4.BÖLÜM

Füruzan , Melis henüz sekiz yaşındayken gitmişti. O gün babasının yaş günüydü; Melis eve büyük bir neşeyle dönmüşken, onu bekleyen hediye bir boşanma protokolü olmuştu. Melis, annesinin peşinden koşarken merdivenlerden yuvarlanmış, ayağından fırlayan ayakkabısını fark etmemişti bile. Füruzan'ın bacaklarına sarılıp hıçkırıklar içinde feryat etmişti: "Anne, gitme!"

O vakur kadın, kızının çocuksu yüzünü okşamış ve sadece "Özür dilerim," demişti.

"Anne, bu sefer okul birincisi oldum. Daha sınav kağıdıma bakmadın, veli imzası gerekiyor."

"Anne, ne olur bırakma beni. Söz veriyorum çok uslu olacağım, bir daha lunaparka gitmek istemeyeceğim, seni hiç kızdırmayacağım... Yalvarırım..."

Melis, gitmesin diye çırpınarak içindeki tüm sevgiyi kelimelere dökse de Füruzan ona sadece babasıyla mutlu olmadığını, asıl mutluluğu şimdi bulduğunu söylemişti. Melis, yabancı bir adamın valizleri arabaya yerleştirdiğini, annesinin o adamla el ele tutuşup uzaklaştığını izlemişti. Çıplak ayaklarıyla yüzlerce metre peşlerinden koşmuş; dizleri ve tabanları paramparça olana dek direnmiş ama o ulaşılamaz aracın gidişini yaşlı gözlerle seyretmişti.

O zamanlar anlayamamıştı; ancak büyüdüğünde annesinin babasını aldattığını, her şeyden ve herkesten, hatta öz kızından bile vazgeçerek çekip gittiğini öğrenmişti. On yılı aşkın süredir görüşmediği bu kadından nefret ediyordu; bir daha asla yüzünü görmemeye yemin etmişti. Kaderin cilvesiydi ki, sonunda yine ona boyun eğmek zorunda kalmıştı.

Boğazı düğüm düğüm, olduğu yerde çakılıp kaldı. Füruzan onun içindeki fırtınayı sezmiş gibi yanına gelip Melis'i yanına oturttu: "Bana kızgın olduğunu biliyorum. O zamanlar çok küçüktün; hiçbir şey sandığın gibi değildi, sana açıklayamazdım."

Füruzan, kızının yüzüne dokundu: "Kızım büyümüş... Yavrum, artık Türkiye'de kalıcıyım. Sancaktar ailesinin başına gelenleri duydum ama üzülme, artık annen yanında."

Melis, tüm o yıllanmış nefretin tek bir "anne" kelimesiyle nasıl tuzla buz olduğunu fark etti. Hıçkırarak karşılık verdi: "Anne..."

"Canım kızım... Gelmişken yemek yiyelim.Ahmet Bey bunca yıl bana çok iyi baktı. Senden iki yaş büyük bir kızı var; birazdan nişanlısıyla gelecekler, sizi tanıştırırım."

Melis'in bu yeni aileye dahil olmaya niyeti yoktu: "Anne, ben babam için geldim. İflas ettiğimizi biliyorsun, babam kalp krizi geçirdi ve ameliyat parasını bulamıyorum. Bana yardım edebilir misin? Söz veriyorum geri ödeyeceğim."

Füruzan daha cevap veremeden kapıda tanıdık bir ses yankılandı: "Melis Hanım paraya amma da sıkışmış, kapımıza kadar gelip isteyecek kadar..."

Bu sesle Melis'in başından aşağı kaynar sular döküldü. Kapıda duranlar Sena ve Demir'den başkası değildi. Kader ona bir oyun daha oynamıştı; öz annesi, can düşmanı Sena'nın üvey annesi çıkmıştı!

Kocası ve annesi, şimdi Sena'nın ailesi olmuştu. Üstelik para isterken Demir'e yakalanmıştı. Melis'in o mahcup ve perişan hâli Demir'in gözlerinden kaçmasa da adam hiçbir tepki vermeden sadece izledi.

O sırada bir bebeğin ağlama sesi odadaki buz gibi sessizliği bozdu. Melis ancak o zaman hizmetlinin ittiği ikiz bebek arabasını fark etti. Bebeklerden biri ağlamaya başlayınca Demir, usta bir hareketle çocuğu kucağına alıp pışpışlamaya başladı. Bu huzurlu "dört kişilik aile" tablosu Melis'in gözlerini yaşarttı; eğer kendi bebeği yaşasaydı, o da şimdi bu yaşlarda olacaktı. Geldiğine bin pişman olmuştu; sanki bir utanç direğine çivilenmiş gibi hissediyordu.

Garip olan, bebeğin bir türlü susmamasıydı. Demir sabırla, "Canım bebeğim, ağlama artık," dese de nafileydi. Melis, ani bir dürtüyle Demir'in yanına gidip bebeği kucağından aldı. Demir engel olmamıştı. İşin asıl tuhaf yanı, bebek Melis'in kucağına geçer geçmez susmuş, hatta gülümsemeye başlamıştı. Bir yaşındaki bebek, Demir'in kopyasıydı; minik elleriyle Melis'in şapkasındaki tüylerle oynarken ağzından hayal meyal şu hece döküldü: "AN-NA..."

Melis'in kalbine sanki bir hançer saplandı. Demir'in kendisini sevdiğine inanacak kadar saf olduğu o ilk evlilik yıllarını hatırladı. Demir, kulağına "Melis, bana bir çocuk ver," diye fısıldardı hep. Melis de okulu bitirmemiş olmasına rağmen ona istediğini vermek için hamile kalmıştı. Oysa şimdi anlıyordu ki Demir, kendisiyle birlikteyken yurt dışı seyahati adı altında başka bir kadınla da bir hayat kurmuştu.

Midesi bulandı; bebeği Demir'e adeta fırlatırcasına geri verip banyoya koştu ve kapıyı kilitledi. Çıkardığı her şey kandı; gözleri kan kırmızısına dönmüştü. Evlilikleri en başından beri koca bir yalandı. Demir'in neden o gün denizde önce Sena'yı kurtardığı, neden doğumda Sena'nın yanında olduğu şimdi anlaşılıyordu; çünkü o kadın da Demir'in çocuklarını taşıyordu!

Bir süre sonra kapı çalındı. "Melis, iyi misin?"

Melis yüzünü yıkayıp sendeleyerek dışarı çıktı. Füruzan, aradaki husumetten habersizce kızının koluna girdi: "Canım, bir yerin mi ağrıyor?"

"Bu ikisini görünce midem bulandı sadece, kusunca geçti."

"Melis, Sena'yı tanıyor musun? O hep yurt dışındaydı, aranızda bir yanlış anlaşılma mı var? Bu beyefendi ise Demir..."

Melis, annesinin sözünü kesti: "Biliyorum. Sancaktar Holding'in sahibi Demir Sancaktar. Onu kim tanımaz ki?"

"Evet, Demir Bey çok başarılı bir gençtir."

"Öyledir... Henüz boşanmadan evlenmeye kalkacak kadar yürekli biridir kendisi."

Füruzan şaşkınlıkla sordu: "Melis, ne saçmalıyorsun? Demir Bey evli değil ki, neden boşansın?"

Melis alaycı bir kahkaha attı: "O evli değilse ben neyim? Demir Bey, söylesene anneme; ben senin neyin oluyorum?"