- 11 - อยู่ในความดูแล

กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงการทำงานที่สม่ำเสมอของเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ดูจะเน้นย้ำความเงียบงันให้ยิ่งบาดลึก

แสงไฟสีนวลตาที่หรี่ลงจนเหลือเพียงความสลัวฉาบไล้ลงบนร่างบางของพะแพงที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้สีขาวสะอาด ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มซื่อๆ บัดนี้ซีดเซียวจนเกือบจะเป็นสีเดียวกับหมอน เส้นผมที่เคยมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ยังหลงเหลือคราบฝุ่นจางๆ แม้พยาบาลจะช่วยเช็ดทำความสะอาดเบื้องต้นให้แล้วก็ตาม

ข้างเตียงนั้น... ภาคินนั่งเฝ้าอยู่อย่างเงียบเชียบ เขานั่งบนเก้าอี้บุนวมตัวหรู ดวงตาคมไม่ยอมละไปจากใบหน้าของเด็กสาวแม้เพียงวินาทีเดียว มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปกุมมือเล็กของเธอไว้อย่างถนอม ราวกับกลัวว่าหากเขาปล่อยมือไป เธอจะเลือนหายไปในความมืดมิดเหมือนตอนที่เขาพบเธอในห้องเก็บของนั่น

ภาคินทบทวนความรู้สึกของตัวเองด้วยความสับสน... ทำไมเขาถึงต้องกระวนกระวายขนาดนี้? ทำไมหัวใจที่เคยเยือกเย็นถึงได้สั่นคลอนอย่างรุนแรงเพียงเพราะเห็นน้ำตาของยัยเด็กต่างคณะที่เขาเพิ่งรู้จักไม่ถึงสองสัปดาห์

เขามองสำรวจใบหน้าหวานในยามหลับใหล ขนตาเป็นแพยาวที่ยังชุ่มด้วยรอยน้ำตาจางๆ ผิวแก้มที่ดูนุ่มนิ่มแต่แฝงไปด้วยความเข้มแข็งของคนที่สู้ชีวิตมาอย่างโชกโชน ยิ่งเขามอง ยิ่งเขารับรู้ถึงความโดดเดี่ยวของเธอ เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากจะโอบอุ้มและปกป้องเธอไว้ในที่ที่มั่นคงที่สุดของเขา...

ภาคินหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา ก่อนจะกดโทรออกหาเบอร์ที่คุ้นเคย

“ว่าไงว่ะไอ้คิน... น้องพะแพงฟื้นหรือยัง?” เสียงของเตโชดังขึ้นจากปลายสาย น้ำเสียงเจือไปด้วยความกังวลไม่แพ้กัน

“ยัง...” ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ชวนให้คนฟังรู้สึกเสียวสันหลัง

“ไอ้เต... กูมีเรื่องให้มึงจัดการ”

“ว่ามาเลยเพื่อน มึงจะให้กูไปพังห้องเก็บของนั่นทิ้ง หรือจะให้กูไปตามล่าใคร?”

“ไปสืบมาให้แน่ชัดว่าวันนี้เป็นฝีมือมินตราหรือเปล่า...” ภาคินเว้นจังหวะ ดวงตาหรี่ลงอย่างน่าเกรงขาม

“กูอยากได้หลักฐาน ไม่ใช่แค่คำบอกเล่า มึงไปดูหน้าห้องน้ำหญิงท้ายตึก หรือไม่ก็เช็กว่ากุญแจห้องเก็บของนั่นอยู่ที่ใคร... กูอยากรู้ว่าคนอย่างมินตราจะกล้าเล่นสกปรกได้ถึงขนาดไหน”

“ได้เลย กูจะรีบเช็กให้เดี๋ยวนี้แหละ... แล้วมึงล่ะ?”

“กูจะอยู่ที่นี่... จนกว่าพะแพงจะตื่น”

ภาคินวางสายไปพลางทอดสายตามองร่างบางอีกครั้ง ความเงียบกลับมาครอบครองห้องนี้อีกรอบ

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งแสงจันทร์ภายนอกหน้าต่างเริ่มเคลื่อนย้ายตำแหน่ง ร่างเล็กบนเตียงเริ่มขยับตัวช้าๆ คิ้วสวยขมวดเข้าหากันพลางส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ คล้ายกับยังคงติดอยู่ในฝันร้ายที่เต็มไปด้วยฝุ่นและอากาศที่เหือดหาย

“...อย่า... อย่าขังพะแพง...”

เสียงพึมพำแผ่วเบาทำให้ภาคินรีบลุกขึ้นยืนแล้วโน้มตัวลงไปหาเธอทันที มือหนาบีบมือเธอเบาๆ เพื่อเรียกสติ

“พะแพง... พะแพง ได้ยินฉันไหม?”

ดวงตาคู่สวยค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพเพดานห้องสีขาวและแสงไฟสลัวค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในดวงตา พะแพงหันมองตามเสียงเรียก ก่อนจะพบกับใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายชัดถึงความห่วงใยของภาคินที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม

“พี่... พี่ภาคิน...”

“ฉันอยู่นี่... ไม่เป็นไรแล้ว เธอปลอดภัยแล้วพะแพง” ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยใช้กับใคร มืออีกข้างเอื้อมไปลูบผมเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? หายใจสะดวกไหม?”

พะแพงมองดูความอ่อนโยนที่พรั่งพรูออกมาจากผู้ชายตรงหน้า ความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกินใจของเธอจนหน่วงหนัก ภายใต้ภาพลักษณ์ที่ซื่อบริสุทธิ์ของเธอ คือคำโกหกที่ยิ่งใหญ่... เธอคือคนที่ก้าวเข้ามาในชีวิตเขาด้วยจุดประสงค์ที่ชั่วร้าย แต่เขากลับมอบสิ่งที่จริงใจที่สุดให้กับเธอในยามที่เธออ่อนแอที่สุด

“พะแพง... พะแพงไม่เป็นไรค่ะ พะแพงแค่ตกใจ...” เธอพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ความมึนงงทำให้เธอเสียหลัก ภาคินรีบเข้าไปประคองแผ่นหลังบางไว้อย่างรวดเร็ว วงแขนกว้างโอบล้อมเธอไว้จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะหัวใจที่มั่นคงของเขา

“อย่าเพิ่งรีบลุก หมอบอกว่าเธอช็อกและขาดอากาศหายใจไปช่วงหนึ่ง พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน”

“ขอบคุณนะคะพี่ภาคิน... ถ้าไม่ได้พี่ พะแพงคง...” พะแพงก้มหน้าลง หยดน้ำตาไหลซึมออกมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่หยดน้ำตาจากความกลัว แต่มันคือหยดน้ำตาจากความซาบซึ้งใจที่ปนเปไปด้วยความละอาย ภาคินใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ

“เลิกขอบคุณฉันได้แล้ว...”

เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พะแพงต้องอึกอัก

“พะแพง... ขอเบอร์โทรศัพท์เธอหน่อย หรือช่องทางติดต่ออื่นก็ได้ เผื่อเกิดเรื่องแบบวันนี้ขึ้นอีก ฉันจะได้ตามหาเธอได้ทันที” คำถามนั้นทำให้พะแพงนิ่งเงียบไปนาน เธอหลบตาเขาพลางกำผ้าห่มแน่น

“คือ... พะแพงไม่มีโทรศัพท์ค่ะพี่ภาคิน”

“ไม่มี? หมายความว่ายังไง?”ภาคินขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

“คือพะแพง... ใช้เครื่องเก่าจนมันพังไปเมื่อเดือนก่อนค่ะ แล้วพะแพงยังไม่มีเงินพอที่จะซื้อเครื่องใหม่... มันค่อนข้างแพงเกินไปสำหรับแพงในตอนนี้ค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามคุมโทนเสียงไม่ให้ดูน่าเวทนาจนเกินไป แต่มันกลับยิ่งกระตุกหัวใจของคนฟัง

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ภาคินมองเด็กสาวตรงหน้าที่พยายามใช้ชีวิตอย่างเข้มแข็งท่ามกลางความขาดแคลน เขารู้สึกผิดหวังในตัวเองที่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญโลกเพียงลำพังโดยไม่มีแม้แต่เครื่องมือสื่อสารที่จะขอความช่วยเหลือ

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ภาคินหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวขึ้นมาแล้วกดเบอร์ภายในที่น้อยคนนักจะได้รับสาย

“อชิ... นี่กูเอง”

เสียงของภาคินเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและทรงอำนาจทันทีที่พูดกับลูกน้องคนสนิทของพ่อที่คอยดูแลเรื่องส่วนตัวให้เขา

“จัดหาโทรศัพท์รุ่นที่ใช้งานดีที่สุด สเปกสูงที่สุดมาให้กูเครื่องหนึ่ง... ใช่ เอาแบบที่ใส่ซิมพร้อมใช้งานได้ทันที แล้วให้ใครเอามาส่งให้กูที่โรงพยาบาลตอนนี้เลย... เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”

“พี่ภาคินคะ! ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ พะแพง...” พะแพงเบิกตากว้างพลางโบกมือห้ามพัลวัน

“เงียบซะพะแพง” ภาคินดุด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนักขณะวางสาย เขาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่จริงจัง

“ฉันไม่ได้ให้เพื่อความหรูหรา... แต่ฉันให้เพื่อให้เธออยู่ในการดูแลของฉัน ถ้าเธอมีปัญหา เธอต้องโทรหาฉันเป็นคนแรก เข้าใจไหม?”

“แต่มันแพงมากเลยนะคะ พะแพงรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ...”

“เธอรับได้... และเธอต้องรับด้วย” ภาคินขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

“อย่าปฏิเสธความหวังดีของฉันเลยนะพะแพง”

สายตาที่เว้าวอนปนบังคับของภาคินทำให้พะแพงน้ำท่วมปาก เธอพยักหน้าเบาๆ อย่างจำนนต่อเหตุผลและความอบอุ่นที่เขายัดเยียดให้

ในใจของเธอกำลังกรีดร้องด้วยความสับสน... เธอควรจะเดินหน้าแผนการต่อไป หรือควรจะถอยหลังออกไปก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้? เพราะในตอนนี้เหยื่อที่เธอตั้งใจจะล่านั้น กลับกลายเป็นเจ้าชีวิตที่กำลังพันธนาการเธอไว้ด้วยความห่วงใยที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากใครในโลกใบนี้

เวลาผ่านไปเพียงไม่ถึงสามสิบนาที เสียงเคาะประตูห้องพักฟื้นก็ดังขึ้น พร้อมกับลูกน้องในชุดสูทสีดำที่นำกล่องโทรศัพท์สมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดราคาเฉียดแสนมาส่งถึงมือภาคิน

เขารับมันมา แกะกล่อง และเซตค่าทุกอย่างด้วยตัวเองอย่างชำนาญ ก่อนจะเมมเบอร์โทรศัพท์เพียงเบอร์เดียวไว้ในรายการโปรด... เบอร์ที่ชื่อว่า ‘พี่ภาคิน’

“เอาไว้ติดต่อฉัน... แค่ฉันคนเดียวก็ได้ ถ้าเธอไม่รู้จะโทรหาใคร” เขายื่นโทรศัพท์เครื่องสวยใส่ในมือสั่นๆ ของพะแพง

พะแพงก้มมองโทรศัพท์ในมือ... มันคือพันธนาการที่สวยงาม แต่ก็แสนอันตราย เพราะทุกครั้งที่เครื่องนี้ดังขึ้น มันจะเตือนให้เธอรู้ว่าเธอกำลังก้าวเข้าใกล้หัวใจของภาคินลึกขึ้นเรื่อยๆ ลึกจนเธออาจจะหาทางกลับออกมาไม่ได้