ตอนที่ 6

หนุ่มน้อยยิ้มแย้มร่าเริงเมื่อได้พบครูเชนอีกครั้ง วันนี้เขาไม่พูดถึงหนังสือแฟนตาซีเลย แต่ตั้งอกตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่ จนเชนเห็นว่านพมีแววความสามารถเรื่องเรียน อีกทั้งสามารถวิเคราะห์โจทย์ได้อย่างดีเยี่ยม เชนลองให้ทำข้อสอบปีที่แล้ว และตัวอย่างข้อสอบปีนี้ ผลปรากฏว่าคะแนนสอบออกมาเกือบเต็ม

“ฝีมือดีมิใช่น้อยเลยนะนพ” เชนค่อนข้างตะลึงกับความเก่งของนพ จนต้องขยับแว่นตาบนหน้าเพื่อโฟกัสคำตอบที่ได้ตรวจทานไป หลังจากนั้นนพเห็นว่าเขาสามารถทำข้อสอบได้ดีแล้ว เขาเริ่มยิ้มแย้มสดใส ราวกับต้องการรางวัลบ้าง

“ครูเชนครับ วันนี้ผมอยากหัดขับมอร์เตอร์ไซค์หลังติวเสร็จครับ ครูเชนไม่ได้รับกลับไปไหนใช่มั๊ยครับ?” นพถามน้ำเสียงใส หวังว่าเขาจะไม่โดนปฏิเสธ ครูหนุ่มอมยิ้มจนเกือบขำลั่นออกมา เพราะเขายังไม่มีแพลนจะสอน แต่มีความตั้งใจจะพาไปกินขนม นั่งรถเล่นหลังเลิกเรียน

“สอบเข้ามหาลัยได้แล้ว ผมจะสอนให้นะ แต่วันนี้ผมจะพาไปนั่งรถเล่น กินขนมที่ร้านคาเฟ่ก็แล้วกันนะ ผมเลี้ยง...” เชนกล่าวน้ำเสียงสุภาพราบเรียบอย่างเป็นมิตร มันทำให้นพรู้สึกดีที่รู้สึกว่ามันเป็นรางวัลที่น่าสนใจมาก

“สอนให้ผมจริงๆ นะครับ” หนุ่มน้อยมีอารามดีใจจนแทบจะโผกอดเชน มันเป็นความใกล้ชิดที่นพรู้สึกอบอุ่น และรู้สึกดีต่อเชนมากๆ จนเขารู้สึกว่าเขาจะโดนจูบอีกรึเปล่า แต่สำหรับเชนแล้ว การกอดที่ใกล้ชิดแบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกดีต่อนพเพิ่มมากขึ้นแต่ทว่า...

“ครับผม... ฉะนั้น ผมยังมีข้อสอบตัวอย่างปีนี้อีกสองชุด กรุณาทำให้เสร็จหลังอาหารเที่ยงนะครับ ช่วงนี้ผมจะทบทวนเนื้อหาวิชาที่ต้องติวต่อไป...” เชนยังไม่ลืมที่จะติววิชาให้นพ หนุ่มน้อยแทบจะหัวเราะแห้งเมื่อเห็นว่าครูเชนยังคงมาตรฐานการติวให้เขาไม่มีตกหล่นเช่นเดิม แต่รางวัลพาไปนั่งรถเล่น กินขนมที่ร้านคาเฟ่ มันทำให้นพสนใจมากทีเดียว

******

วันนี้แทบไม่ต้องติวมากมาย เชนได้เห็นความเรียนเก่งของนพอย่างชัดเจน เมื่อเขาทำตัวอย่างข้อสอบกว่าสี่วิชาและได้คะแนนเกือบเต็ม ทำให้การเรียนวันนี้จบเร็วกว่าที่คิดในยามบ่าย เชนจึงชักชวนนพไปนั่งรถเล่น กินลมชมวิว และพาไปร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งที่สวยงาม ทำให้สาวใช้ต้องรีบออกมาห้าม เพราะจริงๆ แล้วเขาไม่ควรออกไปไหนตอนใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัย

“คุณชายน้อยคะ คุณท่านสั่งเอาไว้ว่า ไม่ควรออกไปไหนเวลาติวหนังสือนะคะ” สาวใช้พยายามห้ามและเตือนทบทวนถึงคำสั่งเจ้านายได้สั่งเอาไว้ก่อนออกไปต่างประเทศ

“เดี๋ยวผมกลับมาน่ะ ผมไม่ได้ไปคนเดียว ผมไปกับครูเชน เดี๋ยวเขาก็มาส่ง” นพแค่เบื่อบ้านจนอยากจะออกไปเที่ยวสักเล็กน้อยให้สมองโล่งหน่อย

“ผมพาไปไม่นานครับ จะรีบพากลับมาไม่ดึกนะครับ” เชนยิ้มแย้ม ก่อนจะส่งหมวกกันน็อคอีกใบให้นพ แล้วให้เขาขึ้นมานั่งซ้อนท้าย

“กอดเอวผมไว้นะ ระวังตกด้วยล่ะ” เชนพานพขึ้นรถเรซซิ่งซึ่งตัวเขาอยู่สูงทำให้มองวิวทิวทัศน์ได้ชัดเจน แถมสูงกว่าที่คิดเสียอีก นพรู้สึกโล่งใจอิสระ เชนขับรถไม่เร็วเพราะกลัวนพจะตกรถ จึงพาเขานั่งรถเที่ยวให้สนุกคลายเครียด

กว่าครึ่งชม.เมื่อเชนพานพมาถึงร้านคาเฟ่ ประตูร้านสวยน่ารัก พร้อมกลิ่นกาแฟ และของหวานเต็มตู้แช่ขนม สายตาของนพเห็นของหวานตรงหน้าแล้วเกิดอยากกินไปหมด ยังดีวันนี้เขาพกเงินมาเยอะ แต่เชนปัดมือให้เขาวางมือถือลง เพราะวันนี้เขาตั้งใจพานพมาผ่อนคลาย และมากินของอร่อยๆ ร้านนี้

เพราะมันเป็นร้านประจำของเขา และที่เขากลับมาที่นี่ เพื่อรำลึกถึงตอนเดทครั้งแรกกับแฟนสาวที่เลิกไป และวันนี้เขาก็พานพมาที่นี่แทน... เชนสั่งกาแฟมอคค่าร้อนของโปรดตัวเอง และให้นพได้สั่งโกโก้หน้าวิปครีมโรยด้วยท้อปปิ้งช็อคโกแลต แล้วยังมีขนมหวานเสิร์ฟตามมาอีก

สีหน้าของนพมีความสุขขึ้นมาก และยามนี้ในสายตาของนพมองเห็นเชนเป็นคนที่เขาไว้ใจมากที่สุด พาออกจากบ้าน มาเที่ยวโลกภายนอก มากินของอร่อยๆ กับคนที่อ่านหนังสือแนวเดียวกัน

เชนอยู่ในความสงบพร้อมยกกาแฟร้อนขึ้นดื่ม มองดูนพด้วยความเอ็นดู พลางแอบไปคิดถึงเรื่องเมื่อวานตอนเขาโอบนพมากอด พร้อมมอบจูบแบบร้อนแรงอย่างโหยหาอย่างลืมตัว เพราะคิดถึงฉากหนึ่งในหนังสือแฟนตาซีที่นพรบเร้าอยากรู้อยากเห็น หรือเรียกร้องความต้องการอยากทำแบบนั้นกับเขาจริงๆ

เชนละริมฝีปากจากถ้วยกาแฟร้อน พลางเม้มปากเพราะยามนี้เขารู้สึกถึงความต้องการของตัวเองอย่างเต็มที่ เพราะได้อยู่กับนพตามลำพังโดยไม่ต้องระแวงว่าจะเป็นเป้าสายตาใครในบ้านของนพอีก แววตาเชนมองนพด้วยความอ่อนโยน เมื่อเห็นสีหน้าของหนุ่มน้อยมีความสุขกับของอร่อยตรงหน้า แถมยังกินวิปครีมเลอะตรงมุมปากอย่างลืมตัว

เรียวมือสวยของเชนเอื้อมไปปาดริมฝีปากของนพอย่างแผ่วเบา ทำเอาใจสาวน้อยซึ่งมานั่งกินขนมในร้านเดียวกัน ซึ่งแอบลอบมองเป็นระวัง ต้องแอบเขินแอบตอนนพนั่งนิ่งตัวแข็งตอนเชนเป็นห่วงเป็นใยเขาอย่างอ่อนโยน

“ครูเชนครับ...” นพรู้สึกขัดเขินเล็กน้อย ทำให้นึกถึงเรื่องเมื่อวาน ตอนเขารบเร้าอยากทำแบบเดียวกับหนังสือแฟนตาซี ความจริงแล้วเขารู้สึกเหงา และอยากมีความรู้สึกดีๆ เหมือนในหนังสือ แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิด เพราะเขาแค่เริ่มรู้สึกดีกับครูเชน ยอมทำตามที่นพขอทุกอย่าง แม้ว่าวันนี้เขาจะขอให้สอนขับรถมอร์เตอร์ไซค์ เชนไม่ได้สอนให้เขา แต่พามาเที่ยว และเลี้ยงขนมแบบนี้ หนุ่มน้อยรู้สึกเกร็งขัดเขินอย่างบอกไม่ถูก

“ขนมที่นี่อร่อยมั๊ย?” เชนถามเพราะเขาอยากทำลายความเงียบมากกว่า ไม่เช่นนั้นความคิดของเขาจะพาเขาดำดิ่งไปไกลกว่านั้น

“อร่อยทุกอย่างเลยครับ ครูเชนมาที่นี่บ่อยรึครับ?” นพถามด้วยน้ำเสียงดีใจ เพราะตอนนี้เขากินเกือบหมดแล้ว ในขณะที่เชนกินแค่กาแฟแก้วหนึ่ง และมีน้ำดื่มอีกแก้ว

“นานๆ มาสักครั้ง ที่นี่มันมีความทรงจำดีๆ ที่ทำให้รู้สึกดี” เชนไม่กล้าบอกว่า มันเป็นเดทแรกของเขากับแฟนเก่า และตอนนี้เขาก็ยังนึกไม่ออกว่า ทำไมพานพมากินขนมที่นี่ อาจจะเป็นเพราะเขานึกไม่ออกก็ได้ว่าจะพาไปไหนดี

“ผมก็อยากมีความทรงจำดีๆ เหมือนกันนะครับ” นพยิ้มแย้มอบอุ่นนุ่มนวล และมันกระตุ้นความรู้สึกของเชนที่อยากจะสานต่อจากเรื่องเมื่อวาน... เชนเชื่อว่านพเองก็คิดเหมือนกัน...

******