LOGINMapait na wika ni Raine habang makahulugang nakatitig sa kanyang mama. "Ano? Itatakwil muna ako?"Napatda si Roberta sa narinig. Kumikibot-kibot ang kanyang labi habang nakatitig kay Raine. "Nak naman.""Tch!" Pait na ngumiti si Raine. Lumunok siya. Tinitigan niya si Roberta. "May magagawa pa ba ako? May choice ba ako noong mga time na 'yon? Siyempre, wala," malungkot na wika niya. "Masisisi mo ba ako? Walang gustong tumulong sa akin. Iniiwasan na ako ng mga tao. Baun ako sa utang. Kahit na may sideline ako, kulang pa rin ang sweldo ko. Pinapaaral ko pa ang sarili ko. Si Athelios, ayaw tumulong. Gusto na lang niya na mamatay ka. Iyong mga kadugo mo, ayaw rin tumulong. Ilang beses na ako palipat-lipat ng boarding house kasi hindi ako makapagbayad ng maayos sa renta. Pati sarili kong pagkain, kailangan ko pa'ng tipirin. Ngayon, sabihin mo sa akin. Marumi pa ba ako sa paningin mo?"Napakurap-kurap si Roberta sa narinig. Nagulantang siya. Hindi niya inaasahan na ganoon kalala ang pinagdaa
Hindi kaagad naka-imik si Crassus nang marinig niya ang sinabi ni Raine. Blangkong tinitigan niya ito. Hindi pa rin ito tumitigil sa kakaiyak. So Raine's mother finally told her the truth. Crassus eagerness to wait had finally paid off. Ang tagal niyang nagtimpi na huwag sabihin kay Raine ang tungkol sa pagkatao nito. He was so impatient about it— thank goodness, he was able to restrain himself.Mas lalo'ng humagulhol si Raine. Bumalik sa reyalidad ang isip ni Crassus. Nagtaas-baba na rin ang baba nito dahil sa kakaiyak. Napatiimbagang si Crassus. Binuhat niya ito at dinala sa loob.Subalit nang marating ni Crassus ang sofa ay hindi niya tuluyang inilapag si Raine. Umupo siya roon habang kinandong niya ito. Patuloy pa rin ito sa pag-iyak. Binalewala nito ang pagbuhat niya, patunay lang na okopado ang isip nito. Kung sa ibang pagkakataon pa ay matagal na sana ito nagreklamo, pero hindi. Umiiyak pa rin ito.Hindi nagsalita si Crassus. Alam niya'ng nasasaktan ito sa nalaman kaya binigy
Kumunot ang noo ni Crassus nang makitang patay na ang ilaw ng living area. Tahimik na ang villa. Kahit ang mga katulong ay hindi na pakalat-kalat sa sala. Sinipat niya ang suot na relo, pasado ala siyete pa lang ng gabi. Sinara ni Crassus ang pinto. Pupuntahan niya sana ang kwarto ni Manang Lena nang biglang nagpakita si Scott. "Where is she?" Crassus asked as he stared to his cousin. Si Raine kaagad ang pumasok sa isip niya. Kapag ginabi siya ng uwi ay madalas na naghihintay ito sa kanya. Subalit hindi niya ito nakita ngayon. Kahit sa sala ay hindi kya ito nadatnan na nag-aabang. "Room," Scott replied. "Something's off. Her mom visited earlier. She came straight here. Kahit na galing pa siya sa province."Tinabingi ni Crassus ang kanyang ulo. "Maybe she's just missed her daughter.""I hope so." Namulsa si Scott. Ininguso niya ang hagdan. "She's upstairs."Crassus nodded. Aalis na sana siya nag may nakalimutan siyang itanong kay Scott. "Is everything good while I'm away?""Yes
"H-hindi ako ang tunay mo'ng ina, Raine."Nagulantang si Raine sa narinig. Parang pinompyang ng husto ang kanyang puso. Natulala siya habang nakaawang ang kanyang labi. Pansin ni Roberta na nawalan ng imik si Raine. Dahan-dahan niya'ng niyugyog ang kamay nito. "Tina..." sambit ni Roberta para kunin ang atensiyon nito. Hinaplos niya ang pisngi nito. "Tina..."Kumukurap-kurap si Raine. Tulalang lumingon siya sa kanyang mama.Napapikit ng mariin si Roberta. Pinagdikit niya ang kanilang mga noo at kanyang ikinulong ang pisngi nito sa kanyang mga kamay.Tinabig ni Raine ang kamay ni Roberta. Hilaw siyang ngumiti."N-nagbibiro ka lang po, hindi ba, mama?" muling tanong ni Raine. Dahan-dahan siyang umiling. "Hindi ba?"Lumunok si Roberta. Mas lalo siya naging balisa nang makitang natuliro ulit si Raine. "P-pero itong tandaan mo, Tina. Kahit hindi ka nanggaling sa akin, tinuturing kita na parang sarili kong anak. Kahit anuman ang mangyari, hindi ako mawawala sa tabi mo.""A-ano ba iyang p
Dumaan ang ilang araw matapos mangyari ang insidente ay naging bugnutin si Raine. Tatlong araw ng hindi umuuwi si Crasssus sa villa. Naninibago siya dahil panay ang mga katulong, si Scott at si Rothan ang kanyang mga kasama. Gusto niya sanang lumabas pero hindi naman siya pinapayagan. Simula ng may humarang sa kanila ay naging maingat na si Crassus. Bago ito pumunta ng business trip ay binilinan na nito si Scott na huwag siya palalabasin kung hindi importante. Kahit pagkatapos ng review class niya ay diretso uwi na siya sa bahay. Hindi katulad dati na hawak pa niya ang kanyang oras.Pabor naman iyon sa kanya, pero nakaraang araw lang iyon. Nahihirapan pa siyang maglakad noong time na iyon dahil sa pèmpem niya kaya okay lang sa kanya. Pero ngayon na kaya na niya'ng kumilos, pakiramdam niya ay parang kinadina ang kanyang paa."Tch! Business trip," maktol na wika ni Raine nang nakasimangot. "Sino'ng niloloko mo? Iniiwasan mo lang ako. Loko talaga ang orangutan na 'yon."Hanggang ngayon
Pagkatapos isiwalat ni Roberta ang lahat ng hinaing ay binalot ng katahimikan ang sala. Hindi makapagsalita ang mag-ina. Hindi rin ito makatingin sa kanya ng maayos. Halatang guilty ang mga ito.Kung hindi pa na-ospital ang Mama nila, hindi niya malalaman ang mga kalokohan ng mag-ina. Kaya pala ilag ang Tiya Puring niya kina Manuela. Iyon pala ay may hinanakit ito sa sarili nitong pamangkin at apo. Kung siya rin ang nasa posisyon ng kanyang Tiya ay talagang aabot din sa sukdulan ang kanyang galit. Hindi niya masikmura ang mga kalokohan ni Manuela.Nalaman niya kina Tiya Puring at anak nito na si Helena ang mga kalapastanganan ng mag-ina. Hindi nakatiis ang mga ito na hindi magsumbong. Lalo na ang nagkasakit ng malala ang mama nila.Napailing si Roberta. "Hindi sana tayo mamomroblema at mag-aaway kung ginastos ninyo sa tama ang pera ni Mama. May pangtustos sana tayo sa sakit niya. Kaso mga walang hiya kayo eh. Nagawa ninyong mag trip to Thailand noong nakaraang taon, habang naiwan dito
PARA IBAHAGI ANG MAGANDANG BALITA AY TINAWAGAN ni Amalia si Raine. Eksakto naman na papauwi na sa apartment si Raine dahil kakatapos lang niya sa trabaho. "Raine? Hija?" Bungad kaagad ni Amalia nag sagutin na ni RAine ang tawag niya. "May ginagawa ka ba?""Papauwi pa lang po ako ng apartment, Tita
NAGLIWANAG ANG MUKHA NI AMALIA. Ngumiti siya at lumapit kay Crassus. Iniumang niya ang kanang kamay para kamayan ito. "Ako nga pala si Amalia. Ako ang Mama ni Ulysses." Tumaas ang kilay ni Crassus. Biglang kumurba ang kanyang labi. Sumilay roon ang isang tipid na ngiti. Tinanggap niya ang pakiki
KINABUKASAN, HALOS TUMAYO ANG BALAHIBO SI RAINE dahil sa ibang pakikitungo ng mga empleyado sa kanya. Kasalukuyan niyang tinatahak ang hallway kaya hindi maiwasan na may makasalubong siya.Iyon nga lang ay parang lumikot ang paa niya nang makita ang asal nila. Gusto niyang tumakbo pero nahihiya nam
DALA NG EMOSIYON AY UMAKYAT SI CRASSUS sa pangalawang palapag ng bahay. Pumunta siya sa kanyang kwarto at doon ay nagpasiyang magkulong. Pagkabukas niya ng pintuan ay tumambad sa kanya ang tahimik na kwarto. Gamit ang kanang kamay ay pinihit niya ang siradura nang hindi inaalis ang paningin sa kab







