Mag-log in“ขยันผิดที่สิบปีก็ไม่รวย เหนื่อยฉิบ!”
“บ่นอีกแล้วบ่นทุกวัน”
“โธ่พี่ ให้หนูบ่นเถอะ บ่นยังไงก็ก้มหน้าก้มตาทำงานเหมือนเดิมอยู่ดีนั่นแหละ”
“ใช่ไง แล้วจะบ่นเพื่อ?”
“ก็มันเหนื่อยนี่พี่ มีผัวรวยให้รู้แล้วรู้รอดไปซะดีมั้ง”
“รวยเองไม่ดีกว่าเหรอ”
“รวยเองก็ดีแต่มีผัวรวยมันดีกว่า คิดดูนะทำงานทั้งเดือนได้แค่หมื่นแปด นอนให้เสี่ยเลีย...ได้แปดหมื่น”
“ฮ่า ๆ คิดได้เนอะ”
“คิดได้สิพี่หนูต้องใช้เงิน”
“ทำเป็นพูดไป พอเอาเข้าจริงแกสนใจที่ไหน เสี่ยมีเยอะแยะแกหรือเปล่าที่ไม่เอาเอง”
“พอเถอะพี่ แค่คิดก็ขนลุกรอแล้ว”
“เฮ้อ... เห็นแล้วเหนื่อยแทน หาเงินอย่างกับมีหนี้ร้อยล้าน”
“แน่สิ! โลกเดี๋ยวนี้มันหมุนด้วยเงิน”
ชีวิตฉันมีแต่เงิน เงิน และเงิน ... ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่มีเงินแม่สอนฉันแบบนั้น อะไรที่ได้เงินฉันทำหมดแหละยกเว้นขายตัว
อนาคตของเรา ชีวิตของเรา มีแค่ตัวเราเท่านั้นที่รับผิดชอบได้ ฉันคิดแบบนี้เสมอ และสอนลูกแบบนี้เช่นกัน
“น้ำขิงปิดเทอมหรือยัง”
“ยัง ปิดอาทิตย์หน้า”
“อาทิตย์หน้าพี่ไม่อยู่สิ คลับจัดทริปพักผ่อนให้พนักงาน แกก็ทำงานอีกแล้วลูกจะอยู่กับใคร”
“ไม่เป็นไรหรอกเขาอยู่ได้”
“อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะน้ำแข็ง พี่บอกแต่แรกแล้วว่ายกน้ำขิงให้พ่อเขาไป ทางนั้นเขามีทุกอย่างพร้อมกว่าเราทั้งเงินทอง ที่อยู่อาศัย อีกอย่างลูกไม่ต้องมาลำบากกับเราด้วย”
“ถ้ามันเป็นพ่อที่ดีหนูก็ยกให้อยู่หรอก แต่พอดีว่ามันไม่ใช่”
“...”
ฉันไม่เคยคิดว่าชีวิตตัวเองลำบากเลยนะ คนรวยก่อนที่พวกเขาจะรวยเขาก็ดิ้นรนไม่ต่างจากฉันตอนนี้หรอก ส่วนคนที่เกิดมาแล้วอยู่บนกองเงินกองทอง อันนี้ต้องชื่นชมพ่อแม่เขานะที่วางแผนการใช้ชีวิตมาอย่างดี มีพร้อมทุกอย่างให้ลูกได้อยู่สบาย
“เหม่ออีกแล้ว คิดอะไรอยู่”
“คิดว่า... หรือหนูควรไปทำงานกับพี่?” พี่บัว คือคนรู้จักที่บ้านอยู่ติดกัน เขาเป็นแม่เล้าในคลับหรูแห่งหนึ่ง
“ไม่ควร! ค่าตอบแทนเยอะจริงแต่ต้องยอมแลกอะไรอีกหลายอย่าง”
“เช่น?”
“ร่างกายที่ถูกใช้งานทุกวัน สุขภาพจิตที่ปะทะกับคนประสาทแดก เอาจริง ๆ ถ้าไม่มีน้ำขิงพี่ว่าแกทำได้นะ”
“ในคลับนอกจากงานแบบนี้ไม่มีอย่างอื่นแล้วเหรอ หนูอยากสบายไม่อยากเหนื่อยแล้ว”
“อยากสบายขนาดนั้นก็คงต้องเป็นเมียเจ้าของคลับแล้วล่ะ”
“โวะ”
“ฮ่า ๆ หล่อนะ โสดด้วยสนใจไหม”
“ไม่อะ ยังไม่อยากมีผัว”
หลายวันผ่านไป
“ใครมาเรียกหรือเคาะประตูห้ามออกไปนะ โทรศัพท์ก็ห้ามปล่อยให้แบตหมดด้วย”
“ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินให้ออกทางหน้าต่าง แม่โทรมาต้องรับสาย ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด! แม่สั่งหนูทุกวัน สั่งจนจำได้ทุกคำแล้วเนี่ย”
“ดี! จำไว้ให้ขึ้นใจ”
‘น้ำขิง’
ลูกสาววัยสิบขวบของฉัน ตอนนี้เธออยู่ในช่วงกำลังเข้าวัยสาวฉันเองต้องดูแลใกล้ชิดเป็นพิเศษแต่ด้วยอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้ไม่สามารถอยู่กับลูกได้ตลอดเวลา เราอยู่กันสองคน ดีที่มีพี่บัวเป็นคนสนิท ถึงเขาจะทำงานแบบนั้นแต่เขาจิตใจดีนะคะไม่เคยชักชวนให้ฉันทำงานแบบนั้นเลยสักครั้งเดียว มีแต่ฉันที่ชอบพูดประชดไปเอง
พ่อฉันติดคุกค่ะ คดียาเสพติดซึ่งอีกหลายปีกว่าจะได้ออกมา ส่วนแม่ฉันเสียไปเกือบสิบปีแล้ว เพราะแม่เสียนี่แหละพ่อถึงค้ายาเสพติดหาเงินเลี้ยงฉันซึ่งมันเป็นวิธีที่ผิด
ฉันมีน้องสาวหนึ่งคนด้วยนะ แต่ตอนนี้เธอเป็นนางฟ้าอยู่บนสวรรค์แล้ว เสียดายที่เกิดมาสวยแข่งกับฉันได้เพียงแค่สิบห้าปี ...
ปัจจุบันฉันเป็นพนักงานบริษัทเอกชนค่ะ เงินเดือนหมื่นแปดแต่หักรายจ่ายแล้วแทบจะไม่พอ ไม่เหลือเก็บอีกต่างหาก
“มีงานดี ๆ ให้ทำไหม”
“งานเหรอ? ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่างานได้ไหม”
“ไม่ขายตัวอย่างเดียวเป็นใช้ได้”
“ย่ะ! แต่งานที่แกทำมันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอจะเปลี่ยนงานทำไม”
“รายจ่ายเยอะกว่ารายรับหนูจะอยู่ได้ยังไงล่ะพี่”
“เออ เดี๋ยวจะถามลุกซ์ให้นะว่าหาคนได้หรือยัง”
“ลุกซ์? เด็กในสังกัดพี่เหรอ”
“ไม่ใช่! ฉันต่างหากเด็กในสังกัดเขา เรื่องนั้นไม่ต้องสนใจหรอกสนใจงานของแกดีกว่า สบายใจได้งานที่ฉันหาให้แกทำได้แน่นอน ถนัดมากด้วย”
“อะไร?”
“พี่เลี้ยงเด็ก”
“หนูลาออกจากงานประจำเพื่อมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กเนี่ยนะ พี่จะบ้าเหรอ มีงานอื่นที่มั่นคงกว่านี้ไหม เด็กเลี้ยงไม่เกินสองสามปีเขาก็เลิกจ้างแล้วนะพี่”
“ห้าหมื่น”
“อะไร?”
“ค่าจ้างเลี้ยงเดือนละห้าหมื่น”
“ตกลง!”
“ทีอย่างนี้ไวเชียวนะ”
“โธ่พี่ เดือนละตั้งห้าหมื่น มากกว่างานที่หนูทำอยู่ตั้งเยอะ”
“ใจคอจะสนใจแต่เม็ดเงินหรือไง ไม่อยากรู้บ้างเหรอว่าทำไมเขาถึงให้ค่าจ้างแพง”
“...”
“ไม่ต้องทำหน้ากังวลแบบนั้น เด็กผู้ชายน่ารักมาก อายุสักสองสามขวบได้ ไม่ดื้อไม่ซน และไม่พูดด้วย”
“อะไรคือไม่พูด เป็นใบ้เหรอ?”
“เปล่า... ถ้าสนใจจริง ๆ บอกนะพี่จะถามให้ว่าเขาได้คนหรือยัง แกพูดภาษาอังกฤษได้ อีกอย่างแกเลี้ยงน้ำขิงมาตั้งแต่แบเบาะ มีประสบการณ์การเลี้ยงเด็ก พี่ถึงบอกไงว่างานนี้แกถนัด”
“ตกลง หนูสนใจ”
พี่บัวโทรคุยกับใครคนหนึ่ง แค่เพียงไม่นานก็วางสายไป
“อีกสามวันนะ เข้าไปที่คลับแล้วแจ้งพนักงานว่านัดกับคุณลุกซ์ไว้ ถ้าเขาถามว่าต้องการพบใคร บอกไปว่ามาพบคุณธัญ”
“คุณธัญ...”
“ใช่! คุณธัญ ธัญกร ชื่อนี้คุ้นหูบ้างไหม”
“เจ้าพ่อมาเฟียที่เขาเรื่องลือกันน่ะเหรอ”
“ใช่!”
“อย่าบอกนะว่าคลับหรูที่พี่ทำงานก็คือของเขา”
“ใช่!”
“แล้วเด็กที่จ้างเลี้ยงนี่...”
“ลูกของคุณธัญ”
“ตายห่า! น้ำแข็งจะเหลือแต่ชื่อก็คราวนี้แหละ เกิดมาจะสามสิบแล้วต้องมาเลี้ยงลูกมาเฟียเหรอวะ”
“พูดซะเว่อร์ คุณธัญเขาไม่ได้เป็นแบบนั้นทั้งหมดหรอก เรื่องเล่าจากปากคนอื่นแกอย่าไปฟังมาก มีหูสองข้างอย่าฟังความข้างเดียวสิ”
“ไม่ได้เป็นแบบนั้นทั้งหมด แสดงว่ามีบางส่วนที่เป็นแบบนั้นจริง ๆ ใช่ไหม”
“ใช่!”
“...”
ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย เพื่อเงินแล้วฉันจำเป็นต้องพาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายขนาดนั้นไหม? แต่คิดดูอีกทีเขาจ้างให้เป็นพี่เลี้ยงของลูกเขาเชียวนะ ถ้าทำตรงนี้ได้ชีวิตฉันจะดีขึ้นแบบก้าวกระโดด เดือนละห้าหมื่นสองปีฉันมีเงินล้านได้เลยนะ ลูกก็จะสบาย ตัวฉันก็จะสบาย การอยู่อาศัยของเราสองคนก็จะดีขึ้นตามลำดับ แค่คิดก็มีความสุขรอแล้ว ...
วันเวลาเดินไปตามหน้าที่ของมัน งาน เงิน ความรัก ทุกอย่างผลิบานแบบคาดไม่ถึงเลยทีเดียว “หนูเหนื่อยจัง” ภรรยาคนสวยเริ่มบ่นด้วยขนาดหน้าท้องของเธอที่ใหญ่ขึ้นมันทำให้เจ้าตัวใช้ชีวิตลำบาก “อีกไม่นานก็คลอดแล้วเธออดทนหน่อยนะ” ประโยคทำนองนี้ถูกพูดออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนคนฟังรู้สึกเบื่อหน่าย“อยากคลอดวันนี้เลยค่ะ”“ไม่ได้! แม่จะคลอดอย่างเดียวเลย” น้ำขิงที่ฟังอยู่ค้านขึ้นมาบ้าง “พูดเล่นไปอย่างนั้นแหละ” เธอตอบเสียงเรียบเหมือนไม่คิดอะไรแต่ในใจไม่ใช่แบบนั้นเลย “มันเป็นยังไงไหนว่ามาซิ” ธัญกรถามขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นท่าทีเบื่อหน่ายของเมียรัก“อึดอัดค่ะ ปกติหนูทำอะไรด้วยตัวเองตลอดแต่นี่ขนาดแค่จะเข้าห้องน้ำยังต้องให้คนช่วยพยุง หนูรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระคนอื่น” “ใครบอกว่าเมียเป็นภาระ” “ไม่มีใครบอก หนูพูดเอง” น้ำเสียงใสยังคงตอบกลับด้วยท่าทีออดอ้อน “แล้ววันนี้คุณไม่ไปทำงานหรือไง” “ให้ลุกซ์ไปแทนแล้ว” ทุกวันยังคงเหมือนเดิม เขาไม่มีเรื่องผู้หญิงมากวนใจเธอเลยจะมีก็แต่เรื่องงานที่เข้ามาผิดจังหวะเท่านั้นเอง ในส่วนของอีริคเขาแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ธุรกิจที่ทำร่วมกันกำลังเติบโตไปด้วยดี เรื่องผิดพลาดในอดีตต่างฝ
ภายในระยะเวลาสองปีชีวิตฉันเปลี่ยนไปหลายอย่างมาก เรื่องที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นก็ดันเกิดขึ้นจนตั้งตัวไม่ทัน “แม่มีน้องเหรอ” มัวแต่เหม่อคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนไม่ได้สังเกตว่าน้ำขิงกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ “คุณพ่อบอกว่าแม่มีน้อง” “ใช่ค่ะ” นึกคำพูดไม่ออกด้วยซ้ำว่าจะอธิบายให้ลูกฟังแบบไหน แต่พอเห็นรอยยิ้มของน้ำขิงแล้วมันก็คลายความกังวลไปได้เยอะ “กับคุณลุงใช่ไหมคะ แม่เป็นแฟนกับคุณลุงใช่ไหม”“แฟนเหรอ แฟนก็แฟน”“คิกคิก”“หัวเราะอะไร ดีใจอะไรขนาดนั้น”“หนูจะได้เป็นพี่สาวแล้วนะ” “อยากเป็นพี่สาวเหรอ”“ใช่!” น้ำขิงยังคงพูดไปยิ้มไป “พี่อลิซก็มีน้องนะ หนูจะเป็นพี่สาวเหมือนกัน” “งั้นเหรอ แล้วถูกคุณย่าดุบ้างหรือยัง” ว่าจะถามหลายครั้งลืมตลอด “ไม่ดุค่ะ ย่าใจดีมาก”“อยู่บ้านเขาต้องเกรงใจเขาให้มาก ๆ นะ ทำตัวดี ๆ อย่าให้ใครมาว่าเราได้ว่านิสัยไม่ดีกินไม่เก็บไม่ล้างไม่สะอาด”“หนูทำตลอดแต่ส่วนมากพี่แม่บ้านจะทำให้”“นั่นแหละ เรายิ่งต้องเกรงใจเขาให้มาก ขอบคุณค่ะขอโทษค่ะ ใช้คำนี้ให้ชิน ให้เป็นเรื่องปกติ”“เข้าใจแล้วค่ะ” “แล้วนี่ใครมาส่ง”“คุณพ่อค่ะ น่าจะคุยกับคุณลุงอยู่ข้างล่าง” คุยกับน้ำขิงต่ออีกนิดหน่อยฉั
หลายเดือนผ่านไปหลังจากเหตุการณ์วันนั้นเรื่องราวของเขาดังสะพัดไปทั่ว โดยเฉพาะแวดวงในธุรกิจ แน่นอนว่ามันเป็นไปตามความต้องการของเขา “หนูมีปืนด้วย” เสียงเล็กดังขึ้นพร้อมกับอวดปืนของเล่นกระบอกใหม่ที่อีริคซื้อให้ “ใครซื้อให้ครับ”“พ่อซื้อให้เลย” “เหรอ ... แล้วแบบนี้ป๊าจะให้อะไรหนูดีนะ ปืนก็มีแล้ว ของเล่นอื่นก็เต็มไปหมด”“น้อง”“อะไรนะ” เขาถามย้ำอีกครั้งเพราะไม่มั่นใจว่าได้ยินผิดหรือเปล่า “น้องไง พี่มีน้องตรงนี้แล้วก็ตรงนี้” ไม่พูดเปล่านิ้วเล็กยังจิ้มลงบริเวณหน้าท้องของพี่เลี้ยงคนสวยที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ อีกด้วย “สองคนเลยเหรอ”“ใช่! ข้างนี้ผู้หญิงข้างนี้ผู้ชาย” พูดไปก็ยิ้มไปตามประสา แต่คนฟังอย่างน้ำแข็งกลับนิ่งไปแทน “หนูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” พูดจบเธอก็ลุกออกไปทันที คล้อยหลังน้ำแข็งเขาใช้ความคิดอยู่หลายนาที ทุกครั้งที่มีอะไรกันเขาไม่เคยป้องกันเลย และตัวเธอเองก็ไม่เคยค้านเรื่องนี้ “ลูกศร”“ค่ะคุณธัญ”“ผมอยากได้ที่ตรวจครรภ์” เขาพูดพร้อมกับยื่นเงินให้“ตอนนี้เหรอคะ”“ใช่!”“สักครู่นะคะ” แม่บ้านรับคำสั่งแล้วรีบออกไปซื้อที่ร้านขายยาใกล้บ้านทันที ราวครึ่งชั่วโมงที่ตรวจครรภ์จำนวนห้าอันก็อยู่ในม
You are mine มาเฟียคลับ“มีอะไรผิดปกติไหม” “ไม่มีครับ แต่นายใหญ่เตือนมาให้คุณระวังตัวเป็นพิเศษ”“อืม”“ผมคิดว่ามันคงยังไม่กล้าทำอะไรตอนนี้หรอก”“แต่ฉันคิดว่ามันจะทำนะ” เขาบอกออกไปตามความรู้สึกของตัวเอง “ให้คนตามดูน้ำแข็งไว้ มีอะไรไม่ชอบมาพากลจัดการได้เลย”“ครับนาย” ตั้งแต่เลิกสนใจอีริคเขามีเวลาสนใจเรื่องอื่นมากขึ้น โดยเฉพาะคู่แข่งที่จ้องจะเล่นงานเขาอยู่ตลอดเวลา “เชือดไก่ให้ลิงดูเคยได้ยินไหม” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยพลางเหยียดยิ้มให้กับเรื่องที่วิ่งวนอยู่ในความคิด “ใครก็ช่างที่ยุ่งกับเราจัดการมันได้เลย ไม่คุย ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ถ้ากล้าลองดีก็มา”“ครับ” ลุกซ์รับคำสั่งแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง เขารักตัวแต่ไม่กลัวตาย สำหรับธัญกรแล้วเขาสามารถให้ได้แม้กระทั่งชีวิต หลายวันผ่านไปวันเวลาเดินไปตามหน้าที่ของมัน ทุกอย่างดีขึ้นตามลำดับแต่การใช้ชีวิตของเขายังคงเหมือนเดิม ต่างกันตรงที่ตอนนี้ต้องคอยดูแลคนตัวเล็กเป็นพิเศษเท่านั้นเองครืด ... ครืด ...สายเรียกเข้าแทรกเข้ามาระหว่างที่เขากำลังประชุมอยู่ ปลายสายคือน้ำแข็งซึ่งปกติแล้วเธอจะไม่ค่อยโทรหาเขาสักเท่าไหร่ถ้าไม่มีธุระสำคัญ“ว่ายังไงครับ”(
“ยิ้มอะไรล่ะคะ” ฉันถามคุณธัญที่ตอนนี้เขาเอาแต่มองฉันแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่แบบนั้น “เปล่า”“ไม่ต้องมายิ้มอยู่ไปเอาชุดใหม่มาให้หนูเลย” “พอเป็นเมียแล้วสั่งอย่างเดียวเลยนะ”“ไม่ได้สั่งแค่บอกเฉย ๆ”“เถียงเก่ง” บ่นพึมพำแต่ก็ออกจากห้องไปเพื่อหาชุดใหม่มาให้ฉัน นานหลายนาทีที่ฉันมองตัวเองผ่านกระจก ความรู้สึกตอนนี้คืออะไรฉันยังตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ...ช่วงสายเราเดินทางกลับกันค่ะ ก่อนเข้าบ้านไม่ลืมแวะไปรับน้องวินที่บ้านของคุณธีร์ด้วย “โอ้โห...” เสียงทักทายดังขึ้นแต่ก็ไม่มีอะไรเป็นคำพูดออกมา มีเพียงรอยยิ้มและสายตาอะไรไม่รู้ที่มองฉันกับคุณธัญสลับกัน“อย่าแซว” คุณธัญพูดขึ้นก่อนจะเดินตรงเข้าไปในตัวบ้าน “ลูกล่ะ”“หลับอยู่ในห้องรับรองโน่น”“รอให้ตื่นก่อนแล้วกัน” เขาตอบเสียงเรียบแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาพี่ลุกซ์ เลิกสนใจคุณธัญแล้วมองสำรวจไปรอบบริเวณตัวบ้านแทน ที่นี่กว้างมากแถมรอบนอกยังมีสวนหรืออะไรสักอย่างอยู่ด้วย ฉันมองไม่ออกค่ะรู้แต่ว่ามันมีทางเดินเข้าไป ดูลึกลับน่าค้นหายังไงไม่รู้สิ “เหม่ออะไร” “ในนั้น...” “สวนสัตว์ไอ้ธีร์ ไม่มีอะไรให้สนใจหรอก” เขาพูดแบบขอไปทีเหมือนไม่อยากให้ฉัน
“ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่คะ” คนตัวเล็กค้านขึ้นเมื่อเส้นทางของรถมันเปลี่ยน “คุณจะไปไหนช่วยเกรงใจชุดแม่บ้านของหนูด้วย” ได้ยินแบบนั้นเขาจึงเหลือบมองเธอเล็กน้อย เสื้อรัดรูปกับกางเกงขาสั้นแค่นั้น “ไม่มีใครสนใจหรอกเธอคิดมากไปเอง” “คุณก็พูดได้สิ ตัวเองหล่ออย่างกับเจ้าชาย” “เข้าใจประชดแฮะ” แค่เพียงไม่นานรถก็จอดที่รีสอร์ตของเขา “ค้างที่นี่นะ เรื่องชุดฉันให้คนเตรียมไว้แล้ว”“ค่ะ” มองสำรวจไปรอบบริเวณเงียบสงัดเพราะยังไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ มีเพียงเขากับลูกน้องไม่กี่คนเท่านั้นที่มาพัก“มองหาอะไร”“เปล่าค่ะแค่รู้สึกว่ามันน่ากลัว” “ไม่หรอกเธอคิดมากไปเอง” พูดจบก็เดินนำมายังห้องพัก “นอนด้วยกันไหม หรือเธอจะนอนห้องโน้นก็ได้นะ”“...” มองชั่งใจอยู่หลายนาทีแต่สุดท้ายก็ข้ามผ่านความกลัวไปไม่ได้ “นอนด้วยค่ะเดี๋ยวผีหลอก”“ไร้สาระ” ถึงกับส่ายหน้าให้เลยทีเดียว “มีเตียงเดียวถ้าไม่นอนพื้นก็คงต้องนอนกับฉัน”“มันก็คงเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง” ตอบอย่างไม่ใส่ใจมากนักแล้วเดินสำรวจไปทั่วบริเวณห้อง “ที่นี่กว้างกว่าที่โน่นอีกนะคะ”“ที่กาญจนบุรีอะเหรอ”“ใช่ค่ะ”“ธรรมดาที่นั่นมันมีพื้นที่จำกัด” “แต่รูปทรงคล้ายกัน บ่งบอกถ







