ตอนที่ 4

พักเที่ยงเหมือนเดิมยามสาวใช้เข็นอาหารมาให้ช่วงเที่ยง วันนี้นพทานอาหารเสร็จเร็ว แต่กลับหยิบขนมของว่างเอาไว้ในมือ พลางชักชวนครูเชนให้ออกไปรับแดดที่สวนหลังบ้านด้วยกัน มันเป็นส่วนที่เขาได้พักผ่อนก่อนจะต้องเรียนหนักยามบ่าย

“บ้านนายสวยมากเลยนะ นพ” เชนเดินตามออกมา พร้อมน้ำดื่มในมือที่ถือเอาไว้ เขารู้สึกได้ว่า นพเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี ร่าเริง แล้วก็นิสัยดีเวลาเรียนกับเขาด้วย

“ผมแค่อยากถามว่า ถ้าเราจะทำอย่างในหนังสือ ผมอยากรู้ว่ามันรู้สึกยังไง?” นพถามในฉากเดียวที่ตัวละครเพศเดียวกันเขาได้ทำร่วมกัน ทำให้สีหน้าของเชนถึงกับตกตะลึงที่โดนถาม เพราะเขาอ่านส่วนนี้แล้ว บอกเลยว่าเขารู้สึกแฮปปี้มากๆ และมากกว่าตอนอยู่กับแฟนของตัวเอง

เรือนหน้าของครูเชนเริ่มร้อนและเขินแดง เรียวปากเริ่มสั่น ยามมองริมฝีปากหวานๆ เนียนสวยตรงหน้าที่ได้ร้องขอให้เชนสาธิตให้เขาหน่อย

“มันคงไม่ดีหรอกนะ นพ ครูมาติวหนังสือนะ เราไม่ได้มาเน้นเนื้อหาในนิยายที่เราได้แลกเปลี่ยนกันบ่อยครั้ง” เชนเริ่มเสียงสั่นเพราะในใจลึกๆ เขารู้สึกกับนพ แต่จะให้ทำแบบนั้นตามคำร้องของหนุ่มน้อย เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะต้องรู้สึกกับนพต่อไปอย่างไร

“ดีสิครับ ผมอุตส่าห์พามาในสวนตรงนี้จะได้หลบกล้องวงจรปิดในบ้านได้ บางทีพ่อแม่ผมก็ห้ามผมอ่านนิยายเรื่องนี้หนักมาก แต่อย่างน้อยการอ่านหนังสือของผม ก็ทำให้พวกท่านสบายใจเรื่องผมไม่ติดเพื่อน ถ้าหากการติวครั้งนี้หมดเวลา ครูเชนจะเป็นเพื่อนผมได้มั๊ยครับ ในฐานะที่เราชอบอ่านหนังสือเรื่องเดียวกัน”

หนุ่มน้อยมีทัศนะคติที่มองกว้างและอยากมีมิตรภาพดีๆ กับใครสักคนที่ไม่ต้องเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันก็ได้ เชนเริ่มจะเข้าใจแล้วว่า บางทีนพที่มีการเรียนที่ดี มีเพื่อนในวัยเรียนมากแค่ไหน เขามีคู่แข่ง แต่ไม่มีเพื่อน และเชนก็เป็นเพียงครูที่ถูกจ้างมาเพื่อสอนเขาตามที่นพต้องการ...

“ถ้ารู้สึกไม่ดีก็บอกให้หยุดนะ...” เชนเริ่มทำตามที่ตัวเองคิด และคำร้องของนพ มือวางแก้วน้ำลงและเริ่มถอดแว่นตาของตัวเองออกเสีย นพได้เห็นเรือนหน้าไร้แว่นตานั้นออกอย่างชัดเจน ดูห่ามและห้าวขึ้น พร้อมๆ กับเรือนมือเรียวบางสวยอีกข้าง กำลังช้อนคางของนพให้เชิดขึ้น

หนุ่มน้อยเริ่มตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ และแววตาเขาเบิกโตกว้างจนไม่กล้าจะมองต่อไป เพราะใบหน้าของเชนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งความอบอุ่นและร้อนผ่าวเบาๆ จากริมฝีปากของเชน สัมผัสกับเรียวปากเย็นเฉียบและกำลังสั่นอยู่ ค่อยๆ บดเบียดเบาๆ จนปลายลิ้นของเชนเริ่มสอดเผยอให้อีกฝ่ายอ้าให้กว้างขึ้น

เชนหยอดแหย่ลิ้นร้อนโลมเลียอีกฝ่ายเบาๆ ราวกับปลอบประโลมให้คลายความกังวล หนุ่มน้อยรู้สึกดีจนอยากสวมกอดเชนตอบให้แนบแน่นขึ้น ชายผู้มาติวหนังสือยามนี้สวมกอดหนุ่มน้อยรัดเขาโอบกอดให้แนบกาย ควมอบอุ่น และเสียงหัวใจของพวกเขาดังสอดประสานกับเสียงลมหายใจ โดยไร้คำพูด

นพเริ่มใช้ลิ้นตอบกับลิ้นของเชน ฝึกตามเขายามจูบสอดลิ้นเข้าหากัน เรียวริมฝีปากจากที่เคยแห้งผากยามนี้เปียกชุ่มดูดดื่ม จนเกินจะหยุดลงได้ เชนบดเบียดลิ้มฝีปากไม่หยุด เพราะเขาเองก็หิวกระหายจากการโดนแฟนสาวทิ้ง เปล่าเปลี่ยว แถมยังโดนกระตุ้นจากจิตใต้สำนึก เมื่อนพถามถึงฉากอย่างว่าในหนังสือ และเขาก็รู้ว่ามันดำเนินต่อไปอย่างไร

จนกระทั่งนพอิ่มเอมกับรสจูบของเชนมันทำให้เขาพึงพอใจที่ได้รู้สึกปลดปล่อย และคลายความสงสัย แต่ตัวหนุ่มน้อยเองก็หยุดไม่ได้ นอกจากเชนจะเป็นผลักเขาให้หยุดเสียเอง จนอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของนพมันกระเจิดกระเจิงเสียไม่อยากให้หยุดกลางคัน เขาอยากให้เชนทำต่อเพราะเขารู้สึกดีเหลือเกิน

“ครูเชนครับ!” นพอยากจะพูดต่อ แต่ไม่รู้จะต่อด้วยประโยคอะไร เขายอมรับว่า เชนจูบเก่งเกินกว่านพจะประเมินได้ เขาเริ่มรู้สึกจดจำรอยจูบแรกของเขา เมื่อครูเชนมอบให้

“นายคงหายสงสัยเรื่องในหนังสือแฟนตาซี และผมก็อยากให้เราพักเรื่องนี้เอาไว้ ระหว่างการติวหนังสือนะครับ” เชนกลับพูดน้ำเสียงเข้มหลังจากเผลอตัวทำตามคำขอของนพ เขาไม่อยากให้นพต้องคิดอะไรเลยเถิดแบบนี้ เพราะแค่ตอนนี้มันได้เริ่มความรู้สึกกระตุ้นอารมณ์เหล่านั้นไปแล้ว ภายในกายของเชนร้อนรุ่มจนเขาเกิดอารมณ์หนักมาก

ในหัวคิดของเขาเกิดอยากจะทำเรื่องเลยเถิดแบบนั้นให้เหมือนในหนังสือ จนกระทั่งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเช่นเดียวกับตัวละครที่ได้มีความสุขร่วมกันแบบเพศเดียวกัน และเชนกำลังเริ่มสับสน เมื่อหนุ่มน้อยได้เป็นฝ่ายร้องขอให้เขาเริ่มทำให้เขาที

“ผมทำให้ครูเชนโกรธหรอครับ?” หนุ่มน้อยแค่รู้สึกใจเสียเมื่อตอนที่จูบกันเขารู้สึกดีต่อกันมากๆ จนกระทั่งเขารู้สึกว่า พวกเขามีใจเดียวกันที่จะสานต่อเรื่องให้ถึงปลายทางร่วมกัน

“ไม่หรอกครับ เพียงแค่มันนอกเหนือการติวหนังสือน่ะ นายน่าจะหายสงสัยเรื่องเนื้อหาในหนังสือนอกเวลา และผมก็มาเพื่อติววิชาพิเศษเท่านั้น ว่าแต่ตอนนี้ก็ใกล้จะบ่ายโมงแล้ว ผมแนะนำว่าเราน่าจะกลับเข้าห้องรับแขก เรียนวิชาถัดไปนะครับ” เชนเปลี่ยนเรื่องดึงนพกลับมาในจุดที่เขาควรอยู่ ไม่ใช่จุดที่พาเขาออกไปผจญภัยในดินแดนแฟนตาซีกระทั่งเลยเถิดจนมีความสัมพันธ์ที่เกินเลยไปกว่านี้

“เอ่อ...” นพแค่รู้สึกแย่ หลังจากเชนหยุดสิ่งที่เขาได้เริ่ม และนพเริ่มจะเข้าใจตัวเองแล้วว่า เขาไม่ได้ชอบผู้หญิงที่เคยได้เป็นแฟน แต่เขากลับมีความสุขกับผู้ชายที่ดีกับเขา อายุมากกว่า ใจดีและยินดีที่จะรับฟังเขาทุกเรื่อง

“นายควรตั้งใจกับสิ่งตรงหน้า เพราะความรู้สึกและอารมณ์ มันเป็นเรื่องสำคัญต่อจิตใจนะ นพ มันจะเป็นบทเรียนที่ดีหากนายได้เริ่มกับคนที่นายรัก” เชนแค่อยากจะบอกให้นพได้รู้ว่า การจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งได้ มันไมใช่เรื่องของความอยากรู้ หรืออยากลอง แต่เป็นเรื่องของความรู้สึกที่มีให้กัน และต้องรักษามันไว้ร่วมกันด้วย

“ขอบคุณครับ ครูเชน!” นพรู้สึกตื่นเต้นเขินอาย และหัวใจเต้นแรง เขาไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน และมันก็ยอดเยี่ยมมากกว่าตอนเขามีแฟนคนแรกเมื่อเรียนสมัยมัธยมต้น หรือว่าเพราะตอนนั้นเขายังเด็ก แต่ตอนนี้เขากำลังจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ในขณะที่ความคิดเขายังวนเวียนกับรอยจูบและความอบอุ่นจากเชน ที่ได้มอบให้เมื่อสักครู่

หนุ่มน้อยยังคงแอบลอบมองริมฝีปากเชนอยู่บ่อยครับ ระหว่างเรียนจนกระทั่งรู้สึกว่าเขาเริ่มเสียสมาธิไปบ้าง และสีหน้าของเชนก็เหลือบมองนพอยู่บ่อยครั้งที่แววตาเขาสั่นไหว พร้อมๆ กับเรียวริมฝีปากที่ได้ชิมหวานๆ ไปเมื่อช่วงพักเที่ยง เชนเองก็ไม่ได้ลืม เพราะรสชาติมันก็เลิศล้ำกว่าของแฟนเขาตอนที่เคยได้กัน

หัวใจของสองหนุ่มที่นั่งติวหนังสือในห้องรับแขกตามลำพัง ค่อนข้างเต้นแรงและอึดอัดในเวลาเดียวกัน เชนพยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย ในขณะที่คนทำเสียสมาธิกลับเป็นนพเสียเอง...

******