LOGINKinumpirma ng DNA paternity test na si Monica ay biological na anak nina Roberto at Margaret.Sandaling nanigas si Margaret sa kanyang kinatatayuan.Sa loob ng mahabang panahon, matatag na ang kanyang paniniwala. Isang hindi maipaliwanag na pakiramdam ng isang ina na tila ba nagsasabing hindi niya tunay na anak si Monica. Hindi iyon madaling mawala, kahit gaano pa niya pilitin.Ngunit ngayon, hawak niya ang dokumentong iyon.Isang simpleng papel lamang, ngunit sapat para baguhin ang lahat.Wala siyang magawa kung hindi tanggapin ang katotohanang ipinapakita ng agham.Tiningnan ni Monica sina Roberto at Margaret, halatang walang kaalam-alam sa nangyayari.“Dad, Mom? Ano ang ginagawa ninyo?” tanong niya, may halong pagtataka.Mabilis naman na isinara at itinago ni Roberto ang DNA report. Ang kanyang kilos ay kalmado, ngunit may bigat na nakatago sa bawat galaw.Dahil anak nila si Monica, hindi maaaring malaman nito ang tungkol sa ginawang DNA test.“Monica, nagre-review lang ka
Kumalma na rin si Roberto at malamig na nagsalita.“Lumabas na.”Sa kanyang tinig, walang bakas ng emosyon. Kalmado lamang ngunit mabigat, parang hangin bago ang bagyo.Inilahad niya ang kamay, at kaagad namang inabot ng personal butler ang isang selyadong sobre na naglalaman ng DNA paternity test report.Sandaling natigilan si Margaret bago biglang tumayo. Ang kanyang mga mata ay nakapako sa sobre na tila mabigat kaysa sa anumang dokumentong nakita niya sa buong buhay niya.“S-Sigurado ba na anak natin si Monica?” kabadong tanong niya, bahagyang nanginginig ang boses.Hindi maganda ang unang impresyon niya kay Monica. May mga pagkakataong sinasabi ng iba na may likas na koneksyon ang ina at anak, na kahit hindi pa nagkikita ay mararamdaman agad ang dugo. Ngunit nang makita niya si Monica noong nakaraan, wala siyang naramdaman. Ni katiting na pamilyaridad ay wala. Parang may kulang. Parang may mali.Mula roon, unti-unting nabuo sa kanyang isip ang hinala.Maaaring hindi nga nil
Binuksan ng gwapong receptionist ang pinto ng opisina ng CEO at pormal na pinapasok si Roberto.Pagpasok niya, agad niyang nakita si Margaret na nakaupo sa executive chair, abala sa pagbabasa ng mga dokumento.“Mrs. Montefalco, narito na po si Mr. Aguilar,” magalang na anunsyo ng receptionist.Hindi man lang tumingala si Margaret. Patuloy siyang nagsulat, mabilis at eksakto, bago pinirmahan ang dokumento sa ibaba.“Mr. Aguilar, maupo ka muna sandali. Tatapusin ko lang ito,” kalmado niyang sabi.Tinitigan siya ni Roberto.Ngayon ay nakasuot si Margaret ng puting silk blouse na pang-opisina at itim na bodycon skirt. Bahagyang nakatali ang kanyang kulot na buhok, habang ang ilang hibla ay nakalugay sa kanyang balikat. Lantad ang kanyang manipis at eleganteng leeg, at sa simpleng postura pa lamang nito, kitang-kita ang natural na kagandahang hindi kailangang pilitin.Napahinto saglit si Roberto sa pagtitig.Tila lalo itong naging pamilyar at lalo ring hindi maunawaan.Ilang sandal
Ngumiti si Imelda.“Monica, mabuti naman at malapit ka sa iyong ina. Masaya si Tita Imelda para sa ’yo.”Umismid si Monica at sinabi, “Tita Imelda, magaling ka talagang magpanggap.”Sa sandaling iyon, napatingin si Monica sa paligid, halatang may hinahanap.“Nasaan ang dad ko?”Hindi siya tinignan ni Imelda. Sa halip, marahan itong umupo sa hapag-kainan, kinuha ang mga kubyertos, at mahinahong nagsimulang kumain ng almusal na para bang walang ibang mahalagang usapan.“Ah, maaga umalis si Roberto kanina,” kaswal nitong sagot.Biglang nakaramdam nang kakaibang bigat sa dibdib si Monica. May mali sa eksenang ito.Hindi pa siya tuluyang nakakaupo o nakakaayos, ngunit si Imelda ay tahimik nang kumakain mag-isa. Ibang-iba ito sa dati. Ang Imelda na kilala niya ay laging nakaalalay sa kanya, laging sinusubukang pasayahin siya, at hindi kailanman magiging malamig tulad ngayon.“Saan pumunta ang daddy ko?” ulit niya, mas mariin na ngayon.Humigop muna ng kape si Imelda bago sumagot na
Talagang kinamumuhian ni Imelda si Margaret. Para sa kanya, si Margaret ang umagaw sa buhay na dapat ay sa kanya.Si Roberto ay sa kanya dapat. At ang posisyon bilang Mrs. Aguilar ay kanya rin dapat.****Samantala, bumalik naman si Roberto sa pribadong VIP room ng restaurant. Nang makita siya ni Monica, agad itong nagtanong.“Dad, saan po pumunta si mom?”“Monica, may kailangang asikasuhin ang mom mo kaya maaga siyang umalis,” mahinahong sagot ni Roberto.“Ano?” agad na nagtampo si Monica. “Umalis si mom? Bakit bigla na lang siyang umalis nang hindi man lang ako sinabihan?”Tumingin si Roberto sa kanya.Noon, wala siyang nakikitang kakaiba sa anak niya. Ngunit matapos marinig ang mga sinabi ni Margaret, nagsimulang gumapang ang pagdududa sa kanyang isipan.Dapat pala noon pa ay nagpa-DNA test na siya.Ngunit hindi niya ipinakita kahit kaunting pagbabago sa ekspresyon. Hindi dapat mapansin ni Monica ang kahit anong pagdududa. Kung siya man ay tunay niyang anak, hindi niya d
Pinagmamasdan ni Roberto ang magandang pigura ni Margaret habang palayo itong naglalakad. Sumasayaw ang kanyang balakang sa bawat hakbang, puno ng walang katapusang alindog. Isang tanawing halos magdulot ng iritasyon na may kasamang kababalaghang ngiti sa labi ni Roberto.Itinaas ni Imelda ang kanyang kamay, tila nais punasan ang gilid ng labi ng lalaki.“Roberto, ayos ka lang ba?”Ngunit bago pa man dumampi ang kanyang kamay, agad na umatras si Roberto. “Uuwi na ako.”Hindi na siya naghintay pa ng sagot. Tumalikod siya at tuluyang umalis.Naiwang nakahinto sa ere ang kamay ni Imelda. Sa paglayo ng lahat ng tao sa paligid, dahan-dahang nagbago ang kanyang mukha. Ang maamong ekspresyon ay napalitan nang matinding pagkamuhi at mapait na galit.Galit na galit siya kay Margaret.Anak lamang siya ng dating driver ng pamilya Aguilar. Noong bata pa siya, namatay ang kanyang ama habang inililigtas ang ama ni Roberto, kaya’t naulila siya.Dahil sa utang na loob na iyon, inalagaan siya
Dahan-dahang nagmulat ng mga mata si Maxine. Nang buksan niya ang mga mata, isang matinding puting liwanag ang sumalubong sa kanya, halos hindi niya ito kayang titigan.Bilang isang doktor, agad niyang naramdaman kung nasaan siya. Nasa isang operating table siya.Iginalaw ni Maxine ang kanyang sar
Nagkatinginan ang mga dumukot at ang doktor. Halos sabay-sabay nilang naramdaman na wala nang takas. Sa isang hininga, halos sabay-sabay silang nagbuka ng mga bibig at nagsalita.“Mr. Velasco, magsasalita na po ako!”Napangisi si Shawn at sinabi, “Very good. You speak. So, tell me. Who ordered you
Tumingin si Shawn kay Monica at mariing umiling.“Imposible! Hindi pwedeng kay Franco ang batang ito! Alam kong anak ko ito!”Nakalaylay ang mga kamay ni Monica sa kanyang tagiliran, ngunit unti-unti niyang ikinuyom ang mga ito hanggang sa maging mahigpit na kamao. Ramdam niya ang hapdi sa kanyang
Hila-hila ni Shawn si Maxine palabas. Natisod pa si Maxine habang pilit na makasabay sa mga hakbang ni Shawn.“Mr. Velasco, saan niyo ako dadalhin? Bitawan mo nga ako! Ayokong sumama!”Ngunit hindi siya binigyan ng pagpipilian ni Shawn. Hinila niya palabas ng unit si Maxine at diretso itong ipinas







