให้นพเสียการเรียนต่อ“ครูเชนครับ... ผมต้องรีบกลับแล้ว นี่มันใกล้จะค่ำแล้วนะครับ” นพรู้สึกได้ว่าเวลา
นพเริ่มลดตัวลงต่ำนอนราบมองภาพที่สูงกว่าตรงหน้า ร่างของเชนดูตัวใหญ่ขึ้นเมื่ออยู่ข้างบน และเรือนขาของนพเริ่มถ่างออกกว้าง ความเป็นของเขาก็เริ่มอวบแข็งแต่ยังไม่ขยายเต็มที่ แต่สำหรับเชนแล้วเขาพร้อมที่จะเริ่มแนบกายเข้าหานพอย่างไม่ลดละ เพราะกำลังตื่นตัวเต็มที่หัวใจหนุ่มน้อยเต้นระรัวจนเริ่มกังวลว่ามันจะเป็นอย่างไร ในขณะที่เชนเริ่มตัวร่างนพเข้าหาให้ถนัดใกล้ชิด จัดแจงให้อยู่ถูกที่ถูกทางมองหนุ่มน้อยตรงหน้า ใจหนึ่งเชนอยากจะหยุด เพราะมันเกินหน้าที่ครูติวหนังสือ แต่อีกใจบอกให้ทำต่อไป เพราะมันเป็นความต้องการลึกของเชน และนพเองก็ต้องการเช่นกัน...“คือ...ผม...” นพรู้สึกกังวลจนเขาเริ่มรู้สึกกลัว“มันจะผ่านไปได้ด้วยดีนะ...” เชนลดตัวลงต่ำในขณะที่ส่วนปลายร้อนระอุก้อนเนื้อแข็ง จ่อเข้ากับประตูสวรรค์ที่ไม่เคยเปิดให้ใครผ่านมาก่อน ยามนี้เชนค่อยๆ เริ่มออกแรงดันเบาๆ ให้นพได้ผ่อนคลาย เพื่อเขาจะไม่เกร็งจนเจ็บเกินไป“ครู...เชน... ครับ... คือว่า... มัน...” นพรู้สึกถึงอะไรบางอย่างเริ่มปริปากแย้มเปิดส่วนล่างของเขา ทวารของเขาค่อยถูกดันให้เผยอเปิดออก จนนพรู้สึกอยากหยุดมัน ก้อนเนื้ออวบร้อนใหญ่ ค่อยๆทะลุแทงอัดร่างของนพจนเ
เชนพานพมาถึงบ้านของเขา แม้จะเป็นทาวโฮมเล็กๆ แต่นพก็เดินตามเข้ามาในบ้านเขาอย่างว่าง่าย หนุ่มน้อยเห็นว่ามีของบางอย่างเป็นของผู้หญิง ของใช้ไม่กี่ชิ้นที่เห็นน้อยมาก ราวกับว่าเคยเกิดขึ้นและก็หายไปจากชีวิตของเชน แววตาหนุ่มน้อยมองเชนจากเบื้องหลัง เมื่อครูหนุ่มพาหนุ่มน้อยมาเที่ยวบ้านเขาก่อนจะไปส่งบ้านของนพ“ครูเชนเคยมีแฟนหรอครับ? ผมเห็นของใช้บางชิ้นเป็นสีชมพู” นพสายตาดีสังเกตเก่ง เชนจึงไม่ได้ตอบอะไรนอกจากพามาถึงห้องรับแขก เพื่อจะได้เลี้ยงน้ำชาเขาก่อนพาไปส่งบ้าน“เลิกกันไปนานพอสมควรจนไม่อยากจำ” แม้ว่าเชนจะตอบแลไม่ใยดี ในความทรงจำเขายังเหลือแฟนเก่าในหัวเขายามที่เคยรู้สึกดีต่อกัน เขาแค่อยากมีที่ว่างให้ใครสักคนมาแทนที่ เพื่อลืมแฟนเก่าคนนั้น เธอแต่งงานใหม่มีลูกกับแฟนใหม่ไปแล้ว เชนยังเคยไปงานแต่งเธอด้วยซ้ำ แต่ไม่ได้พูดอะไรนอกจากตบมือยินดีกับเธอ...“ขอโทษนะครับ เผื่อว่าถ้าหากว่าผมช่วยได้...” นพเว้นคำพูดไว้ ทำให้เชนต้องแลมาทางนพ และรอยยิ้มอันอบอุ่น กับดวงตาที่จ้องมองมายังนพ มันแทบจะไม่ละสายตาไปต่อหน้าเขา...“นายอยากรู้ต่อนี่ ว่าในหนังสือที่ชอบเขาทำอะไรต่อ...” เชนเปลี่ยนความรู้สึกของครูหนุ่ม กลายเป็นแ
หนุ่มน้อยยิ้มแย้มร่าเริงเมื่อได้พบครูเชนอีกครั้ง วันนี้เขาไม่พูดถึงหนังสือแฟนตาซีเลย แต่ตั้งอกตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่ จนเชนเห็นว่านพมีแววความสามารถเรื่องเรียน อีกทั้งสามารถวิเคราะห์โจทย์ได้อย่างดีเยี่ยม เชนลองให้ทำข้อสอบปีที่แล้ว และตัวอย่างข้อสอบปีนี้ ผลปรากฏว่าคะแนนสอบออกมาเกือบเต็ม“ฝีมือดีมิใช่น้อยเลยนะนพ” เชนค่อนข้างตะลึงกับความเก่งของนพ จนต้องขยับแว่นตาบนหน้าเพื่อโฟกัสคำตอบที่ได้ตรวจทานไป หลังจากนั้นนพเห็นว่าเขาสามารถทำข้อสอบได้ดีแล้ว เขาเริ่มยิ้มแย้มสดใส ราวกับต้องการรางวัลบ้าง“ครูเชนครับ วันนี้ผมอยากหัดขับมอร์เตอร์ไซค์หลังติวเสร็จครับ ครูเชนไม่ได้รับกลับไปไหนใช่มั๊ยครับ?” นพถามน้ำเสียงใส หวังว่าเขาจะไม่โดนปฏิเสธ ครูหนุ่มอมยิ้มจนเกือบขำลั่นออกมา เพราะเขายังไม่มีแพลนจะสอน แต่มีความตั้งใจจะพาไปกินขนม นั่งรถเล่นหลังเลิกเรียน“สอบเข้ามหาลัยได้แล้ว ผมจะสอนให้นะ แต่วันนี้ผมจะพาไปนั่งรถเล่น กินขนมที่ร้านคาเฟ่ก็แล้วกันนะ ผมเลี้ยง...” เชนกล่าวน้ำเสียงสุภาพราบเรียบอย่างเป็นมิตร มันทำให้นพรู้สึกดีที่รู้สึกว่ามันเป็นรางวัลที่น่าสนใจมาก“สอนให้ผมจริงๆ นะครับ” หนุ่มน้อยมีอารามดีใจจนแทบจะโผก
เชนเริ่มสับสนแล้วนี่เขาทำอะไรลงไป เมื่อได้อยู่กับนพในสวนหลังบ้าน ขณะที่เชนยังติววิชาให้นพอ่านข้อสอบและทบทวนเนื้อหา กลับเป็นเชนที่แอบลอบมองนพอยู่หลายครั้ง หลังจากเผลอกอดจูบนพอย่างลืมตัว ไม่ใช่เพราะเขาเกลียดหรือท้าทาย เขารู้สึกดีมากเมื่อกอดนพเช่นนั้น เชนพยายามลืมเรื่องเมื่อตอนบ่าย และตั้งใจว่าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก“ครูเชนไม่ชอบผมรึครับ?” นพแค่รู้สึกดีกับเขามากๆ เมื่อเขาได้มอบรอยจูบที่อบอุ่นนี้มาให้ หลังจากที่นพโดดเดี่ยวและเหงามานาน มีแค่หนังสือกับจินตนาการที่ยังอยู่ปลอบประโลมเขาให้มีชีวิตและความรู้สึกเหล่านี้ต่อไป“ผมกำลังติววิชาให้อยู่นะครับนพ อย่าเพิ่งถามอะไรผมตอนนี้นอกเรื่อง” เชนพยายามไม่ให้นพลากออกนอกเรื่อง เพราะเขามองนาฬิกาอยากให้ระฆังช่วยชีวิตเขาที เพราะเขาเองก็มีระดับความต้องการเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนต้องอดทนที่จะไม่แตะต้องนพอีกครั้งในรอบถัดไป“เอ่อ... ถ้าเรียนเสร็จแล้วว ผมขอถามอีกครั้งได้มั๊ยครับ?” นพรู้สึกหน้าแดงเขินอายมาก เขามีความต้องการ และอยากสานต่อเรื่องนี้เมื่อตอนบ่าย เขารู้สึกดีมากๆเมื่อครูเชนกอดและมอบรอยจูบที่อบอุ่น เขารู้สึกชอบและอยากทำมันอีกเชนไม่ได้ตอบนอกจากขยับแว่น
พักเที่ยงเหมือนเดิมยามสาวใช้เข็นอาหารมาให้ช่วงเที่ยง วันนี้นพทานอาหารเสร็จเร็ว แต่กลับหยิบขนมของว่างเอาไว้ในมือ พลางชักชวนครูเชนให้ออกไปรับแดดที่สวนหลังบ้านด้วยกัน มันเป็นส่วนที่เขาได้พักผ่อนก่อนจะต้องเรียนหนักยามบ่าย“บ้านนายสวยมากเลยนะ นพ” เชนเดินตามออกมา พร้อมน้ำดื่มในมือที่ถือเอาไว้ เขารู้สึกได้ว่า นพเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี ร่าเริง แล้วก็นิสัยดีเวลาเรียนกับเขาด้วย“ผมแค่อยากถามว่า ถ้าเราจะทำอย่างในหนังสือ ผมอยากรู้ว่ามันรู้สึกยังไง?” นพถามในฉากเดียวที่ตัวละครเพศเดียวกันเขาได้ทำร่วมกัน ทำให้สีหน้าของเชนถึงกับตกตะลึงที่โดนถาม เพราะเขาอ่านส่วนนี้แล้ว บอกเลยว่าเขารู้สึกแฮปปี้มากๆ และมากกว่าตอนอยู่กับแฟนของตัวเองเรือนหน้าของครูเชนเริ่มร้อนและเขินแดง เรียวปากเริ่มสั่น ยามมองริมฝีปากหวานๆ เนียนสวยตรงหน้าที่ได้ร้องขอให้เชนสาธิตให้เขาหน่อย“มันคงไม่ดีหรอกนะ นพ ครูมาติวหนังสือนะ เราไม่ได้มาเน้นเนื้อหาในนิยายที่เราได้แลกเปลี่ยนกันบ่อยครั้ง” เชนเริ่มเสียงสั่นเพราะในใจลึกๆ เขารู้สึกกับนพ แต่จะให้ทำแบบนั้นตามคำร้องของหนุ่มน้อย เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะต้องรู้สึกกับนพต่อไปอย่างไร“ดีสิครับ ผมอุต







