- 15 - เขาคือพ่อพะแพง

วันหยุดสุดสัปดาห์สำหรับใครหลายคนอาจหมายถึงเวลาแห่งการพักผ่อน แต่สำหรับ พะแพงมันคือช่วงเวลาแห่งการกอบโกยรายได้เพื่อต่อลมหายใจให้ครอบครัว เธอสวมชุดพนักงานคาเฟ่สีครีมสะอาดตา สวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้ม คอยรับออเดอร์และเก็บโต๊ะด้วยความแคล่วคล่องท่ามกลางกลิ่นคั่วเมล็ดกาแฟที่อบอวลไปทั่วร้าน แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากกิจกรรมรับน้องและการเรียนตลอดทั้งสัปดาห์ แต่เธอก็ยังคงประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้าเพื่อต้อนรับลูกค้าทุกคน

กริ๊ง... เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของลูกค้ากลุ่มใหม่ พะแพงที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดคราบน้ำบนโต๊ะไม้ถัดจากประตูรีบเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ

“ยินดีต้อนรับค่ะ... กาแฟอุ่นๆ สักแก้วไหมคะคุณ...”

คำพูดทักทายขาดห้วงไปในลำคอ เมื่อดวงตาคู่สวยสบเข้ากับแววตาจิกกัดที่แสนคุ้นเคย มินตรายืนเด่นตระหง่านอยู่ตรงนั้นในชุดเดรสแบรนด์เนมสุดหรูที่ดูแปลกแยกจากบรรยากาศเรียบง่ายของร้าน เธอคลี่ยิ้มร้ายกาจพลางกวาดสายตามองสภาพของพะแพงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม

“อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็นางเอกละครหลังข่าวแอบมาหารายได้เสริมอยู่นี่เอง” มินตราเอ่ยเสียงแหลมพลางเดินตรงมายังโต๊ะที่พะแพงกำลังเก็บอยู่

“มินตรา... รับอะไรดี?” พะแพงข่มความรู้สึกปั่นป่วนในใจ เธอรู้ดีว่าการที่มินตรามาปรากฏตัวที่นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

“อเมริกาโน่ร้อนหนึ่งแก้ว... ขอแบบร้อนจัดๆ นะ ฉันชอบอะไรที่มันถึงใจ”

พะแพงรับคำสั่งด้วยความเงียบเชียบ เธอรีบไปจัดการออเดอร์แล้วยกถาดกลับมาเสิร์ฟด้วยความระมัดระวังที่สุด ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะวางแก้วลงบนโต๊ะ มินตรากลับแสร้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วสะบัดมือไปกระแทกเข้ากับถาดอย่างจัง!

เคร้ง!

แก้วกาแฟร้อนจัดคว่ำกระเด็น ของเหลวสีเข้มราดรดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวและผ้ากันเปื้อนของพะแพงจนเปียกชุ่ม ความร้อนลวกของน้ำกาแฟซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่ผิวหนังจนพะแพงต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

“ว้าย! ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้ล่ะพะแพง! เสื้อผ้าฉันเกือบเปื้อนไปด้วยเลยเห็นไหม?” มินตราโวยวายเสียงดังจนคนทั้งร้านหันมามอง เจ้าของร้านรีบวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์ด้วยความตกใจ

“ขอโทษค่ะ... ขอโทษจริงๆ ค่ะคุณลูกค้า”

พะแพงกัดฟันอดกลั้น เธอทำได้เพียงก้มหน้าขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะรู้เต็มอกว่าใครเป็นคนผิด แต่หนี้สินของพ่อมหาศาลที่ค้ำคออยู่ทำให้เธอมิอาจโต้ตอบ และหากเธอเสียงานนี้ไป เงินค่าอาหารในสัปดาห์หน้าคงมลายหายไปสิ้น

“พะแพง! ทำงานยังไงให้แขกตกใจ ไปหลังร้านเลยนะ เดี๋ยวฉันจัดการทางนี้เอง!” เจ้าของร้านตำหนิพลางหันไปประจบเอาใจมินตรา

พะแพงเดินคอตกเข้าไปในห้องพักพนักงาน เธอทนทำงานจนถึงเวลาออกกะด้วยสภาพที่เสื้อผ้ามีคราบกาแฟสีน้ำตาลด่างพร้อยและกลิ่นไหม้จางๆ เมื่อถึงช่วงเย็น เธอเปลี่ยนชุดกลับเป็นชุดนิสิตตัวเดิมที่เปื้อนคราบกาแฟไม่ต่างกัน แล้วเดินออกมารอรถเมล์ที่ริมถนน แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางเริ่มติดสว่าง พร้อมกับลมหนาวที่พัดผ่านจนเธอต้องกอดตัวเองไว้แน่น

ปี๊บ!

เสียงบีบแตรสั้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับรถสปอร์ตเปิดประทุนคันหรูสีเทาควันบุหรี่ที่ค่อยๆ เคลื่อนมาจอดเทียบข้างทาง พะแพงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ เพราะรถคันนี้ไม่ใช่รถคันที่เธอเคยนั่งประจำ

กระจกไฟฟ้าเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ดูดุดันกว่าทุกวันของ ภาคินเขาสวมเสื้อยืดสีดำเรียบๆ ที่ขับเน้นหัวไหล่กว้าง แววตาคมปลาบจดจ้องมาที่เธอด้วยความสงสัย

พะแพงได้แต่นึกในใจด้วยความรู้สึกขมขื่นว่าผู้ชายคนนี้มีรถหรูสะสมไว้มากมายเพียงใด เขากับเธอช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว... คนหนึ่งมีทุกอย่างเลือกได้ตามใจ อีกคนมีเพียงเสื้อผ้าเปื้อนคราบน้ำตาและคราบกาแฟ

“ทำไมมาอยู่ตรงนี้?” ภาคินถามพลางก้าวลงจากรถ เขาเดินตรงมาหาเธอแล้วชะงักไปเมื่อเห็นสภาพเสื้อนิสิตของเธอ

“เสื้อผ้าทำไมเป็นแบบนั้น?”

“เอ่อ... พะแพงมาทำงานเสริมที่คาเฟ่แถวนี้น่ะค่ะ แล้วพอดีทำกาแฟหกตอนไปเสิร์ฟลูกค้า... พะแพงซุ่มซ่ามเองค่ะพี่ภาคิน” เธอเลือกที่จะปั้นคำลวงเพื่อปกปิดความร้ายกาจของมินตรา เพราะไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้

ภาคินขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เชื่อคำพูดของเธอเสียทีเดียว สายตาเขาจับจ้องไปยังรอยแดงจางๆ ที่ช่วงหน้าอกที่เกิดจากความร้อนของกาแฟ

“ขึ้นรถ”

เขาคว้าข้อมือเธออย่างถือวิสาสะ ท่าทางเผด็จการที่แฝงไปด้วยความห่วงใยทำให้พะแพงมิอาจขัดขืนได้ เธอถูกพาไปนั่งบนเบาะหนังพรีเมียมภายในรถที่ยังส่งกลิ่นใหม่เอี่ยม ภาคินขับรถมุ่งหน้าไปทางหอพักของเธอโดยไม่พูดอะไรครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นนิ่งๆ

“พะแพงอยากหาเงินเพิ่มไว้ใช้จ่ายส่วนตัวน่ะค่ะพี่ภาคิน พะแพงไม่อยากเป็นภาระใคร” เธอรีบตัดบทพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง เพื่อซ่อนแววตาที่กำลังสั่นไหว

ภาคินเพียงแค่พยักหน้ารับนิ่งๆ ตามประสาคนพูดน้อย แต่ในใจเขากลับรู้สึกหน่วงหนักอย่างประหลาด เขาเกลียดความจริงที่ว่าเธอต้องลำบาก แต่เขาก็เคารพในศักดิ์ศรีที่เธอยพยายามรักษาไว้ แม้เขาจะไม่รู้เลยว่ามันคือศักดิ์ศรีที่ถูกสร้างขึ้นจากแผนการ

เมื่อรถมาถึงหน้าหอพักไม้เก่าๆ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดและดูไม่ปลอดภัยนัก ภาคินจอดรถแล้วเตรียมจะลงไปส่งเธอ แต่สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าโทรมๆ เดินโซซัดโซเซออกมาจากเงามืด กลิ่นเหล้าโชยมาแต่ไกล ชายคนนั้นตรงเข้ามาที่รถ แล้วจู่ๆ ก็คว้าข้อมือของพะแพงที่เพิ่งก้าวลงจากรถไว้แน่น!

“พะ...พะแพง! มีเงินไหม? เอาเงินมาให้พ่อหน่อย พ่อจะไปซื้อเหล้า!”

ภาคินที่เห็นเหตุการณ์รีบพุ่งลงจากรถทันที เขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของชายขี้เมาแล้วง้างหมัดขึ้นเตรียมจะซัดลงไปเพื่อปกป้องเธอ แววตาของเขาดุดันพร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า

“อย่าค่ะพี่ภาคิน! อย่าทำเขา!” พะแพงร้องลั่นพลางโผเข้าขวางไว้ มือสั่นเทาพยายามดึงมือภาคินลง

“มันแตะต้องเธอพะแพง! มันจะรังแกเธอ!” ภาคินตวาดเสียงต่ำ

“เขา...เขาคือพ่อของพะแพงเองค่ะ”

พะแพงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความอับอาย เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาภาคิน หยดน้ำตาไหลรินออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่เมื่อต้องเปิดเผยบาดแผลที่เน่าเฟะที่สุดในชีวิตให้ผู้ชายที่สูงส่งอย่างเขาเห็น

ภาคินชะงักค้าง หมัดที่ง้างไว้ค่อยๆ คลายออก แววตาที่ดุดันเปลี่ยนเป็นความอึ้งและสับสน เขามองดูชายขี้เมาที่ยังคงพล่ามขอเงินสลับกับใบหน้าโศกเศร้าของพะแพง

“พี่ภาคินกลับไปเถอะค่ะ... พะแพงจัดการเองได้” เธอกระซิบพลางพยายามพยุงพ่อของเธอให้เข้าไปในบ้าน

“ขอโทษที่ให้เห็นสภาพแบบนี้นะคะ”

“แน่ใจนะว่าจัดการได้?” ภาคินถามย้ำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ท่วมท้น เขาอยากจะดึงเธอออกมาจากนรกขุมนี้เหลือเกิน แต่อาการตัวสั่นและความอายที่พะแพงแสดงออกมาทำให้เขาต้องจำใจถอย

“แน่ใจค่ะ... พี่กลับไปเถอะค่ะ”

ภาคินยืนนิ่งอยู่หน้ารถ มองดูแผ่นหลังเล็กๆ ที่แบกหามชายขี้เมาเข้าไปในหอพักโทรมๆ นั้นจนลับสายตา หัวใจของเขาบีบรัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เขากลับขึ้นรถแล้วกำพวงมาลัยแน่นจนขาวโพลน คราบกาแฟบนเสื้อของเธอ พ่อที่ติดเหล้า และชีวิตที่แสนลำบาก... ทุกอย่างมันดูจริงจังเกินกว่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

ภาคินไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาเห็นคือความจริงที่พะแพงพยายามซ่อน หรือเป็นส่วนหนึ่งของบทละคร แต่วิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจที่สุดในตอนนี้คือ...เขาจะไม่มีวันปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้เผชิญความหนาวเหน็บเพียงลำพังอีกต่อไป แม้ว่าพ่อของเธอจะเป็นอุปสรรค หรือโลกทั้งใบจะกีดกันเขาก็ตาม

ภาคินขับรถออกไปพร้อมความตั้งใจที่แน่วแน่กว่าเดิม โดยไม่รู้เลยว่าพะแพงที่อยู่เบื้องหลังประตูกำลังทรุดตัวลงร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่ใช่เพราะความลำบาก แต่เพราะเธอรู้ว่าความจริงของพ่อเธอ คือสิ่งที่มินตราจะใช้ทำลายเขาในตอนท้ายสุด