Chapter 6

PAGKAGISING ko kinabukasan ay nagulat ako nang wala na siya sa tabi ko. Sinubukan kong habulin at kausapin siya ngunit hindi ko na siya muling nahagilap pa. Dahil dito ay napilitan akong magpa-imbestiga at doon ko nalaman na hiwalay na pala silang dalawa ni Matt.

Isang mahabang buntong hininga ang pinakawalan ko at pagkatapos ay napahilmos sa aking mukha. Wala akong balak na mag-asawa dahil wala na akong tiwala pa sa mga babae simula nang lokohin ako ng babaeng inakala kong napaka-perpekto at mapagkakatiwalaan pero ngayon na nabuntis ko siya ay wala akong ibang pagpipilian kundi ang pakasalan siya.

Hindi man dahil sa may nararamdaman ako sa kaniya kundi para sa magiging future ng magiging anak ko. Idagdag pa na ito na rin naman ang huling taon na palugit sa akin ni Papa na mag-asawa dahil kung hindi ay baka hindi na niya ako pamanahan pa. Kahit papano ay may magandang naidulot naman iyon sa akin pero ang tanong ay kung papayag siya sa magiging offer ko sa kaniya.

Tumayo ako sa aking kinauupuan at para umuwi na. Late na rin at kailangan kong magpahinga.

~~~~~~

Halos wala akong tulog kagabi tapos pagkagising ko ay wala akong ibang ginawa kundi ang sumuka ng sumuka. Hinang-hina ang katawan ko sa totoo lang. Nang halos mailabas ko na ang lahat ng laman ng tiyan ko ay naghilamos ako ng aking mukha at pagkatapos ay napatitig sa sarili kong repleksyon.

Napakaputla ng aking mga labi at ang baba ng aking mga mata ay nangingitim na. Napansin ko rin na parang medyo pumayat ako dahil siguro nitong mga nakaraan ay hindi ako makakain. Maging ni halos uminom ng tubig ay nahihirapan ako dahil sa pagsusuka.

Napahawak ako sa aking tiyan ng wala sa oras at napakagat labi. Ngayong nagkautang-utang na ang aking mga magulang ay hindi ko na rin alam kung ano ang gagawin ko sa buhay ko. Ni wala akong alam sa mundo. Nag-aral naman ako pero hindi ko pa sinubukang mag-trabaho dahil binubuhay pa naman ako ng mga magulang ko pero ngayon, saan ako pupulutin?

Anong gagawin ko? Paano ko bubuhayin ang anak ko?

Kagabi ay tinawagan ko ang mga kaibigan ko at sinubukan ko silang hiraman ng pera pero wala ni isa sa kanila ang handa akong pautangin. Kahit na galit ako sa Daddy ni Marga ay nilunok ko ang lahat ng aking hiya at sinubukang lapitan siya pero maging siya ay hindi handang tumulong sa aming pamilya.

Sa salita pa nga niya ay para bang sinisisi niya pa ako dahil sa pagkakautang ng pamilya namin at bakit hindi na lang daw kasi ako magpakasal sa anak ni Mr. Rodriguez. Halatang maging siya ay pinagtutulakan niya ako para ipakasal sa lalaking iyon.

Napakuyom ang mga kamay ko. Parang biglang nawalan ng lakas ang tuhod ko kaya napahawak ako ng mahigpit sa lababo. Nanatili ako sa ganuong posisyon ng ilang minuto hanggang sa nakabawi ako at lumabas ng banyo. Nakaupo ako sa sofa at nakatulala nang bigla na lang tumunog ang doorbell ng condo ko.

Nagmumuni-muni pa ako at parang walang lakas na tumayo. Pakiramdam ko kasi, simula nang lokohin ako ni Matt ay nagakanda leche leche na ang lahat sa buhay ko. Napatitig ako sa pinto. Sino naman kaya ito? Baka mamaya ay ang Mommy at DAddy ko na naman. Baka mamaya dahil sa hindi ko pagsagot sa mga tawag nila sa akin kagabi ay nagpasya silang puntahan na lang ako.

Tinatamad akong tumayo at naglakad patungo sa pinto. Ilang sandali pa ay binuksan ko ito at napataas ang aking kilang nang makita ko ang isang lalaki na nakatayo sa harap ng pinto. “Yes?” tanong ko sa kaniya.

Isang alanganing ngiti ang ipinaskil nito sa labi. “Hi, magandang umaga Miss Athy ako nga pala si Lance.” pagpapakilala niya sa akin dahilan para mas lalo pang magsalubong ang aking mga kilay.

Hindi ko siya kilala pero kilala niya ako? Alam niya ang pangalan ko kaya sigurado ako na ako nga ang pinuntahan niya rito. Medyo maliit lang ang bukas ng pinto na ginawa ko dahil hindi pa ako sigurado kung hindi ba siya masamang tao.

“Sorry pero hindi kita kilala.” sabi ko at akmang isasara ko na sana ang pinto nang bigla niya akong pigilan.

“Hindi niyo nga po ako kilala Miss Athy pero si sir, baka kilala ninyo…” sabi niya at sa sumunod na segundo, nagulat na lang ako nang biglang may isang pigura ang lumitaw mula sa likuran niya.

Ang lalaking ayaw ko na sanang makita pa— si Marcus Esteban.

Nanlalaki ang mga mata kong napatingin sa mukha nito. Hindi ako nakagalaw mula sa aking kinatatayuan. Biglang naging mabilis ang tibok ng puso ko at bigla rin akong nataranta. Sunod-sunod ang naging paglunok ko. “A-anong ginagawa mo rito?” halos mautal-utal na tanong ko. Mabuti nga at nagawa kong sabihin ang mga salitang iyon dahil parang nawala bigla ang dila ko at hindi makapagsalita.

Walang ekspresyon ang kanyang mukha. Nakatingala ako sa kaniya dahil mas matangkad siya sa akin. Nakasuot siya ng amerikana at hindi maitatangging kahit na nasa kwarenta na ang edad niya ay nananatili pa rin ang kakisigan niya at ang kagwapuhan niya.

Sunod-sunod ang ginawa kong paglunok. Akala ko pa naman ay nakatakas na ako sa kaniya. Akala ko pa naman ay nakalimutan na niya ang namagitan sa aming dalawa pero bakit nandito siya ngayon sa harapan ko? Anong ginagawa niya rito?

Sa isang buwan na lumipas ay wala akong ibang ginawa kundi ang umiwas sa kaniya. Ni halos hindi na nga ako lumabas para lang hindi mag-krus ang landas naming dalawa, kaya bakit?

Nakita ko ang pagtaas ng sulo ng mga labi niya. “Bakit hindi mo muna ako papasukin sa loob at doon tayo mag-usap?” tanong niya sa akin pero bakit ko sana siya papapasukin? Close ba kami?

Umiling ako at muling hinawakan ang seradura ng pinto. “Umalis ka na. Wala tayong dapat pag-usapan.” matigas na sabi ko kahit na sa totoo lang ay halos manginig na ang tuhod ko sa takot at kaba.

Sa halip na umalis ay bigla na lang siyang sumandal sa hamba ng pinto at humalukipkip pagkatapos ay tumingin sa akin. “Hindi ako aalis dito sa pinto hanggat hindi ka pumapayag na mag-usap tayong dalawa.” sabi niya sa akin na may kasamang pagbabanta.

…