LOGINSa mga sandaling iyon, tuluyang gumaan ang loob ni Jessica, hindi dahil sa saya, kung hindi dahil sa mapait na pagtanggap.Dahil sa desisyon niya kagabi, hindi na siya pag-aari ni Craige. At marahil, hindi na rin siya nito gustong makita pa.“Maxine, alam kong naging abala ka nitong mga nakaraang araw. Sige na, asikasuhin mo na ang trabaho mo.”“Sige.”Natapos na ang tawag. Saglit na napahinga si Jessica nang malalim. Kahit paano, gumaan ang bigat sa dibdib niya. Ang tanging hiling niya ngayon ay ang mabilis na paggaling ni Craige kahit wala na siya sa tabi nito.Sa sandaling iyon, muling tumunog ang kanyang cellphone. Isang malamyos ngunit biglaang ringtone ang pumunit sa katahimikan ng silid.Sandaling natigilan si Jessica bago sinagot ang tawag.“Hello?” malamig ngunit kinakabahang sagot niya.“Hello, Miss Pablo. Ako po ito, Si George, ang assistanr ni Mr. Montero.”Agad na nag-iba ang ekspresyon niya.“George, bakit ka tumatawag?”“Miss Pablo, pakiusap, pumunta po kayo a
Nang magising si Craige, nakahiga na siya sa isang hospital bed. Bumabalot sa buong silid ang matapang at malamig na amoy ng disinfectant, habang ang suwero ay tahimik na nakasaksak sa kanyang kamay.Bahagya siyang kumilos at paos na tinig ang lumabas sa kanyang lalamunan.“Jessica…”Mabilis na lumapit si George, halatang gulat ngunit may halong ginhawa. “Boss, gising na po kayo. Halos ikamatay ko na po sa takot. Nahimatay po kayo sa gitna ng malakas na ulan. Alam n’yo po ba iyon? Sabi ng doktor, masyado raw pong hindi stable ang emosyon ninyo. Dahil sa matinding galit at lamig na pumasok sa katawan ninyo, nawalan po kayo ng malay.”Sinubukan ni Craige na bumangon, ngunit agad niyang naramdaman ang bigat at panghihina ng kanyang buong katawan. Umiikot pa rin ang kanyang paningin, parang hindi pa lubusang nagigising ang kanyang kamalayan.Agad siyang inalalayan at pinigilan ni George.“Boss, huwag po muna kayong bumangon. Sabi ng doktor kailangan ninyo ng mahabang pahinga. Hindi
Tiningnan siya ni Jessica nang malamig, at sa mga mata nito ay malinaw ang pagkainip at pagkasuklam.Mariing pinagdikit ni Craige ang kanyang manipis na labi, pilit na kinokontrol ang sariling emosyon.“Jessica, puwede kang magalit sa akin, pwede kang magtampo,” aniya sa mababang tinig. “Pero ang pakikipaghiwalay ay hindi dapat biro. Hindi ako makikipaghiwalay sa ’yo.”“Craige, bakit napakatigas ng ulo mo?” malamig na sagot ni Jessica. “Hindi mo ba talaga naiintindihan ang sinasabi ko? Sinabi ko na sa ’yo na gusto kong makipaghiwalay!”Humigpit ang tingin ni Craige at sinabi, “Bakit? Kahapon ay maayos pa tayo. Kagabi, magkasama pa tayo. Nagkasundo pa nga tayong magpapakasal pagbalik natin.”Habang nagsasalita siya, hinawakan niya ang magkabilang balikat ni Jessica, parang natatakot na bigla itong maglaho.“Jessica, kailangan ko ng dahilan. Sabihin mo sa akin kung bakit. May nangyari ba? Maaari mong sabihin sa akin—”Ngunit agad siyang pinutol ni Jessica.“Oo. May nangyari nga.”
Mahigpit na hawak ni Jessica ang kanyang telepono, tila hindi niya ito mabitawan.Ayaw rin niyang makipaghiwalay kay Craige, ngunit higit pa roon, gusto niya itong iligtas.Hindi niya kayang makita ang lalaking ito na habang-buhay na lang mabubuhay sa kadiliman.Umaasa siya na balang araw, makakalabas din ito roon at tunay na mabubuhay sa ilalim ng liwanag ng araw.Ang dating Raven ay nawalan ng ama sa murang edad. Sa buong paligid niya, ang tanging naririnig ay ang mga bulong na siya raw ay anak ng isang drug dealer. Lumaki siyang pasan ang bigat ng mga paratang na iyon, tila ba habambuhay siyang ikinadena ng kadiliman.At kahit pa namatay ang kanyang ina at aksidente siyang mahulog sa bangin, hindi pa rin siya nakawala sa anino ng nakaraan.Ngayon, siya na si Craige Montero. Nakarating na siya sa hangganan ng liwanag. Isang hakbang na lamang ang kulang para tuluyang makalabas. Gusto niyang mabuhay ito sa ilalim ng araw.Mahigpit pa ring nakahawak si Jessica sa telepono nang ma
Muli at muli niyang binasa ang mga salitang iyon. Hindi siya nagkakamali ng basa. Talagang malinaw ang sinabi ni Jessica na gusto nitong makipaghiwalay sa kanya.'Paanong nangyari iyon?'Kagabi lamang ay pumayag pa ito sa proposal niya. Napag-usapan pa nilang pagbalik nila ay magpapakasal sila, na parang wala nang makakapigil sa kanilang dalawa.Pero ngayon, nakikipaghiwalay na ito.'Bakit?'Biglang bumigat ang dibdib ni Craige. Mabilis siyang nag-impake ng kanyang mga damit at bumaba ng guesthouse. Nang makita siya ng may-ari, magalang itong ngumiti.“Gising ka na pala. Nauna nang umalis ang asawa mo.”Natigilan si Craige. “Boss, alam n’yo ba kung saan pumunta ang asawa ko?”“Pumunta siya sa airport. Sabi niya, mauuna na raw siyang bumalik.”Mag-isang bumalik si Jessica sa Tycoon City.Mariing pinisil ni Craige ang kanyang manipis na labi hanggang sa mamutla ito sa lamig ng galit at pagkalito. Kagabi lamang ay parang ang lahat ay nasa ayos, ngunit ngayon, bigla na lamang i
Si Craige noong gabing iyon ay talagang imposibleng tanggihan.Ang magandang panaginip na matagal niyang iningatan ay tila hindi maaaring masira o maglaho sa kahit anong paraan.Bago sila tuluyang maghiwalay, hinayaan muna nilang magkaroon ng isa pang gabi. Ang huling gabi na magkasama sila bilang magkasintahan.Sobrang saya ni Craige. Hindi kailanman malalaman ni Jessica na ang mapangasawa siya ang matagal na nitong pangarap. Mula pa noon, iisa lang ang nais niya, ang pakasalan ito at iuwi sa sariling tahanan, upang maging ganap na asawa niya.Hinawakan ni Craige ang maliliit na kamay ni Jessica nang mahigpit ngunit banayad.“Jessica, gusto ko pa ng isa.”Tahimik na napatingin si Jessica sa kaniya. Pagod na pagod na siya, ngunit tila wala pa ring balak tumigil ang lalaki.Sa isip niya, paano nga ba ito nagkakaroon ng ganoong lakas?“Craige,” mahina niyang sabi. “Sa susunod na lang. Kailangan din nating maghinay-hinay. Hangga’t nananatili ang luntiang kabundukan, laging may pan
Hindi na makapaghintay si Jessica kay Raven, kaya nagpasya siyang hanapin ito mismo. Hindi mahalaga kung hindi siya pupuntahan ni Raven dahil maaari siyang kumilos nang kusa.Pumunta siya sa casino at hinarang ang isa sa mga tauhan para tanungin ito.“Excuse me, pwede ko bang itanong kung narito s
Tuluyan nang na-speechless si Roberto. Nanatili lamang siyang tahimik, tila hindi alam kung paano tutugon.Bahagyang nainis si Maxine. Ngayon lamang niya lubos na napagtanto kung gaano kaliit ang pasensya ni Shawn, na kahit sa ganitong sandali ay nangingibabaw pa rin ang kanyang pagseselos.Tuming
Tumingin si Shawn kay Roberto at mariing nagsalita.“Uncle Roberto, uulitin ko. Hindi ko papakasalan ang anak ninyo na si Monica. Ang taong mahal ko ay si Maxine.”Agad na napuno ng sakit at hinanakit ang mukha ni Monica nang marinig 'yon.“Shawn!”Bigla namang hinila ni Shawn si Maxine, tuluyan
Ngunit walang sumagot sa kanyang pagtawag. Walang Shawn na tumugon.Si Wilbert naman ay nasa labas pa, inihahatid ang mga bisita nila. Nakangiti siya nang may paghingi ng paumanhin ang nakabalot sa kanyang mukha, habang tinutulungan niya sina Mr. Catacutan at Mr. Lopez na sumakay sa kanilang mga sas







