Kabanata 2

“Ay, kakaibang magkaibigan naman yan.”

Mabilis napalingon si Zeus kay Zuhair nakangising nakatingin sa kanya habang nakasandal sa pintuan. Kumunot ang kanyang noo makitang n*******d baro ito.

Agad niyang binaba ang phone bago nagsalita.

“What are you doing, Eros?”

Kumunot ang noo ni Eros at umayos ng tayo.

“Nakalimutan mo?! Sabi ko sayo kanina magsukatan tayo ng hotdog sa banyo mo. Susunod si pareng Hades, ginawa pa niya ang assignment ko sa math.”

Seryoso ang mukha ni Zeus at pilit hinahanap sa mukha ng kapatid kung nagbibiro ba ito pero parang seryoso nga ito. Nawala sa isipan niya lalo na’t kausap niya si Athena kanina lamang at hindi sa tatanggi siya dahil hindi siya proud sa pagkalalaki niya, wala siya sa mood makipagyabangan kay Zuhair Eros.

At ilang minuto pa ay pumasok nga sa kwarto si Zephyr. Tulad niya ay banas na banas sa kalokohan ng kanilang kapatid at wala silang magawa.

Nagsiksikan silang tatlo sa cr niya. Mabuti na lang at maluwag. Kasya silang tatlo at ayun nga, ginawa nila ang sinasabi ni Eros.

“Putcha! Mas mataba sayo, pareng Zeus.” Manghang sabi ni Zuhair Eros sa kanya.

Napatitig na lang si Zeus sa kanyang k*****a habang nakahawak dito. Eros was right. Medyo malaman na kumpara noon at may haba na rin. Binata na sila, at normal na ito. Baka nga mas may ikakahaba pa ito in the future. Hindi niya alam kung bakit napapayag siya sa kalokohan ni Eros. Ah, yes. Hindi pala ito titigil sa panggugulo sa kanila. Mabuti na lang at natapos ang tawag nila ni Athena.

Thinking of his Athena, he's worried. Halatang pagod ito at ayaw niya iyon. Kakausapin niya bukas ang Tito Phoenix niya kahit mainis pa ito. He doesn't care as long as Athena won't be tired.

“Di ka ba nakikinig sa Science Teacher natin, Eros? It’s fucking normal. Binata na tayo.” Inis na sambit niya sa kapatid.

Minsan hindi niya alam kung saan nagmana si Eros. Malayong-malayo talaga. If sa ama nila, sobrang labo.

“Nakikinig ako! Kaya nga gusto ko makita kung totoo ang sinabi ni Ma’am Etchel, at totoo nga. So, pwede na tayong m******l?”

Napapikit na lang si Zeus at huminga ng malalim.

"The fvck, Eros? Ang libog mo." Inis na sambit ni Zephyr at inayos ang suot nitong salamin bago sinarado ang kanyang zipper.

"Lah?! Di kayo curious? Tao ba kayo? Mga animal." anito ngunit umirap lang si Zeus.

He doesn't care about his bluffing. Gusto niya ng matulog dahil mahaba ang araw bukas na bukas. Nanaisin man niyang puntahan si Athena ngunit hindi niya magawa dahil na rin sa pag - aaral at pagsasanay niya.

True to his words, he wants to be powerful. Hindi iyon simpleng hiling. Hindi kapritso. Hindi pangarap ng batang naglalaro ng baril-barilan. Iyon ang pangako niyang binitawan. Sa sarili, sa ina niya, sa mga kapatid at sa isang dose anyos na babaeng gusto niyang protektahan.

At kahit hindi pa man siya kasing makapangyarihan ng kanyang ama, ginagawa niya ang lahat para mapuno ang agwat na iyon. Every morning, every night, every spare moment—lahat inilaan niya. Walang reklamo. Walang pahinga.

He’s still fifteen years old.

Fifteen pero ang bigat ng mundo nasa balikat niya. Fifteen pero ang mga mata niya, hindi na mata ng bata. Fifteen pero ang tibok ng puso niya, laging may binabantayan.

Habang ang ibang kasing-edad niya ay tumatawa nang walang iniisip, si Zeus ay nag-eehersisyo nang palihim, nag-aaral ng disiplina ng baril, ng suntok, ng estratehiya, ng kontrol sa emosyon. Pinapanood niya ang kilos ng ama niyang unti-unting bumabalik sa dating lakas. Pinag-aaralan niya ito, hindi dahil gusto niyang maging katulad nito kundi dahil ayaw niyang gawin ang parehong mga pagkakamali.

Hindi siya naghahabol ng kapangyarihan para sa kapangyarihan. Gusto niyang maging malakas para makaprotekta. Para hindi na sila kailanman iwan muli. Para walang makadikit sa anumang mahalaga sa kanya na may masamang intensiyon.

Para kapag oras na…hinding-hindi na siya magiging biktima ng sariling kahinaan ng ama niya.

He’s fourteen. But he has already decided the man he will become.

.

.

.

Pagdating sa shooting area, umalingawngaw ang tunog ng bala na sumasalpok sa mga metal plates. Hindi pa man siya lumalapit, kita na ang apat na sabik na sabik mag-unahan sa pagsubok ng mga bagong target.

“Hoy, Zeus! Ang bagal mo!” sigaw ni Zebediah, hawak ang maliit na training pistol habang kumakaway.

“Bro, tignan mo ‘to! Perfect shot!” yabang ni Zuhair, kahit obvious na hindi tumama sa gitna.

Naglakad lang si Zeus papasok, tahimik, walang emosyon. Nakasuot siya ng earmuffs sa leeg, nakasling ang practice gun, at ang itsura niya ay parang hindi bata parang batang pinilit tumanda.

“Kuya Zeus, dito ka!” Zenos called out, mas masigla kaysa sa lahat pero takot humawak ng tunay na baril. Nakasunod ito kay Zephyr palagi, mas comfortable sa pag-observe kaysa sa pag-shoot.

Paglapit niya sa lane niya, napansin niyang nakatingin ang tatlo niyang kapatid sa kanya.

Hindi dahil senior siya, kundi dahil si Zeus ang pinaka-sinsiro. Pinakamahusay. Pinaka-nakakatakot kapag concentrated.

“Let’s start,” mahinang sabi niya.

“Uy, chill ka lang,” biro ni Zephyr. “Training lang ‘to, hindi war.”

Pero hindi ngumiti si Zeus.

War o training pareho lang para sa kanya.

Umangat ang baril. Tumuwid ang postura. Huminga siya nang malalim, steady at hindi natataranta.

Isang putok. Diretso sa gitna.

Sum whistle si Zebediah. “Damn. Again?”

Isa pa.

Isa pa.

Isa pa.

Lahat bullseye.

Natahimik ang tatlo niyang kapatid. Hindi dahil naiinggit sila kundi dahil tuwing nakikita nila si Zeus na ganoon kaseryoso, hindi nila alam kung paano lalapitan ang bigat na dala nito.

Si Zephyr ay lumapit sa kanya at tinapik ang braso niya. “Z… you’re practicing too much.”

Tumingin si Zeus sa kanya. Sandali lang, pero sapat para makita ni Zephyr ang pagod, galit, at determinasyong kinikimkim nito.

“I need to be ready,” sagot niya. “Para sa atin. Para kay Mom. Para sa kanya.”

“Kay Athena?” biro ni Zephyr na may kasamang ngisi.

Ngunit hindi ngumiti si Zeus. Hindi rin siya umalma. Hindi siya pumalag.

Tahimik lang niyang itinaas ulit ang baril.

Bang.

Bullseye.

At sa likod ng ingay ng putok, naramdaman ng apat niyang magkakapatid ang hindi nila kayang tawanan.

Zeus wasn’t just practicing. He was preparing for something none of them fully understood yet pero ramdam nilang darating.

“So, where’s Zenon, again?” tanong niya, pinutol ang mabining katahimikan habang nililinis ang balang tinamaan niya.

Dapat ay boses ni Eros ang sasagot. Pero iba ang narinig niya.

“He’s with me, son. Easy with your target, Zeus.”

Tumigas ang postura niya.

That voice.

Paglingon niya, naroon ang kanilang ama, si Dark Smith, nakapalupot sa isang braso ang batang si Zenon na nakanguso, halatang may ginawa na namang kalokohan bago sila dumating.

“Dad,” maikling sabi ni Zeus.

Nag-angat ng tingin si Zenon at kumaway nang nakangiti, “Hi, kuya Zeus! Look! Daddy let me hold the—”

Pero agad tinakpan ni Dark ang bibig nito. “Nope. Don’t say that.”

Napailing si Zeus, isang maliit na buntong-hininga ang kumawala, pero tumango siya bilang paggalang. Kahit may galit pa sa puso niya, kahit may sugat pa’ng hindi pa humihilom, hindi niya kayang ipagkaila ang totoo:

He respects his father. Not blindly. Not fully. But enough to acknowledge the man is trying.

Even though he’s mad at him dahil sa nakaraan, ramdam niya ang pagbabago nito. Ramdam niya ang bigat ng pagsisikap. Ramdam niya ang tahimik ngunit matatag na pagmamahal ng ama sa kanila.

At kung may isang bagay na hindi niya inaasahan…

iyon ay kung gaano siya naapektuhan nito.

“Your stance improved,” sabi ng kanilang ama, nakatingin sa target na puro bullseye. “But you’re too tense. Don’t force your anger into your shot. Control it. Don’t let it control you.”

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na pag-iwas, hindi niya iniwas ang tingin.

“I'm trying,” sagot ni Zeus, mababa ang boses, halos pabulong. “For all of us.”

Napangiti si Dark, isang ngiting hindi niya madalas ipinapakita dahil bihira ito sa trabaho, bihira rin sa buhay na pinanggalingan niya.

“I know, son,” tugon nito. “And I’m proud of you.”

Napakurap si Zeus.

Hindi siya handa. Hindi siya sanay. Pero… hindi niya iyon tinanggihan.

Bumalik siya sa lane, inaayos ang baril, pero ngayon ay mas tahimik ang puso niya. Mas steady ang hininga. Mas malinaw ang isip.

At habang tinitingnan niya si Zenon na nag-aalangan pang bumaba sa bisig ng kanilang ama……naramdaman niya iyon ng mas malinaw kaysa kanina:

He wasn’t alone in preparing for the storm.

May pamilya siya. May dahilan siya. At may taong pinoprotektahan niyang higit sa sarili niya. Isang may pangalang tumatak sa kaluluwa niya.

Athena.