Chapter 7

NAGTAGIS ang mga bagang ko at nanlamig ang mga mata nang marinig ko ang sinabi niya. Bakit ba parang napakayabang ng tono niya? Tyaka ano pa bang gusto niya?

Sinalubong ko ang kanyang mga mata. “Ano pa bang gusto mo?” asik ko sa kaniya. Pilit ko lang pinapatatag ang sarili ko pero halos gusto ko nang bumagsak.

Isang buntong hininga ang pinakawalan niya at pagkatapos ay itinulak ang pinto. Pumasok siya sa loob ng condo ko nang hindi man lang ako nililingon. Napakuyom ang kamay ko. Nang sumilip ako sa labas ng pinto ay wala na ang Lance na unang nagpakilala kanina.

Isinara ko ang pinto ngunit sa halip na humakbang pasulong ay nanatili lang ako doon at sumandal. Tiningnan ko siya na noong mga oras na iyon ay nililibot na ang aking sala. “Bakit ka nandito?” malamig na tanong ko at diniretsa na siya. Wala akong balak na patagalin pa ang pag-uusap naming dalawa.

Ilang sandali pa ay nilingon niya ako at tinaasan ng kilay. Ang kanyang mukha ay muling nagbalik sa pagiging pormal. “Nandito ako para bigyan ka ng offer.” sabi niya sa akin. Hindi ako nagpakita ng kahit na anong reaksyon.

Nagpatuloy siya. “Pakasalan mo ako at bigyan ng magiging tagapagmana ko. Ako na ang bahala sa utang ng mga magulang mo at bukod pa doon ay tutulungan kitang maghiganti kay Matt.” sabi niya sa akin.

Napakuyom ang mga kamay ko nang marinig ko ang pangalan ni Matt. siya ang may dala ng kamalasan ko ngayon at sa aking pamilya. Dahil dito ay biglang umahon ang matinding galit sa aking dibdib. Napatitig ako sa kaniya, para bang inaanalisa ang sinabi niya.

“Sa tingin mo ba ay ganun ako kadaling makumbinse?” malamig kong tanong sa kaniya. Hindi porket may nangyari sa aming dalawa at siya ang nauna sa akin ay basta niya na lang ako mapapapayag sa gusto niya.

Ano na lang ang sasabihin ng ibang tao sa akin kung sakali? Halos kung tutuusin ay matanda na lang ng ilang taon ang DAddy ko sa kaniya. Paano kung gawin nila akong katatawanan? Paano ako haharap sa mga tao?

Umiling ako. “Hindi. Hindi na bale.” sagot ko sa kaniya kaagad at pagkatapos ay binuksan ang pinto. “Makakaalis ka na.” malamig na sabi ko at tahasang pinapaalis siya.

Hindi ko alam kung paano niya nalaman ang pagkakautang ng mga magulang ko, marahil umabot na sa kaniya ang balita. Pero ang pagkakaroon ng anak? Hindi kaya alam na rin niya? Pero imposible, wala pang nakakaalam na buntis ako. Ni hindi nga alam ng sarili kong magulang.

Walang ekspresyon ang kanyang mukha ngunit halatang-halata ang panlalamig ng mga mata. Nagbago rin ang kanyang awra. Napakalamig at mapanganib. Ilang sandali pa ay naglakad siya patungo sa pinto ngunit bago lumabas ay muli kong narinig ang tinig niya.

“Kapag nagbago ang isip mo, alam mo kung saan ako hahanapin.” sabi niya sa akin. Hindi ako nagsalita.

“Pag-isipan mong mabuti ang offer ko. Hindi lang ako ang magbe-benefit dito kundi maging ikaw. Hindi lahat ng tao ay naaalok ng ganito.” dagdag pa niyang sabi at pagkatapos ay humakbang na ngunit muling tumigil at nilingon ako. “Alam ko rin pala kung sino ang may dahilan kung bakit nalulong sa sugal ang mga magulang mo.” sabi niya pa at tuluyan nang umalis.

Nang maisara ko ang pinto ay bigla na lang akong napasandal dito bago ako napadausdos sa sahig. Napahawak ako sa aking dibdib dahil sa matinding takot. Napakalakas ng tibok ng puso ko. Hindi ko akalain na hahanapin niya ako at aalukin ng ganun pero…

Hindi. Napailing ako. Baka may iba pang paraan. Ano na lang ang sasabihin ng mga tao sa akin kung sakali? Ano na lang?

~~~~~

MADILIM ang mukha kong lumabas ng condo ni Athy. hindi ko alam pero bigla na lang akong nakaramdam ng inis nang makita ang maputla niyang mukha. Maging ang pangingitim sa ilalim ng kanyang mga mata na para bang hindi siya nakatulog kagabi.

Gusto ko sanang mag-usap kami ng maayos pero hindi ko maiwasang hindi mainis dahil sa titig niya. Para siyang nandidiri na hindi ko maipaliwanag. Ni hindi rin namin napag-usapan ang pagdadalang tao niya.

Para siyang nakakita ng multo nang makita niya ako. Kitang-kita ko ang takot sa kanyang mga mata ngunit sa kabila nun ay nanatili siyang matapang sa harap ko.

Niluwagan ko ang aking necktie. Halata naman na nahihirapan na siya pero bakit tumanggi pa siya sa alok ko? Ayaw niya pa ba iyon?

Pagliko ko ay agad akong sinalubong ni Lance. “Kamusta sir? Pumayag ba siya?” kaagad na tanong niya sa akin. Malamig ang tingin kong sinulyapan siya.

“Sa tingin mo ba magiging ganito ang reaksyon ko kung pumayag siya?” walang ganang tanong ko sa kaniya.

Matagal ko ng assistant si Lance at bukod pa roon ay alam na niya ang lahat ng tungkol sa akin dahil wala naman akong itinago sa kaniya. Nagulat siya noong una pero sa huli ay hindi naman niya ako hinusgahan at ni hindi siya nagtanong. Basta kung ano ang iutos ko sa kaniya ay susundin niya.

“Pasensya na po sir. Gusto niyo po ba na ako ang kumausap sa kaniya?” tanong niya sa akin habang naglalakad kami patungo sa elevator.

“No need. Alam kong pupunta at pupunta siya sa akin dahil wala siyang choice.” walang emosyon kong sagot bago pumasok sa elevator.

Alam kong wala ng ibang tutulong pa sa kanila dahil ang mga taong nakapaligid sa kanila ay walang ibang gusto kundi ang bumagsak sila.

Nagtagis ang mga bagang ko nang maisip ko ang tahasang pagtanggi niya. Masyado siyang ma-pride sa kabila ng pinagdadaanan niya. Hindi ko tuloy maiwasang hindi isipin na galit siya sa akin dahil kahawig ko si Matt o ano.

“Anong oras ang meeting?” tanong ko kay Lance na nakatayo pa rin sa tabi ko.

Nakita ko naman sa gilid ng mga mata ko na tiningnan niya ang kanyang relo. “Alas diyes sir at may isang oras pa bago ang meeting.”

Hindi na lang din ako nagsalita at napa buntong hininga na lang pagkatapos ay muling nagtagis ang aking mga bagang dahil sa inis.

…