Kabanata 6

Daphen's POV

Pagpasok ko sa opisina, iba ang tingin ni Wilbert sa akin. Hindi na siya yung tipikal na malamig at walang pake. Parang pinag-aaralan niya ang bawat galaw ko.

"Sit," sabi niya habang nakaupo sa swivel chair niya. "We need to talk."

Napalunok ako. Naku, baka tanggalin na niya ako dahil nalaman niyang may sakit ako.

"You have a brain tumor," diretsong sabi niya. "And you're still working like nothing's wrong. Are you insane?"

"Mr. Bryd, I already told you, kaya ko pa naman. Kailangan ko ang trabahong 'to," sagot ko, pilit na matatag ang boses kahit kinakabahan ako.

Napakunot ang noo niya. "Money? Is that what this is about? Kung pera ang problema—"

"Don't," putol ko sa kanya. "Hindi ko kailangan ng awa. Ayokong isipin mo na nakikipagtrabaho ako dahil sa habag mo."

Tinitigan niya ako nang matagal, halatang naiinis at naguguluhan sa ugali ko. "You're stubborn. But... fine. If you're staying here, then you'll follow my rules."

Wilbert's POV

Hindi ko alam kung bakit biglang naiiba ang pakiramdam ko para sa babae na 'to. Usually, I don't care kung may sakit man ang mga empleyado ko. Pero kay Daphne, iba. Siguro dahil nakita ko kung paano siya lumaban kahit na hirap na siya.

"Starting today, you'll have shorter hours," sabi ko, pilit na kalmado ang boses ko. "And I'll personally take you to the hospital for check-ups, whether you like it or not."

Nagulat siya. "What? Hindi mo kailangan gawin 'yon—"

"I said it's not a request," malamig kong putol. Pero sa loob ko, gusto ko lang siguraduhin na hindi siya babagsak sa harap ko ulit.

Nang makita kong nanginginig ang kamay niya habang nagtatype, hindi ko maiwasang ibaba ang laptop niya at sabihing, "Go take a break. Drink water. You look like you're about to collapse."

"Mr. Bryd, please, I'm fine," reklamo niya.

"Fine?" Umirap ako. "Kung fine ka, bakit parang may pasa ang mukha mo sa pagod? You're my assistant now. You're supposed to be efficient, not self-destructive."

Daphen's POV

"Daphne, get your things," utos ni Wilbert habang nililigpit ang laptop niya.

Napakunot ako ng noo. "Bakit?"

"I'm driving you home."

"Huh? No, no, hindi na kailangan. Marunong naman ako umuwi mag-isa," sagot ko, pilit na tumatawa.

"Do you even hear yourself?" Tumaas ang kilay niya, tila nagpipigil ng inis. "You can barely stand straight. Either I drive you home, or I'll personally carry you out of this building. Your choice."

Napasinghap ako. "Wow, bossy much?"

"I'm your boss," malamig niyang sagot. "Now, move."

Tahimik kami sa loob ng sasakyan, at tanging tunog ng engine ang naririnig. Nagulat ako nang buksan niya ang radio, pero agad din niyang pinatay nang makita ang itsura ko.

"You look tired," sabi niya, hindi na ganoon kalamig ang tono. "You should rest more."

"Rest? Eh paano ko gagawin 'yon kung kailangan kong magtrabaho?" Napatingin ako sa bintana. "Hindi lahat ng tao kagaya mo, Mr. Bryd. Hindi lahat ng tao may luxury na huminto lang at magpahinga."

Tumingin siya saglit sa akin, parang may gustong sabihin pero hindi matuloy. "You're too stubborn," bulong niya.

"Maybe... pero at least I'm fighting," sagot ko nang mahina.

Natahimik siya, pero napansin ko ang bahagyang pagkahigpit ng hawak niya sa manibela—parang may iniisip siya.

Pagdating namin, bumaba ako agad. "Thanks for the ride, Mr. Bryd," sabi ko, pilit na ngumiti.

Pero bago ako tuluyang makalakad papasok, tinawag niya ako. "Daphne."

Paglingon ko, nakita ko siyang nakasandal sa kotse, seryoso ang mukha. "If you ever need... help. With your treatment. Or anything." Tumigil siya saglit. "Just tell me."

Natigilan ako. "Bakit ka nag-aalok ng tulong? Wala ka namang pakialam sa iba, 'di ba?"

Tumingin siya nang diretso sa akin. "I don't know. Maybe I care... a little."

Natahimik ako, hindi alam ang isasagot. Kaya ngumiti na lang ako nang bahagya. "Goodnight, Mr. Bryd."

The Next Day....

Maagang pumasok si Wilbert at tinawag agad ako.

"Daphne, you're coming with me to an event today. Charity activity for kids at Bryd Foundation," sabi niya habang inaayos ang kanyang coat.

"Charity? Ikaw?" Napataas ang kilay ko. This guy doesn't look like the 'kind' type.

He glared at me. "What? You think I'm heartless?"

"Uh... no?" sagot ko, pilit na iniwas ang mata ko.

"Good. Let's go," malamig niyang sabi pero may bahid ng amusement sa tono niya.

Pagdating namin sa event hall ng Bryd Mall, sinalubong kami ng mga bata mula sa orphanage. May mga regalo at pagkain na nakahanda, at may mga volunteers na nag-aasikaso.

Nagulat ako nang makita kong kusa siyang lumapit sa mga bata at ngumiti. Oo, ngumiti.

"Kuya Wilbert!" sigaw ng isang batang lalaki na sabay yakap sa kanya.

"Uy, Angelo," bati niya, sabay salo sa bata at nilagay ito sa balikat niya. "You've grown taller since last time."

Hindi ko maiwasang mapatitig. He knows their names?

Habang nagbibigay siya ng mga regalo, nakita ko ang ibang side niya—yung hindi malamig at bossy. Nagtatawa siya kasama ang mga bata, naglalaro ng simpleng basketball shoot game sa gilid.

"Wow," bulong ko sa sarili ko. "He's... actually nice."

Habang nakaupo ako sa gilid, napansin niyang nakatingin ako.

"What?" tanong niya, nakataas ang kilay.

"Nothing," ngumiti ako. "Just... di ko lang in-expect na magaling ka pala sa mga bata."

Natawa siya nang mahina. "Kids are honest. They don't pretend. I like that."

Napangiti ako nang bahagya. So he has a heart after all.

Tahimik kami ni Wilbert habang naglalakad papunta sa parking lot. Hawak niya ang coat niya habang medyo nakangiti pa rin, parang naaalala pa ang saya ng mga bata kanina.

"Kanina..." sabi ko, b breaking the silence. "Hindi ko akalaing magaling ka pala sa mga bata. Parang ibang tao ka doon."

Tumingin siya sa akin nang saglit, may kaunting ngiti sa gilid ng labi. "You thought I was a monster, didn't you?"

"Hmm..." kunwari nag-isip ako. "Maybe... just a little. Pero kanina, parang—" Napahinto ako. "Parang nakakita ako ng ibang side mo."

"I'm not as bad as you think," sabi niya, sabay tingin sa malayo. "It's just... not everyone deserves to see that side of me."

Napangiti ako. "So, bakit ako? Bakit pinapakita mo?"

Nagtagpo ang mga mata namin. Ilang segundo kaming tahimik. "I don't know," sagot niya sa mababang tono. "Maybe... because you don't look at me the way everyone else does."

Habang nagmamaneho siya, hindi na ganoon ka-cold ang aura niya. Tumingin siya saglit sa akin at napansin kong medyo namumula ang pisngi ko.

"You should smile more," bigla niyang sabi. "Hindi bagay sa'yo ang mukhang pagod palagi."

"Wow, compliment ba 'yon? Or just another way of saying mukha akong zombie?" biro ko, pero may halong hiya.

Ngumisi siya, first time kong makita siyang totoong ngumiti. "Maybe both."