บทที่8

 

      มหาลัย

@คณะวิศวะกรรมศาสตร์

หลังจากเรียนเสร็จทุกคนก็มานั่งพักผ่อนย่อนใจคลายเครียด ผ่อนคลายสมอง

"เป็นไงบ้างเพื่อนไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน กูกลับบ้านสวนมาเบื่อชิบหายเจอยัยตัวแสบก่อกวนไม่คิดว่าจะได้เจอ เซ็งชิบหาย ไม่ชอบเลย..."

พายุเพื่อนชายที่อยู่ในกลุ่มเอ่ยประโยคด้วยความหัวเสียก่อนจะทำหน้าหงุดหงิดตามคำพูด เขาบอกเพื่อนๆ เสอว่าไม่ชอบเพื่อนของน้องสาวที่ตามติดและตามจีบเขาเวลากับบ้านต่างจังหวัด แต่พายุก็มักจะเอ่ยถึงชื่อรุ่นน้องคนนั้นออกมาให้เพื่อนได้ฟังตลอด แต่ในความเป็นจริงไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่า เขาคิดยังไงกันแน่

"มึงก็หงุดหงิดทุกเรื่องแหละไอ้ยุ ไอ้พายุร้าย ไหนเล่ามาซิเรื่องอะไร แต่จากที่ดูหน้ามึงตอนนี้กูคิดว่าคนเดิมเพื่อนน้องสาวมึงคงจะเป็นน้องต้นหลิวอีกแล้วสินะ 

" ลีโอ หนุมหล่อหน้านิ่งลูกชายเจ้าของธุรกิจชื่อดังพ่วงตำแหน่งลูกชายมาเฟียเขาถูกตีเส้นให้อยู่ในกรอบจนวันหนึ่งความอดทนเขาถึงขีดจำกัดและไม่ยอมทำตามคำสั่งของพ่อแม่จนถูกตัดหางปล่อยวัดทุกคนสามารถปรึกษาเขาได้ทุกเรื่องช่วยชี้แนะแนวทางแก้ปัญหาให้เพื่อนได้ตลอด

แก๊งค์นี้จะมีเพื่อนในกลุ่มรวมกัน 5คน ก็คือ. พายุ ลีโอ ปอเช่ คอปเตอร์ แล้วก็นานา. สาวสวยเพียงคนเดียวในกลุ่ม นานาจึงเป็นที่อิจฉาของเหล่าสาวๆ หลายคน

ตั้งแต่นานาเข้าเรียนมหาลัยมาเธอก็ตามติดคอปเตอร์ต้อยๆ ด้วยความที่เรียนอยู่คณะเดียวกันและส่วนมากเป็นผู้ชาย เธอจึงได้เข้ารวมกลุ่มกับหนุ่มหล่อทั้ง4คน แต่คนที่แปลกที่สุดก็คงจะเป็น...

ปอเช่ หนุ่มหน้าตี๋หล่อรวย ผู้มีครบทุกอย่างเป็นลูกชายเจ้าของบริษัทรถนำเข้าดังแต่เหมือนจะมีความผิดปกติกับตัวเองที่เขาไม่สามารถบอกกับเพื่อนได้และปอเช่ไม่ค่อยจะสุงสิงกับใครเป็นคนไม่ค่อยพูดและดูเงียบขรึมสุดในกลุ่ม

เพื่อนๆ ทุกคนดูออกหมดว่าเพื่อนสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มสนใจและแอบชอบคอปเตอร์แต่คนที่สนิทกับเธอที่สุดกับไม่เคยล่วงรู้ะไรเลย

" หึ! ไอ้พายุมึงบอกไม่ชอบน้องเค้าแต่ก็เอ่ยถึงเพื่อนน้องสาวทุกครั้ง มึงไม่ชอบแบบไหนกันว่ะ หุบปากทีซิกูลำคานขี้เกียจจะฟัง ถ้าไม่ชอบทีหลังอย่าบ่น"

"มึงก็เหมือนกันแหละไอ้คอปเตอร์ ถ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย มึงก็ทำตัวโง่ต่อไป" คำพูดดูเหมือนประชดแต่สายตาพายุกับเหล่มองไปหานานาที่นั่งฟังพวกเขาคุยกันอยู่เงียบๆ

"เรื่องอะไร ไอ้พายุมึงก็บอกกูมาสิถ้าไม่บอกกูก็ไม่รู้หรอกนะเว้ย" คำพูดตอบกับของคอปเตอร์ที่เอ่ยบอกพร้อมกับสายตาที่ย้ายไปหานานาตามหางตาของพายุที่กำลังมองเธอตอนนี้

"มึงมองนานาทำไม หมายความว่าไงวะ" ก่อนที่จะได้เค้นคำตอบเสียงสาวปริศนาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

"พี่คอปเตอร์บุ๋มขอคุยด้วยสิคะ คุยแบบส่วนตัว บุ๋มไปรอที่รถนะคะ "เสียงหลังที่เน้นหนักแน่นของหญิงสาวชวนให้ทุกคนในกลุ่มคิดไปไกลก่อนจะสะบัดตูหันหลังเดินหนีออกไป

แต่ทว่าเจ้าของชื่อกับทำหน้านิ่งคิ้วขมวดด้วยความสงสัย แต่ก็ลุกเดินตามหญิงสาวออกไป "พวกมึงเดี๋ยวกูมานะฝากเพื่อนกูด้วย นานาเดี๋ยวเรามาถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วยบอกพวกมันได้"

นานาพยักหน้ารับแต่สายตากับดูเศร้าสร้อยสวนทางกับรอยยิ้มที่กำลังส่งให้คอปเตอร์ " อืม! ไปเหอะเราอยู่ได้ " ถึงแม้จะพูดว่าไม่เป็นไร แต่ภายในจิตใจลึกๆ กับอยากบอกว่า อย่าไปได้ไหม

ทันทีที่ร่างแกร่งเดินพ้นจากสายตา เสียงถอนหายใจของพายุก็ดังขึ้น" เห้อ! นานา ทีหลังไม่ต้องไปขอเบอร์สาวให้มันแล้วนะ ไอ้เตอร์นะ ถ้าทำแล้วมานั่งหน้าเศร้าแบบนี้ทีหลังไม่ต้องทำในฐานะเพื่อนในกลุ่มคนนึ่งเราก็ไม่อยากให้นานามานั่งเศร้าใจแบบนี้ "

"เศร้าอะไรพายุ เราไม่เป็นไรเลยไม่ต้องคิดมากเราจะเป็นอะไรได้ยังไงในเมื่อเรากับคอปเตอร์เป็นได้แค่เพื่อนกัน" รอยยิ้มจางๆ ที่กลบเกลื่อนความรู้สึกเอ่ยออกไปแบบเบาๆ

" เรามีเรื่องอยากจะถามเธอนานา ถ้าไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบไอ้ปอเช่ ไอ้ลีโอ รวมถึงเราพายุ ถึงแม้จะพึ่งมารู้จักกันตอนเรียนมหาลัยแต่ก็ถือว่าเป็นเพื่อนที่สนิทคนหนึ่ง 

เราขอถามนานา เธอชอบไอ้คอปเตอร์มันใช่ไหมเราดูออกจะมีก็แค่เจ้าตัวนะแหละที่ไม่รู้อะไรเลย ทีหลังถ้าไอ้คอปเตอร์มันใช้ให้ไปขอเบอร์ใครเธอไม่ต้องไปช่วยมันเเล้วนะ ถ้าทำแล้วเจ็บอย่า-หา-ทำ..."

มีแต่ความเงียบไม่มีเสียงเอื้อนเอ่ยใดๆ ออกมาจากปากหญิงสาว เพียงแค่เท่านี้ก็รู้คำตอบเป็นอย่างดีเธอชอบเพื่อนสนิทจริงๆ ถึงแม้จะรู้แต่สามหนุ่มก็ได้แต่ให้กำลังใจเพื่อนสาว ในเมื่อทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับเธอทั้งหมดว่าจะตัดสินใจยังไง

"เอาเถอะๆ ไอ้พายุมึงก็เลิกเค้นถามคำตอบจากนานาได้แล้วถือซะว่าความลับนี้รู้แค่พวกเราสี่คนก็พอเรื่องของหัวใจให้เจ้าตัวตัดสินเอง " ลีโอพูดค้านไม่อยากให้พายุเค้นถามนานาไปมากกว่านี้

" พวกเราจะไปดูแข่งรถไปด้วยกันไหม " ปอเช่หนุ่มลึกลับประจำกลุ่มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเขาไม่อยากให้เธอคิดมากและนั่งรอคอปเตอร์คนเดียว

"ไปเถอะ เรานั่งคอปเตอร์คนเดียวได้ "

เมื่อชวนแล้วหญิงสาวไม่ไปด้วยทั้งสามหนุ่มจึงไม่อยากบังคับก่อนจะพากันแยกย้ายไปทำกินวัตรประจำวันของตัวเอง ลีโอ ปอเช่และพายุพากันไปดูการแข่งรถ ส่วนนานาบอกว่าจะรอคอปเตอร์ที่่โต๊ะจนกว่าเขาจะมา

เวลา16.55น.

นานาก็คงยังนั่งรอคอปเตอร์อ่านหนังสืออยู่ที่เดิมเธอชะเง้อมองแล้วมองเล่าจนเวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมงคอปเตอร์ก็ยังไม่กลับมา

ครืด ครืด

เสียงสมาทโฟนสั่นระรัวเป็นจังหวะแสงไฟหน้าจอกระพริบตามแรงสั่น " ฮัลโหล คอปเตอร์นายอยู่ไหนเรายังนั่งรออยู่ที่เดิมนะ ส่วนพวกนายพายุไปดูแข่งรถกันหมดแล้ว จะกลับห้องได้ยังเรานั่งรอจนเมื่อยแล้ว " นานาพูดด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ เพราะวันนี้ทั้งวันเธอรอเขาแทบไม่ได้ลุกไปไหนนอกจากไปกินข้าวแล้วก็มานั่งรอที่เดิม

" นานา พอดีเราต้องไปส่งน้องบุ๋มที่ห้องน้องบอกปวดท้องไม่สบายยังไงนานากลับห้องเองนะ เดี๋ยวกลับไปเราจะแวะไปหาที่ห้องแค่นี้ก่อนนะ "

"ดะ...เดี๋ยวแล้วเราละ ไม่ห่วงเราบ้างหรอ "

เสีงตัดพ้อหลังจากคอปเตอร์วางสายไปและอีกคนก็คงไม่ได้ยิน เธอรอเขาทั้งวันแต่เขาเเค่โทรมามาบอกจะไปส่งสาวในสตอ็กเเล้วก็วางสายไป ทิ้งให้เธออยู่คนเดียวอีกตามเคย คนนอกสายตาคงจะทำได้แค่เพียงเท่านี้

นานาที่กำลังเดินออกจากอาคารหน้าคณะขาที่ก้าวก็ต้องหยุดชะงัก ภาพที่เห็นตรงหน้าคือสองหนุ่มสาวกำลังเดินคุยกันกระหนุงไปที่โรงรถ

ในความสัมพันธ์แบบเพื่อนสนิทนานาก็คงได้แต่มองเขาอย่างเคยมองดูคอปเตอร์เดินควงกับผู้หญิงอีกหลายคนโดยที่พูดอะไรมากไม่ได้เหมือนกับตอนนี้ที่ยืนมองคอปเตอร์พาผู้หญิงขึ้นรถแล้วขับผ่านหน้าเธอไป หญิงสาวได้แต่ยืนดูจนรถยนต์ขับออกไปลับสายตา ใจดวงน้อยเริ่มสั่นไหวใจน้ำตาเริ่มคลอหน่วยเธอเบือนใบหน้าขึ้นฟ้าเพื่อไล่น้ำตาที่กำลังจะไหล่ก่อนที่จะกลั้นและกลืนมันลงไปที่เดิม

"ให้เราทำยังได้บ้างเราถึงจะได้เดินเคียงข้างนายเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ"