Kabanata 2  

“Maghiwalay na tayo, Shawn Velasco. Gusto mo ba itong regalo sa kaarawan mo?”

Nakatitig nang diretso si Maxine kay Shawn habang matapang niyang binitawan ang mga salitang 'yon.

Ni hindi man lang kumurap ang magagandang kilay at mata ni Shawn sa sinabi niya.

“Dahil lang ba hindi ko ipinagdiwang ang birthday ko kasama ka ay mag-iingay ka na agad tungkol sa divorce?” sambit ni Shawn.

“Bumalik na sa bansa si Monica, hindi ba?” sagot naman ni Maxine.

Pagkarinig sa pangalan ni Monica, gumuhit ang isang malamig na ngiti sa mapipinong labi ni Shawn.

Malalaking hakbang ang ginawa niya, unti-unting lumalapit sa direksyon ni Maxine saka tahasang sinabi, “Nagseselos ka ba kay Monica?”

Bilang pinakabatang business tycoon ng kanyang henerasyon, taglay ni Shawn ang makapangyarihang presensya na gawa ng kanyang estado, yaman, at impluwensya.

Nang lumapit siya, kusa namang umatras si Maxine palayo. Tumama ang kanyang likod sa malamig na pader dahil sa patuloy niyang pag-atras. At bago pa siya makagalaw, tila dumilim ang kanyang paningin. Nakalapit na si Shawn sa kanya habang inilagay ang kamay sa pader sa tabi niya, saka kinulong siya sa pagitan ng matigas niyang dibdib at ng malamig na pader.

Ibababa ni Shawn ang kanyang mga mata saka siya tinitigan nang may mapanuksong ngiti sa kanyang labi.

“Alam ng buong lugar na ang dapat kong pakasalan ay si Monica. Hindi mo ba alam 'yan nang sinadya mong palitan siya at maging Mrs. Velasco? Hindi ka naman nagreklamo noon, kaya bakit ngayon ang dami mong sinasabi?”

Namutla si Maxine sa kanyang narinig. Alam niyang si Monica talaga ang babaeng nakatakda niyang pakasalan. Kung hindi lang siya na-aksidente at na-coma, hindi kailanman papalit si Maxine.

Hindi niya malilimutan ang araw na nagising ito—ang hindi maikakailang pagkadismaya at walang pakialam na tingin ng lalaki sa kanya nang unang beses nagtagpo ang kanilang mga mata. Simula noon, palagi na sila sa magkaibang kwarto na natutulog. Ni minsan, hindi siya pinansin ni Shawn.

Mahal niya si Monica at alam iyon ni Maxine pero...

Tinitigan ni Maxine nang malalim ang gwapong mukha ni Shawn, at unti-unti itong lumabo saka pumalit ang imahe ng binatilyong dati niyang kilala.

‘Hindi mo ba talaga ako naaalala, Shawn Velasco?’ aniya sa isipan.

Mukha yatang sa nakaraan na lamang siya nanatili para sa lalaki.

‘Kalimutan na 'yon, Maxine!’

Ang tatlong taong ito ay ang magiging huling alay ni Maxine sa nararamdaman niya para sa lalaki.

Pinigilan niya ang pait at kirot sa kanyang dibdib nang sinabi, “Tapusin na natin itong walang sekswal na kasal.”

Biglang tumaas ang kilay ni Shawn sa sinabi niya.

“Walang sekswal na kasal?” tanong niya sa malamig na tono.

Iniangat pa nito ang kamay at hinawakan ang makinis na baba ng babae, pinisil ng hinlalaki ang kanyang pulang labi, habang marahas itong hinaplos.

“Kaya pala gusto mong makipaghiwalay? Ang ibig sabihin ay nangangailangan ka na ngayon?” dagdag na sabi ni Shawn.

Biglang namula ang mukha ni Maxine sa kahihiyan na parang hinog na kamatis.

‘Hindi 'yan ang ibig kong sabihin!’ sigaw niya sa isip.

Ngayon, ang daliri nito ay malisyosong kinakalabit at hinihimas ang kanyang labi. Hindi naisip ni Maxine na ang isang kagalang-galang at makisig na lalaki ay may ganitong mapang-akit at pilyo na ugali. Ginagamit nitong laruan ang mga labi niya!

Sa unang pagkakataon, pinagmasdan ni Shawn nang malapitan si Maxine. Napansin niyang palagi itong nakasuot ng itim at puting damit, may malalaking itim na salamin, at parang binabalot ang sarili tulad ng isang matanda.

Pero ngayon, nalaman niyang maliit lang pala ang mukha nito, at sa likod ng salamin, nakakagulat ang taglay nitong ganda habang ang pares ng kanyang mata ay lubhang nakakaakit. Dahil diyan, napagtanto ni Shawn na maganda pala ang babae.

Ang mga labi nito’y malambot. At kung saan niya pinindot, nawawala ang pula pero bumabalik agad, kaya parang nakakaadik itong laruin.

“Hindi ko akalaing si Mrs. Velasco pala ay ganito kapusok. Sabik na sabik sa lalaki, ha?” saad ni Shawn sa madilim niyang tingin.

Pak!

Isang malakas na sampal ang pinakawalan ni Maxine sa kanyang gwapong mukha. Napalingon ang mukha ni Shawn sa ibang direksyon, habang nanginginig ang mga daliri ni Maxine sa galit.

At tama nga siya. Kapag masyadong nagpapakababa sa pag-ibig, mauuwi lang sa pagtapak sa iyong pagkatao.

May lakas pa ng loob ang lalaki na alipustain siya nang ganito.

“Alam kong si Monica lang ang laman ng utak mo. Sige, pagbibigyan kita. Ibabalik ko sa kanya ang titulo ng pagiging Mrs. Velasco!” singhal ni Maxine habang namumula pa rin sa galit at hiya.

Dahil diyan, mas lalong lumamig ang ekspresyon ni Shawn na para bang nagyeyelo na.

Ni minsan sa buhay niya, walang nangahas na sumampal sa kanya. Ni isa.

“Ginusto mong magpakasal sa 'kin, tapos ngayon, gusto mong makipaghiwalay kung kailan mo gusto? Ano'ng tingin mo sa akin, Maxine?” galit na sabi ng lalaki.

“Laruan…”

Mapait na natawa si Maxine.

“Ano?” gulat na tanong ni Shawn.

Nilunok ni Maxine ang sakit na naramdaman niya at pilit na nagsalita, “Isa ka lang laruan na inagaw ko kay Monica. Ngayon, sawa na ako kaya itatapon na kita.”

Lalong dumilim ang mukha ni Shawn sa sinabi niya.

“Magaling. Maxine Garcia, tunay na napakagaling mo. Maghiwalay? Sige, pero huwag kang magkamaling lumuhod at magmakaawa sa akin balang araw.”

Pagkatapos sabihin 'yon, tumalikod na si Shawn at umakyat sa ikalawang palapag ng bahay saka malakas na sinara ang pinto ng kanyang pinasukan.

Para namang nawalan ng lakas si Maxine at dahan-dahang dumulas ang payat niyang katawan mula sa pagkakadikit sa malamig na sementong pader. Umupo siya sa carpet habang niyayakap ang katawan niya at pilit pinapakalma ang sarili.

‘Hindi na kita mamahalin pang muli, Shawn Velasco.’

****

Kinabukasan, binuksan ni Manang Claire ang pinto ng study at pumasok ito. Samantala, naka-upo naman sa kanyang upuan si Shawn, habang abala sa pagbabasa ng ilang dokumento at kilala itong workaholic.

“Sir,” ani Manang Claire sa maingat na tono.

Subalit, hindi man lang tumingin si Shawn at halata sa mabigat nitong aura na hindi maganda ang mood nito.

Maingat naman na inilapag ni Manang Claire ang tasa ng kape sa tabi ng kanyang kamay saka sinabi, “Sir, ito po ang kape na tinimpla ni ma'am.”

Napahinto ang kamay ni Shawn sa pagbuklat ng pahina ng kanyang binabasa at bahagyang lumambot ang madilim niyang ekspresyon kanina.

‘Bumabawi ba siya?’ tanong ni Shawn sa kanyang isip.

Sa pantay na pagkakasabi, si Maxine ay isang mabuting asawa—siya ang nagluluto, naglalaba, at nag-aalaga sa lahat ng mga kailangan niya.

Kaya naman, inabot niya ang tasa at uminom. Eksakto lang ang timpla na paborito niya pero... galit pa rin siya sa babae.

Sinampal siya nito kagabi. Hindi mabubura 'yon ng simpleng tasa ng kape.

“Umamin na ba si Maxine sa pagkakamali niya?” tanong niya sa kasambahay.

“Sir…” ani Manang Claire na halatang nag-aalangan pa. “Umalis na po si ma'am.”

Natigilan si Shawn sa kanyang narinig at mabilis na iniangat ang kanyang tingin. Agad naman na inabot ni Manang Claire ang isang papel sa kanya.

“Umalis po siya bitbit ang maleta niya. Pinapabigay niya po ito sa inyo,” paliwanag ng kasambahay.

Agad naman na kinuha ni Shawn ang papel at binuksan ito. Bumungad naman sa kanya ang mga salita tungkol sa kasunduan ng kanilang paghihiwalay kaya naman ay natahimik siya.

Ang buong akala ni Shawn ay bumabawi ito dahil sa ginawa niya kagabi pero hindi pala. May iba pala itong plano.

“Sir, sabi po ni ma'am na inumin niyo raw po ang kape at pirmahan na agad ang kasunduan na nariyan,” dagdag na sabi ni Manang Claire sa kanya.

Nandilim ang mukha ni Shawn at tiningnan niya ang tasa saka malamig na nagsalita.

“Itapon mo 'yan! Lahat nang nandiyan!”

Nanlaki naman ang mata ni Manang Claire dahil sa sinabi nito.

‘Kanina lang ay halos ngumiti ka habang iniinom yan, ah…’ ani Manang Claire sa isip niya pero hindi na siya nagtanong at agad na umalis dala ang kape.

Mas lalo pang nandilim ang gwapong mukha ni Shawn na parang nagbabanta ng isang bagyo. Napatitig siya sa kasulatan na iniwan ni Maxine.

Wala itong hinihingi—pati pera, wala. Napangisi siya bigla.

Humanga siya kay Maxine dahil ayaw nito nang kahit anong yaman niya.

‘Paano mabubuhay ang isang probinsyanang katulad niya nang walang pera? Hindi ba’t kaya siya nagplanong magpakasal sa 'kin noon ay para yumaman?’ tanong niya sa isip.

Nagsalubong ang dalawang kilay niya nang mabasa ang dahilan na nakasulat sa papel.

“Dahil ang asawa ay may pisikal na kakulangan, mayroong sexual dysfunction, at hindi kayang gampanan ang tungkuling pang-asawa nito…”

Natameme si Shawn sa kanyang nabasa at halos balutin na ng kadiliman ang kanyang buong mukha.

‘That damn girl!’

Agad niyang hinugot ang telepono at tinawagan ang numero ni Maxine. Mabilis naman kumonekta ang tawag sa kabilang linya.

“Hello.”

Ang malamig, ngunit malinaw na boses ni Maxine ang dumagundong sa tainga ni Shawn.