บทที่9 :ความเคยชิน

ตกดึกหลังจากที่กลับมาห้องและอ่านหนังสือทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองเสร็จนานาก็มานั่งรอข้อความของอีกคนที่จะทักมาหาแต่รอจนแล้วจนเล่าก็ยังคงเงียบอย่างเคย

"ดึกแล้วทำไมยังไม่กลับอีกนะ หรือจะไม่กลับมาห้อง "

ตู๊ด ตู๊ด

~ Rrrrr Rrrrrrr ~

เสียงรอสายยังคงดังเป็นจังหวะต่อเนื่องแต่เหมือนจะได้ยินเสียงเพลงที่คุ้นเคยดังเเว่วๆ ออกมาจากข้างนอกห้องของเธอ

" ยังไม่นอนอีกหรอนึกว่าหลับแล้วซะอีก...อึก! เจ็บชะมัด " ด้วยความที่คุ้นเคยคอปเตอร์จึงไม่จำเป็นที่จะต้องเคาะประตูห้องเพราะคีย์การ์ด หรือกุญเเจพวกเขาแลกทำสำรองเก็บใว้คนละอัน

"ก็คอปเตอร์บอกจะมาหา เราก็เลยรอแล้วผู้หญิงของนาย...คอปเตอร์ไปส่งเธอที่ห้องแล้วใช่ไหม" ท่าทีของเสียงดูเป็นกังวลกลัวว่าเพื่อนสนิทจะพาสาวเข้ามานอนในห้อง ถ้าเป็นแบบนั้นความรู้สึกที่มีก็คงจะแตกสลายแล้วสลายอีกเพราะเขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าไปในห้องส่วนตัวนอกจากเธอ "แต่เอ๊ะ! ทำไมปากนายแตกไปต่อยกับใครมา เดี๋ยวรอแปปนึ่งเราไปเอาปุกรณ์มาทำแผลให้ พอเก่งก็ตีกับคนไปทั่วเลยนะ ดูสิปากก็แตกถ้าเราไปด้วยคงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้" นานาบ่นกระปอดกระแปดโดยมี่มือก็ทำแผลไปด้วย

"ทำไมจะกระโดนถีบพวกนั้นเหมือนตอนยังเด็กหรือยังไง อะ...โอ๊ยเบาๆ หน่อยสิ เราเจ็บนะ" ด้วยความหมั่นไส้ที่คอปเตอร์พูดล้อเลียนเธอเมื่อตอนสมัยยังเด็กไม่หยุดปาก นานาจึงเน้นกดซับแผลเเรงๆ จนเพื่อนชายที่ทนน้ำหนักมือไม่ไหวจับข้อมือของเธอเอาใว้แล้วกระชากเธอเข้าหาตัว

" อึก! โอ๊ย"

ร่างบางชนเข้ากับแผงอกแกร่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปหาหมายจะต่อว่ากลับ แต่แค่เพียงสายตาที่จ้องมองกันไปมา มันเหมือนมีกระเเสไฟความรู้สึกแล่นผ่านทั้งสองสบสายตา ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้หมายจะงับเข้าที่ริมฝีปากอวบอิ่มแต่เหมือนสติที่เตลิดจะกลับเข้าร่างโดยทันที คอปเตอร์จึงหยุดชะงัก แล้วดันร่างของเธอออกให้ออกห่าง

"เอ่อ ขอบคุณที่ทำแผลให้ แต่เดี๋ยวเราทำเองดีกว่า" เพียงแค่ความใกล้ชิดเมื่อกี้มันกับทำให้คอปเตอร์รู้สึกประหม่า ตั้งแต่เด็กจนโตมาด้วยกัน เขาพึ่งจะรู้สึกว่ายัยทอมของเขาเริ่มจะสวยขึ้นกว่าแต่ก่อน ปกติเธอจะดูห้าวเกินผู้หญิงแต่เดี๋ยวนี้กับดูเรียบร้อยและน่ารักจนเขาแทบจะทนไม่ไหวแต่เพราะคำว่าเพื่อน เขาจึงต้องยับยั้งชั่งใจ กลัวว่าจะทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้

"อ๋อ เอ่อ...อืม นะ นี้สำลีเช็ดเองแล้วกัน " เหตุการณ์เมื่อกี้มันทำให้ทั้งสองคนนิ่งเงียบกันไปพักนึ่ง จนนานาที่อยากรู้ต้นสายปลายเหตุที่ทำให้เขาเกิดเรื่องเจ็บตัวจนใบหน้าพกช้ำต้นเหตุมันเกิดขึ้นมาจากอะไร " นายไปต่อยตีกับใครมา อย่าทำเรื่องให้เราต้องเป็นห่วงแบบนี้อีกได้ไหม เราไม่อยากให้คอปเตอร์เจ็บตัวแถมยังตัวคนเดียวอีกถ้าเกิดเรื่องรุนเเรงกว่านี้แล้วจะทำยังไง" ใบหน้าหวานที่ดูจริงจังเหมือนกับคำพูดจนคอปเตอร์รู้สึกได้

"นานาเป็นห่วงเราแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมสายตาที่มองมามันสื่อถึงอะไร" คำถามที่ไม่ได้คำตอบแถมนานายังนั่งนิ่งหลบสายตา "ขอโทษเราจะไม่ทำให้เธอเป็นห่วงอีก ของีบสักแปปได้ไหมเดี๋ยวเราจะกลับ นาไปนอนเหอะดึกมากแล้วเธออยากรู้อะไรเอาใว้ถามพรุ่งนี้" คอปเตอร์ข่มตาลงเพื่อพักสายตาเอนตัวพักพิงบนโซฟาปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับความรู้สึกลึกๆ ภายในจิตใจ

นานาที่เห็นดังนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามเธอนั่งเฝ้ามองเขาอยู่เงียบๆ ไม่รู้ว่าเวลานานเท่าไหร่ที่เผลอนั่งมองและเผลอหลับไปโดยรู้สึกตัว รู้อีกทีเจ้าตัวก็สะดุ้งต่ื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด " คอปเตอร์.." สิ่งแรกที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วเรียกหาแต่ภายในตอนนี้คงจะมีเพียงความเงียบและความืดมิดเท่านั้นที่รู้สึกได้และมองเห็น

"เขากลับไปที่ห้องแล้วหรอ คงอุ้มเรามานอนที่เตียงสินะ เอ๊ะ อะ...อื้อ"

มือนิ่มที่กำลังควานหาหมอนข้างใบโปรดในความมืดมิดบนเตียง ก็ถูกมือของใครอีกคนที่นอนอยู่ข้างๆ กระชากตัวเข้าหาก่อนจะกอดรัดตัวเธอเหมือนกับหมอนข้าง ความตื่นกลัวบวกกับความรู้สึกๆ ภายในกำลังตีกัน นานาดิ้นขลุกขลักภายในความมืด เขายังไม่กลับไปที่ห้องแต่กำลังนอนข้างๆ เธอตอนนี้ต่างหากความอบอุ่นจากอีกคนที่นานาโหยหาคอปเตอร์ไม่เคยจะกระทำให้เห็นจะมีที่ใกล้ชิดกันบ้างก็แค่กอดคอหรือเวลาหยอกล้อกันไปมาเท่านั้นที่จะแนบสนิทชิดเชื้อจากครั้งไหนๆ เธออยากกอบโกยเก็บมันเอาใว้นานๆ อ้อมกอดที่อบอุ่นนี้ อ้อมกอดจากคนที่เธอแอบรัก

" อุ่นจัง อยากอยู่แบบนี้นานๆ"

ภายในความมืดมิดทั้งสองอ้อมกอดกำลังนอนกอดก่ายกระชับร่างเข้าหากัน ตั้งแต่เล็กจนโตถ้าเป็นแต่ก่อนความเคยชินที่นอนบนเตียงเดียวกันมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาเพราะตอนเด็กทั้งเขาและเธอก็ถูกเลี้ยงมาแบบนี้และเติบโตมาด้วยกัน ทั้งสองบ้านเลี้ยงดูเข้าหากันเหมือนพี่น้อง จนกระทั้งนานาเริ่มโตเป็นสาวสะพรั่งคอปเตอร์จึงถูกแยกตัวออกไม่ให้นอนห้องเดียวกัน

"อึก!... "

ความเงียบงันที่ได้ยินเพียงลมหายใจพร้อมกับร่างบางที่ซุกไซ้อยู่ในอ้อมกอดเสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบอกว่าเขากำลังหลับจริงๆ อีกคนหลับ แต่อีกคนกำลังกระวนกระวายจะให้เธอหลับลงได้ยังไงในเมื่อความใกล้ชิดตอนนี้มันแนบแน่นซะจนเธอหายใจไม่ออก แถมริมฝีปากของเขายังอยู่ห่างจากปากเธอแค่คืบถ้าเกิดขยับเพียงนิดมีหวังได้จูบกับเขาอีกแน่ๆ ดวงตาที่เริ่มปรับเข้ากับแสงได้มองเห็นถึงใบหน้าหล่อและริมฝีปากของอีกคนที่เลือนลางอยู่ไม่ไกลจากเธอมากนัก ถึงแม้ในใจจะโหยหาแต่ความเป็นจริงไม่ง่ายเลยที่เพื่อนจะทำกันแบบนี้

"คอปเตอร์...อื้อ"

ยิ่งอยากขยับออกห่างแต่อีกคนก็ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้น จนในที่สุดริมฝีปากที่อยู่ห่างไม่กี่เซ็นต์ก็ประกบเข้าหากันก่อนที่ริมฝีปากร้อนของอีกคนจะค่อยๆ เริ่มขยับ ดวงตากลมโตเบิกโพลงในความมืดมิดหญิงสาวนิ่งงันจนทำอะไรไม่ถูก นี้ครั้งที่สองแล้วนะที่เราจูบกันโดยที่เธอรับรู้อยู่แค่ฝ่ายเดียวแต่อีกคนกับไม่เคยรู้เลยว่าเราจูบกัน ไม่ทันที่ลิ้นร้อนจะแทรกซึมเข้าหา ร่างบางอรชรก็ดันอีกคนให้ออกห่าง เสียงหัวใจที่เต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะเธอจะยอมเขาแบบนี้ตลอดไม่ได้ สุดท้ายคนที่รับรู้และเจ็บคงจะเป็นแค่เธอฝ่ายเดียวเท่านั้น

ปึก!!!

ร่างหนาถูกดันให้พลิกหันไปอีกทาง เขาคงยังหลับลึกและไม่รับรู้อะไร แต่คนที่ตื่นทำได้เพียงนั่งมองด้วยความรู้สึกปวดร้าว เธอชอบเขาชอบมาโดยตลอดทั้งที่หัวใจโหยหาแต่ร่างกายกับบอกว่า

เธออยากเจ็บมากหรือไงถึงได้เอาใจเข้าไปลองเล่น อยู่แบบเดิมนะดีเเล้วถ้าเกินเลยกว่านี้คนที่มองหน้าเขาไม่ติดอาจจะเป็นเธอมากกว่านะ

หมอนข้างถูกนำมาวางคั่นกลางระหว่างเขาและเธอก่อนที่นานาจะข่มตานอนและหลับไปในที่สุด กล่ามกลางความมืดที่ได้ยินเพียงลบมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของทั้งสองคน