Chapter 3

Pagod na pagod ako pagdating ng gabi. Parang kinuha ng mga polo shirt ni Sir Lucas ang lahat ng energy sa katawan ko. Pagkatapos ng hapunan at paglilinis sa kusina, diretso na ako sa servant’s quarters. Ang plano ko talaga, ititupi ko pa 'yung mga bagong tuyong damit ni Sir na kinuha ko sa sampayan kanina, pero pagbagsak ng likod ko sa manipis na kutson, tinalo na ako ng antok.

“Mamaya na lang... five minutes lang,” bulong ko sa sarili ko habang yakap-yakap ang unan. Pero ang five minutes, nagtuloy-tuloy. Nakalimutan ko na nang tuluyan ang basket ng mga de-kalidad na tela na nakatambak sa gilid ng higaan ko.

Maghahating-gabi na nang magising ako dahil sa isang mahinang kaluskos. Hindi ko muna iminulat ang mga mata ko, iniisip na baka si Gina lang na naiihi o si Tess na nananaginip na naman. Pero kakaiba ang tunog. Mabibigat na hakbang, seryoso, at parang galing sa direksyon ng pintuan ko.

Dahan-dahan kong iminulat ang isang mata. Nanlaki ang mata ko nang makita ang isang matangkad na pigura na nakatayo sa gitna ng dilim. Dahil sa liwanag ng buwan na tumatagos sa bintana, nakita ko ang anino ng isang lalaki kaya napasigaw ako sa takot.

“Shh! Anya, shut up!” Bigla niyang tinapalan ng kamay niya ang bibig ko.

Natigilan ako. Kilala ko ang boses na iyon. Baritono, malamig, at medyo naiirita. Agad kong kinapa ang switch ng lamp sa tabi ko. Sa dilaw na liwanag, tumambad sa akin si Sir Lucas. Nakasuot siya ng midnight blue na silk pajamas na mukhang mas mahal pa sa buhay ko.

“S-Sir Lucas?” nauutal kong tanong. “Anong ginagawa niyo rito? Akala ko kung sino na!”

“I need my clothes. You forgot to deliver them,” diretsong sabi niya, nakakunot ang noo. “I knocked, but you were sleeping like a log.”

Bago pa ako makasagot, nakarinig kami ng mga mabilis na yabag mula sa hallway.

“Anya?! Anong nangyari?!” boses iyon ni Manang Ruchel.

“Anya, bakit ka sumisigaw?!” dagdag pa ni Gina.

Nanlamig ang buong katawan ko. Patay. Kapag nakita nila si Sir Lucas sa loob ng kwarto ko sa ganitong oras, kahit wala kaming ginagawa, bukas na bukas din ay nasa kalsada na ako dala ang sako ng mga damit ko.

“Sir, tago!” bulong ko, ang mga mata ko ay parang lalabas na sa sobrang taranta.

“What? No, I’ll just explain—”

“Hindi pwede! Si Manang Ruchel ’yan! Isusumpa ako niyan!” Hindi ko na hinintay ang permiso niya. Hinila ko ang braso ni Sir Lucas, na infairness, ang tigas talaga at sapilitan siyang pinahiga sa kama ko.

“Anya, what the hell are you doing?!” reklamo niya, pero dahil sa liit ng kwarto ko, wala siyang choice kundi sumunod bago pa bumukas ang pinto.

Mabilis ko siyang binalot ng makapal kong kumot. Dahil matangkad siya, kinailangan kong mamaluktot sa tabi niya para magmukhang isang malaking tumpok lang ng unan at kumot ang lahat. Niyakap ko siya nang mahigpit sa ilalim ng tela, ang mukha niya ay nasa tapat ng dibdib ko habang ang mga braso ko ay nakapulupot sa likod niya. Amoy mamahaling sabon siya, at sa puntong iyon, hindi ko alam kung mamatay ako sa takot o sa kilig.

Bumukas ang pinto kaya pumikit agad ako at nagtulog-tulugan.

“Anya! Anong nangyari? Bakit ka sumigaw?” hingal na tanong ni Manang Ruchel.

Pinilit kong gawing antok na antok ang boses ko nang umakto akong biglang nagising. Humikab ako nang malakas habang mahigpit pa ring nakayakap sa ‘higanteng unan’ ko sa ilalim ng kumot. Naramdaman kong nanigas ang katawan ni Sir Lucas nang maramdaman niya ang paggalaw ko.

“Ha? Ah... Manang... sorry po,” sabi ko, pikit-mata pa. “Nanaginip lang po ako. May... may malaking daga raw na gustong kainin ang duster ko. Pasensya na po, nagising ko kayo.”

Lumapit si Gina at tiningnan ang paligid. “Daga? Grabe naman ang sigaw mo, teh. Akala ko pinapatay ka na.”

“Nanaginip lang talaga ako, promise. Sobrang pagod lang siguro sa paglalaba kanina,” dagdag ko pa habang pinakikiramdaman si Sir Lucas na yakap–yakap ko. Lord, sana hindi niya ako sipain palabas ng kama.

Nagkatinginan ang tatlo. Mukhang hindi sila kumbinsido, pero dahil hatinggabi na at antok na rin sila, bumuntong-hininga na lang si Manang Ruchel.

“Magdasal ka bago matulog para hindi ka binabangungot. O sige na, lumabas na tayo,” utos ni Manang.

Nang sa wakas ay sumara ang pinto at narinig naming lumayo na ang mga yabag nila, hindi agad ako gumalaw. Nanatili kaming ganoon sa loob ng ilang minuto. Nakayakap ako sa kanya at halos hindi na humihinga.

“Are they gone?” bulong niya. Malapit na malapit ang mukha niya sa leeg ko kaya ramdam ko ang mainit niyang hininga dahilan kung bakit ako namula.

Dahan-dahan kong inalis ang kumot. Bumungad sa akin ang mukha ni Sir Lucas. Ang buhok niya ay medyo gulo-gulo na, at ang mga mata niya ay parang may halong inis at gulat.

“Opo, Sir. Safe na po,” bulong ko rin. Pero hindi ko pa rin binibitawan ang yakap ko. “Sorry po talaga. Hindi ko lang po gustong mapagalitan ni Manang.”

Bumitaw siya at dahan-dahang umupo sa gilid ng kama ko. Napansin ko ang pamumula ng mga tenga niya. Tumingin siya sa basket ng mga damit na hindi ko natupi sa tabi ng mesa.

“I’m leaving for a business trip to Singapore in four hours,” panimula niya, ang boses niya ay bumalik sa pagiging seryoso pero mas malumanay na ngayon. “I needed to bring those clothes. I didn't mean to scare you.”

Napaayos din ako ng upo, inaayos ang gulo-gulo kong buhok. “Business trip? Ngayon na po? Hala, Sir, sorry po talaga! Ititupi ko na po ngayon din, wait lang!”

Patalon na sana ako paalis ng kama pero pinigilan niya ang braso ko. “Stay. Don’t make any more noise. Baka bumalik sila.”

Napatitig ako sa kamay niya na nakahawak sa akin. Mabilis ang tibok ng puso ko, daig pa ang washing machine sa turbo mode. “Eh, paano po ’yung mga damit niyo? Baka wala kayong maisuot.”

“I’ll just grab them and fold them myself in my room,” sabi niya, sabay tingin sa orasan. “I’ll wait here for ten more minutes just to be sure the hallway is clear.”

Katahimikan. Isang awkward pero nakakalunod na katahimikan ang namayani sa pagitan naming dalawa sa loob ng maliit kong kwarto.

“Sir... galit po ba kayo?” tanong ko sa mahinang boses.

Tumingin siya sa akin, matagal. “Inis, oo. Because you screamed like the house was on fire. But... I guess I shouldn't have entered your room without warning.”

Tumingin muna siya sa pinto bago lumingon ulit sa akin. “Go back to sleep. And Anya?”

“Po?”

“Nice pillow. But don't hug me too tight next time. I could barely breathe.”

Next time? May next time pa?!