8

           “ปล่อยฉัตรนะ ปล่อยสิ”

           “พี่ไม่ให้เธอลาออก”

เสียงดุคำราม เขาพาเธอไปนั่งบนโซฟา กอดเธอไว้แน่นเพื่อเป็นการพันธนาการ เขาเอามือของเธอไพล่หลังไว้จะได้ไม่ทำร้ายเขา ร่างกายจึงแนบชิดกัน มยุรฉัตรวันนี้เลือกสวมเสื้อคอโอบ เปลือยหลัง เธอถอดเสื้อสูททิ้งไว้ตรงเก้าอี้ ไม่น่าเลือกเสื้อตัวนี้มาใส่เลย

ไงล่ะ? แม่สาวเทสต์ดี เลือกเซ็กซี่ได้ถูกวันจริงๆ ฮือ แถมเธอสวมกระโปรงผ้าพลิ้วสีเดียวกับสูท ตอนนี้จึงนั่งคร่อมบนตักเขาแบบพอดิบพอดี

           เสียงหายใจของเขา จังหวะเริ่มเปลี่ยน เมื่อมีร่างอรชรมานั่งบนตักแบบนี้

           เธอเองก็เช่นกัน ท่าบังคับนั่นทำเธอต้องเงยมองเขา อกชนอก หัวใจทั้งสองดวงเต้นแรงไม่แพ้กัน

           “โอ๊ย...ปล่อยนะ”

เธอนิ่วหน้าใส่เขา เขาคลายมือเล็กน้อยไม่ให้บังคับเธอเกินไปนัก ก่อนจะก้มลงเลิกคิ้วใส่เธอ

           “ห้ามลาออก”

           “รองตรัยไม่ใช่พ่อฉัตร ทำไมจะออกไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรมาบังคับ”

ปากหรือนั่น ใครจะไปคิดว่าเธอจะปากร้ายได้แบบนี้

           “จะเป็นยิ่งกว่าพ่ออีก”

เขาคำราม จะก้มลงจูบเธอ แต่ยัยตัวร้ายดิ้นรน เหมือนจะรู้ว่าเขาจะก้มลงมาทำไม เธอเลยเอาหน้าผากโขกปากเขาเข้าเต็มแรง

           ได้ผล และได้เลือด

           “เธอมันร้าย มยุรฉัตร”

เขาหรี่ตา เลือดของเขาไหลออกมาซึมนิดๆ เธอมองเขาแล้วก็ใจแป้ว ไม่ได้อยากให้เขาเจ็บตัว แต่ก็ช่วยไม่ได้ เขาอยากพูดไม่ฟังทำไม

           “ร้ายก็ปล่อยสิ”

           “เรื่องอะไรจะปล่อย เธอทำพี่ได้เลือด พี่ก็จะทำให้เธอมีเลือดออกบ้าง”

เขาขู่ บีบปลายคางมนไว้ แล้วก้มลงมาจูบเธออย่างเรียกร้องรุนแรง

           มยุรฉัตรได้รสเค็มนิดๆ ของสนิม ไม่รู้ว่าเลือดใคร แต่เขาบดมาแรงมากจนเธอเจ็บนิดๆ พอเธอครางเขาก็คลายความรุนแรงลงเหมือนใจอ่อนโดยอัตโนมัติ จะยังไงเขาก็แค่ขู่ เพราะชายหนุ่มไม่ใช่คนชอบใช้ความรุนแรง

           มือของเขายังคงจับแขนเธอไพล่ท่านั้นด้วยแขนเดียว มยุรฉัตรตัวอ่อนไปกับจูบเล้าโลมราวกับจะกินเธอนั่น เมื่อเห็นว่าเธอคลายพยศ ใบหน้าคมเข้มจึงซุกลงไปตามซอกคอหอมกรุ่น และมือของเขาที่จับล็อกเธอไว้ก็คลายออก มันเลื่อนขึ้นดึงกระตุกริบบิ้นที่ผูกคอเสื้อไว้อย่างรวดเร็ว...

           เขาเป็นคนถอดเสื้อผ้าผู้หญิงได้เก่งมาก

           ได้แค่คิดแล้วสติก็เลือนหายเมื่อจมูกปากของเขาไล้ลงไปที่เต้าเต่งตูม ซึ่งวันนี้เจ้าของไม่ได้สวมบรา เนื่องจากแบบของเสื้อ...มันทำให้มยุรฉัตรติดเพียงแค่สติกเกอร์ปิดถัน เธอไม่น่าเลือกเสื้อตัวนี้มาใส่เลย มันเปิดโอกาสให้เขาได้เล้าโลมเธอง่ายดาย ไม่มีปราการอะไรกั้นเลยสักนิด

           ตัวเสื้อผ้าซาตินนุ่มลื่นเลื่อนลงมากองบนพื้นพรม

           จมูกปากของเขาเลื่อนไหลไปที่เต้าอวบงาม เขาช้อนสองเต้าขึ้นแล้วดูดดันสลับซ้ายขวา คนสวยแสนพยศเมื่อครู่ตัวอ่อนละลาย เธอเกาะไหล่เขาไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างจิกศีรษะเขาไว้แน่น เมื่อเขาก้มลงคลุกเคล้ากับความหอมนุ่มตรงหน้า

           “ตัวแสบ”

           เสียงทุ้มบ่นงึมงำ ตอนนี้มยุรฉัตรแทบจะเหลวเป็นน้ำ กับสัมผัสเร่าร้อนนั่นมันลวกไหม้สติ และศักดิ์ศรีใดๆ ของเธอจนหมด

           ตรงส่วนสาวเต้นตุบๆ ฉ่ำเยิ้มออกมาทั้งที่เขายังไม่ได้สัมผัส

           เขาหรี่ตา มองจ้องหน้ากับคนดื้อ ที่กำลังมองเขาตาปรอย ปากแดงฉ่ำ น่าจูบย้ำจริงๆ แก้มของเธอแดง ลมหายใจของเธอกระเส่า มันบอกว่าเขามีอิทธิพลกับตัวเธอแค่ไหน แล้วไฉนเธอจะยังหนีเขาไปอีก

           ไหนจะเรื่องที่มยุรฉัตรยังไม่เคยมีใครผ่านเยื่อบางๆ นั่นนอกจากเขา...

           รู้มาบ้างว่าน้องมีคนตามจีบตอนไปเรียนเมืองนอก สวยแบบนี้ไม่มีใครจีบก็แปลก แต่...น้องรอดมือมาถึงเขาได้ยังไงก็สุดจะรู้ มารดาเลือกของดีขนาดนี้มาให้เขาปล่อยมาได้สองปีเพราะเงื่อนไขที่ว่าแตะเข้าไปแล้วความโสดจะต้องแตกแน่ๆ

           ตอนนี้แตะไปแล้ว

           พร้อมจะแตกด้วย

           เขาจับเคล้นเต้าอวบแล้วเอียงหน้าประกบปากจูบคนดื้อ ที่ตอนนี้ยอมเขาไปอย่างไม่รู้ตัวเพราะความเชี่ยวชาญนั่น ร่างกายของเธอแทบจะลุกเป็นไฟกับเพลิงสวาทที่เขาเป็นคนจุดให้ลุกขึ้นมา

           “น้องฉัตรหวานมาก”

           “เรา...จะทำแบบนี้ไม่ได้”

เธอส่งเสียงหอบกระเส่าดังขึ้น ปากห้ามแต่ร่างกายกลับยอมเขา เขาแยกขาเรียวของเธอออก และจับส่วนชายถูไถกับความเยิ้มฉ่ำนอกผ้าเนื้อบางปราการด่านสุดท้ายของเธอ ก่อนจะเบี่ยงขอบมันเพื่อให้มีที่เพื่อเขา ทุกอย่างว่องไว สอดคล้องและมืออาชีพ คนไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนจึงเคลิ้มตามเขาไปอย่างง่ายดาย

           “ทำไมจะทำไม่ได้ อืม...”

คนถามกำลังค่อยๆ แทรกลำอุ่นเข้าไปในร่างงาม     

มยุรฉัตรถึงกับเงยหน้าสะบัดไปด้านหลังกับความแนบแน่นนั่น มือเธอจิกไหล่เขาแน่น เสียงหวานคำรามเบาๆ กับท่าที่สอดประสานเร้นลึกแบบนี้ เธอเหลือเพียงกระโปรงกับกางเกงในติดกาย ส่วนเขายังอยู่ในชุดสูททำงานครบชุด

           “มะ อะ อื้อ”

           “พูดอีกสิว่าไม่ได้ พี่จะเอาให้ฉัตรไปไหนไม่ได้เลยวันนี้”

           คนพูดจับเธอโยกบนตัวเขา การสอดประสานเน้นหนัก ทำให้มยุรฉัตรถึงกับสะท้านไหว เธอปล่อยกายและใจไปกับความสุขที่เขาสร้างให้...ทุกอย่างเลื่อนไหลสอดประสานไม่มีการปฏิเสธ

           มันปฏิเสธยากว่าไม่อยากให้เขาทำ

           เสียงเนื้อประสานเนื้อดังเงียบๆ ในห้องทำงาน และร่างกายของเธอก็ตกเป็นเครื่องสร้างความสุขให้เขาและตัวเอง จนสุดท้ายร่างงามซบบนอกกว้าง ชยันตรัยพรมจูบไปตามวงหน้าสวยชื้นเหงื่อนั่น เสียงทุ้มบอกที่ริมหูหอมนุ่มของคนที่กำลังหอบนิดๆ

           “ถ้าฉัตรยังดื้อกับพี่...เจอดีแน่ๆ พี่จะลงโทษฉัตรทุกวัน ทุกสถานที่ ไม่เชื่อคอยดู”

           มยุรฉัตรแก้มแดงจัด ยอมสยบก่อนชั่วคราว ไม่อย่างนั้นเขาจะต้อง...ทำแบบนั้นกับเธออีกแน่ๆ ไม่ใช่ไม่ชอบแต่กลัวคนจับได้?

           เอ๊ะ...

           ชักจะยังไงแล้วไหม? นี่เธอติดใจเขาเข้าแล้วหรือ มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ