Chapter 2

Halos mag-split ako sa tuwa habang tinatahak ang daan patungong labanderya. Pagdating ko doon, nadatnan ko ang tatlong iba pang maid na abala sa pagtitiklop at pag-aayos ng mga telang puting-puti.

“Uy, ang bagong salta!” bati ng isang morenang babae na may name tag na ‘Gina’.

“Si Sir Lucas ba ang nakatoka sa’yo? Good luck, gurl. Suwerte mo sa view, pero malas mo sa kuskos.”

Lumapit ako sa malaking washing machine at dahan-dahang inilapag ang basket. “Bakit naman malas sa kuskos, Ate Gina? Mukha namang malinis si Sir, ah? Amoy baby powder na mamahalin pa nga,” sabi ko sabay singhot nang palihim sa isang itim na polo shirt.

Lord, patawad, kailangan ko lang ng oxygen.

Nagtawanan silang tatlo. “Naku, Anya, akala mo lang ’yan,” sabat naman ni Tess, ’yung isa pang maid.

“Si Sir Lucas, sobrang pihikan niyan. Isang mantsa lang na kasingliit ng tuldok, ipapaulit niya sa’yo ang buong batch. At huwag na huwag mong gagamitan ng matapang na fabcon, sumasakit ang ulo n’yan. Gusto niya, amoy ‘fresh air’ lang.”

“Saka ingat ka rin sa mood niya,” bulong ni Gina habang lumilingon-lingon, tinitiyak na wala si Manang Ruchel, takot sigurong mapagalitan. “Mabait naman si Sir, galante ’yan mag-bonus. Pero kapag puyat sa trabaho o stressed sa kumpanya, daig pa ang Bulkang Mayon na sasabog. Tahimik pero nakakamatay ang tingin.”

“Ganoon ba?” sagot ko habang sinisimulang paghiwalayin ang de-kolor sa puti. Kahit maging bulkang Mayon pa siya, handa kong tanggapin ang lava niya. Charot!

“Eh, may girlfriend ba siya? O baka naman... asawa?” Pasimple kong tanong.

Halos mabilaukan si Tess sa iniinom niyang tubig. “Asawa? Wala pa sa bokabularyo niyan ang kasal. Girlfriend? Maraming umaaligid na model at sosyal na babae, pero wala kaming nakikitang seryoso. Parang robot ’yang si Sir, trabaho at gym lang ang alam. Minsan nga iniisip namin kung tao ba talaga ’yan o display sa museum sa sobrang perpekto.”

Walang girlfriend? Yes! Clear path! Tuwang-tuwa na ang malandi kong puso. Ibig sabihin, may pag-asa pa ang duster ko at ang ganda kong pang-barangay pageant!

Lumipas ang dalawang oras sa paglalaba. Pinagbuti ko talaga ang pagkuskos sa mga kuwelyo niya. Bawat kuskos, iniisip ko na parang minamasahe ko na rin ang balikat ni Lucas para dagdag motivation.

Nang matapos na, bitbit ko ang planggana palabas sa garden area kung saan naroon ang mga sampayan. Tirik ang araw, perpekto para matuyo agad ang mga underwear ni Sir—este, ang mga polo niya. Habang isa-isa kong isinasampay ang mga tela, ninanamnam ko ang hangin. Ang sarap maging mahirap na may mayamang inspirasyon!

“You’re doing it wrong.”

Muntik ko nang mabitawan ang sipit ng damit nang marinig ang baritono at malamig na boses na iyon mula sa likuran ko. Paglingon ko, nandoon si Lucas. Nakasuot na siya ngayon ng puting t-shirt at shorts, pero kahit balot na ang katawan, bakas pa rin ang hulma ng mga muscles niya.

“S-Sir! Nagulat naman ako sa inyo. Akala ko po multo, “ biro ko pero agad akong napatakip ng bibig. Hindi naman siguro ako matatanggal sa trabaho, no?

Tumaas ang isang kilay niya. Lumapit siya sa sampayan, ang bango niya ay humahalo sa amoy ng sabon. “The hangers. Huwag mong gagamitan ng clip ang balikat ng mga polo shirt ko, it leaves marks. Ibutones mo nalang.”

“Ah, opo! Sorry po, Sir. Akala ko kasi baka tangayin ng hangin, sayang naman kung madudumihan ulit ang kagandahan... ng damit niyo,” mabilis kong sabi habang mabilis na tinatanggal ang mga sipit.

Pinanood niya lang ako. Nararamdaman ko ang titig niya sa likod ko kaya lalo akong naging clumsy. Nahulog ang isang panyo sa damuhan. Sabay kaming yumuko para kunin iyon, at sa hindi inaasahang pagkakataon, nagdampi ang mga daliri namin.

Para akong nakuryente! Napatingin ako sa mga mata niya. Malalim, parang dagat na masarap lundagan kahit hindi ako marunong lumangoy.

“You’re very energetic for someone who started at 6:00 AM,” puna niya, sabay bawi ng panyo. Hindi ko alam kung guni-guni ko lang, pero parang may dumaang konting ngiti sa labi niya. “Anong pangalan mo ulit?”

“Anya po, Sir! Anya na laging handang mag-serbisyo sa inyo, 24/7, with a smile and extra rice!”

Bahagyang gumaan ang mukha niya. “Anya. Okay. Just make sure you follow Manang Ruchel’s instructions. Ayaw ko ng palpak sa bahay na ’to.”

“Promise, Sir! Kahit itanong niyo pa sa mga bituin, ako ang pinakamasipag na maid sa balat ng lupa,” sagot ko habang nag-pa-pacute. Sana tablan siya ng ganda ko.

Tumango lang siya at nagsimulang maglakad palayo. Sinundan ko siya ng tingin at hindi maiwasang mahumaling. Pati ba naman paglalakad, nakakaakit? ’Yung pag-galaw ng balakang niya, parang may sariling soundtrack. Sana maging exercise mat na lang ako para araw-araw mo akong apakan, Sir!

“Ahem.”

Biglang nawala ang pantasya ko nang sumulpot sa gilid ko si Manang Ruchel. Nakapamewang siya at ang hitsura niya ay parang nakakita ng krimen.

“Tapos ka na bang makipag-landian sa hangin, Anya?” matalim niyang tanong.

“Ay, Manang! Hindi po, nag-uusap lang po kami ni Sir tungkol sa... sa hangers! Opo, napaka-educational po ng usapan namin tungkol sa hanger,” palusot ko.

Lumapit sa akin si Manang Ruchel, ang mukha niya ay seryosong-seryoso. Hinawakan niya ang braso ko, hindi naman masakit pero ramdam ko ang babala.

“Makinig ka sa akin, bata ka. Nakikita ko ang mga tingin mo kay Sir Lucas. Bago ka pa lang dito, kaya sasabihan na kita. Huwag kang masyadong umasa. Marami nang dumaang katulong dito na akala nila ay magiging Cinderella sila. Ang ending? Sinisante dahil naging sagabal sa trabaho.”

Napakurap ako. “Manang, nagagandahan lang naman po ako sa view—”

“Sir Lucas is a Villamor,” putol niya sa akin. “Langit siya, Anya. At kahit anong kuskos mo sa mga damit niya, ang amoy ng sabon ay hindi kailanman magiging amoy ng ginto. Huwag kang lumapit nang lumapit sa kanya kung ayaw mong mapaso. Trabaho ang pinunta mo rito, hindi pag-ibig. Maliwanag?”

Tumango ako nang dahan-dahan, pero sa loob-loob ko, gusto kong sumagot ng kahit mapaso ako, basta si Sir Lucas ang apoy, okay lang! Pero pinigilan ko dahil baka hadlangan ako ni Manang na makita si Lucas.

“Opo, Manang. Copy po. Trabaho lang, walang personalan,” sabi ko na lang para matigil na ang sermon.

Umalis si Manang Ruchel na tila isang itim na ulap na dumaan sa gitna ng maaraw kong araw. Napabuntong-hininga ako at tumingin ulit sa direksyong pinuntahan ni Lucas. Nawala ako sa mood.

Langit siya, lupa ako?

Malulungkot na sana ako ngunit bigla akong napangiti nang nakakaloko habang kinukuha ang hangers dahil sa naisip. Edi gagawa ako ng hagdan! O kaya, hihiling ako ng lindol para mag-collapse ang langit sa lupa.

Ipinagpatuloy ko ang pagsasampay habang kumakanta ng ‘Stupid Love’. Hindi ako magpapadala sa mga banta ni Manang, gustong gusto ko talaga si Lucas, noon pa man. Hindi naman mapipigil ang nararamdaman, basta itutuloy ko pa rin ang pantasya ko. Basta masilayan ko lang ang mukha niya, okay na ako.