Mag-log inTinitigan ni Margaret si Roberto, at sa isang iglap ay itinaas niya ang kanyang kamay upang ipulupot iyon sa leeg nito.“Masama ang pakiramdam ko. Mr. Aguilar, pagbigyan mo na lang ako,” mahina ngunit mapang-akit niyang bulong.Alam na ni Roberto, tuwing kusa itong lumalapit, walang mabuting idinudulot iyon sa kanyang pagpipigil. May kung anong apoy ang agad na sumisiklab sa loob niya. Gusto na sana niya itong angkinin doon mismo, nang walang pag-aatubili. Ngunit naalala niya ang nangyari kanina. Ang panghihina nito, ang muntik nitong paghimatay. Hindi pa ito ganap na magaling.Pinilit niyang kontrolin ang sarili.“Margaret,” malamig ngunit mabigat ang kanyang tinig nang magsalita. “Sinasadya mo ba ito?”Kumurap si Margaret, tila inosente.“Sinasadya ang ano, Mr. Aguilar?”Ang pang-aasar. Ang paglalaro sa kanya.Bahagyang kumawala si Margaret, tila babawiin ang kanyang mga kamay, ngunit mabilis siyang hinuli ni Roberto. Hinila niya ito palapit, hanggang sa magdikit ang kanilang
“Imposible naman na maging mabait ako.”Ito ang sinabi ni Margaret habang nakatitig kay Roberto na para bang binabasa ang bawat reaksyon nito. “Ano'ng bahagi mo ba ang hindi ko pa nahawakan? Huwag kang magkunwaring inosenteng binata.”Hindi nakapagsalita si Roberto. Sa sandaling iyon, tila lumalim ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa.Maya-maya, napunit ang mga butones ng polo ni Roberto. Unti-unting nalantad ang kalahati ng matipuno at perpektong hubog ng kanyang dibdib. Dumampi ang malamig ngunit mapusok na kamay ni Margaret sa mainit at matigas niyang kalamnan, kumakapit sa kanya na parang isang mapang-akit na ahas na marunong bumalot at hindi basta-basta bibitaw.Bahagyang lumunok si Roberto. Sa halip na umiwas, hinayaan niya itong manatili sa kanya.Ang init ng katawan niya ay tila nakapagpapagaan sa kondisyon ni Margaret, bagama’t halatang nananatiling maputla at mahina ang kanyang mukha.“Si Monica…” mahina niyang bulong, may halong pag-aalala.“Huwag kang mag-alala
Kinumpirma ng DNA paternity test na si Monica ay biological na anak nina Roberto at Margaret.Sandaling nanigas si Margaret sa kanyang kinatatayuan.Sa loob ng mahabang panahon, matatag na ang kanyang paniniwala. Isang hindi maipaliwanag na pakiramdam ng isang ina na tila ba nagsasabing hindi niya tunay na anak si Monica. Hindi iyon madaling mawala, kahit gaano pa niya pilitin.Ngunit ngayon, hawak niya ang dokumentong iyon.Isang simpleng papel lamang, ngunit sapat para baguhin ang lahat.Wala siyang magawa kung hindi tanggapin ang katotohanang ipinapakita ng agham.Tiningnan ni Monica sina Roberto at Margaret, halatang walang kaalam-alam sa nangyayari.“Dad, Mom? Ano ang ginagawa ninyo?” tanong niya, may halong pagtataka.Mabilis naman na isinara at itinago ni Roberto ang DNA report. Ang kanyang kilos ay kalmado, ngunit may bigat na nakatago sa bawat galaw.Dahil anak nila si Monica, hindi maaaring malaman nito ang tungkol sa ginawang DNA test.“Monica, nagre-review lang ka
Kumalma na rin si Roberto at malamig na nagsalita.“Lumabas na.”Sa kanyang tinig, walang bakas ng emosyon. Kalmado lamang ngunit mabigat, parang hangin bago ang bagyo.Inilahad niya ang kamay, at kaagad namang inabot ng personal butler ang isang selyadong sobre na naglalaman ng DNA paternity test report.Sandaling natigilan si Margaret bago biglang tumayo. Ang kanyang mga mata ay nakapako sa sobre na tila mabigat kaysa sa anumang dokumentong nakita niya sa buong buhay niya.“S-Sigurado ba na anak natin si Monica?” kabadong tanong niya, bahagyang nanginginig ang boses.Hindi maganda ang unang impresyon niya kay Monica. May mga pagkakataong sinasabi ng iba na may likas na koneksyon ang ina at anak, na kahit hindi pa nagkikita ay mararamdaman agad ang dugo. Ngunit nang makita niya si Monica noong nakaraan, wala siyang naramdaman. Ni katiting na pamilyaridad ay wala. Parang may kulang. Parang may mali.Mula roon, unti-unting nabuo sa kanyang isip ang hinala.Maaaring hindi nga nil
Binuksan ng gwapong receptionist ang pinto ng opisina ng CEO at pormal na pinapasok si Roberto.Pagpasok niya, agad niyang nakita si Margaret na nakaupo sa executive chair, abala sa pagbabasa ng mga dokumento.“Mrs. Montefalco, narito na po si Mr. Aguilar,” magalang na anunsyo ng receptionist.Hindi man lang tumingala si Margaret. Patuloy siyang nagsulat, mabilis at eksakto, bago pinirmahan ang dokumento sa ibaba.“Mr. Aguilar, maupo ka muna sandali. Tatapusin ko lang ito,” kalmado niyang sabi.Tinitigan siya ni Roberto.Ngayon ay nakasuot si Margaret ng puting silk blouse na pang-opisina at itim na bodycon skirt. Bahagyang nakatali ang kanyang kulot na buhok, habang ang ilang hibla ay nakalugay sa kanyang balikat. Lantad ang kanyang manipis at eleganteng leeg, at sa simpleng postura pa lamang nito, kitang-kita ang natural na kagandahang hindi kailangang pilitin.Napahinto saglit si Roberto sa pagtitig.Tila lalo itong naging pamilyar at lalo ring hindi maunawaan.Ilang sandal
Ngumiti si Imelda.“Monica, mabuti naman at malapit ka sa iyong ina. Masaya si Tita Imelda para sa ’yo.”Umismid si Monica at sinabi, “Tita Imelda, magaling ka talagang magpanggap.”Sa sandaling iyon, napatingin si Monica sa paligid, halatang may hinahanap.“Nasaan ang dad ko?”Hindi siya tinignan ni Imelda. Sa halip, marahan itong umupo sa hapag-kainan, kinuha ang mga kubyertos, at mahinahong nagsimulang kumain ng almusal na para bang walang ibang mahalagang usapan.“Ah, maaga umalis si Roberto kanina,” kaswal nitong sagot.Biglang nakaramdam nang kakaibang bigat sa dibdib si Monica. May mali sa eksenang ito.Hindi pa siya tuluyang nakakaupo o nakakaayos, ngunit si Imelda ay tahimik nang kumakain mag-isa. Ibang-iba ito sa dati. Ang Imelda na kilala niya ay laging nakaalalay sa kanya, laging sinusubukang pasayahin siya, at hindi kailanman magiging malamig tulad ngayon.“Saan pumunta ang daddy ko?” ulit niya, mas mariin na ngayon.Humigop muna ng kape si Imelda bago sumagot na
Sumakay na sa kotse sina Maxine at Jessica at dahan-dahang umalis. Sa labas, nanatili si Shawn kasama si Damian na nakatitig habang unti-unting nawawala sa kalsada ang sasakyan. Lumingon si Shawn sa kanyang tiyuhin, halata ang pagdududa sa kanyang mukha.“Ano'ng problema mo, uncle?” tanong niya, ma
Ngumiti si Jessica, at ang kanyang pulang mga labi ay gumuhit sa isang magaan at mahinahong ngiti. “Tita, natatakot akong istorbohin ka, kaya palagi akong nakikipagkita kay Raven sa paaralan,” wika niya nang may kaunting hiya.Napangiti si Mrs. Alfonso nang mahina, at ang kanyang mga mata ay nagb
Bago pa man siya makapagsalita nang buo, nanghina ang mga paa ni Damian at muling bumagsak sa sahig.“Sir!” sigaw ng butler, agad siyang sinuportahan.Sa sandaling iyon, tumayo si Maxine at lumapit kay Linn. Inabot niya ang kanyang kamay at pinatatag ito. “Damian Castro, hindi mo kailangang mang
Bigla at walang pag-aalinlangan na binitiwan ni Raven ang pulso ni Jessica. Umurong siya ng dalawang hakbang na may tamang layo upang mawala ang init ng pagkakalapit nila, at tamang distansyang tila kailangan niya upang huminga muli.Napakurap si Jessica, at isang mainit na kirot ang dumampi sa kan







