4 ดูแลอย่างดี

"ตื่นแล้วหรือคะคุณ" เสียงป้าแม่บ้านเอ่ยขึ้นเมือเห็นว่าเธอลืมตา 

เธอตื่นจากพวัง พร้อมสำรวจร่างกายตัวเอง ใช่! เสื้อผ้าเธอถูกเปลี่ยน

"ไม่ต้องตกใจนะคะ ป้าเป็นคนเปลี่ยนให้คุณเอง เมื่อคืนคุยอาการหนักมาก เจ้านายของป้าเลยอุ้มคุณมาแช่ตัว "

"แช่ตัวหรือคะ?" เธอสับสนในสิ่งที่ป้าพูด

"ใช่ค่ะ คุณน่าจะโดนวางยามา เจ้านายป้าช่วยคุณไว้ " 

เธอนั่งเรียบเเรียงเหตุการณ์เมื่อคืนเท่าที่จะจำได้ ใช่และเธอจำได้แค่เพียงเธออยู่ในลิฟต์กับออฟเท่านั้น นี้ออฟพยายามจะวางยาเธอเหรอ!

"คุณป้าค่ะ หนูขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยดูแลหนู ตอนนี้หนูอยู่ที่ไหนหรือคะ " 

"หนูอยู่ที่ แถว xxx นะ "

"คุณป้าค่ะ หนูฝากขอบคุณเจ้านายของป้าด้วยนะคะ ขอบคณจากใจจริงเลยที่ช่วยหนู " เธอกล่าวขอบคุณจากใจจริงทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้าคือใคร 

"เจ้านายป้าอยู่ที่ไหนหรือคะ เดี๋ยวหนูขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว หนุอยากไปขอบคุณเค้า"

"ป้าเตรียมของใช้ กับเสื้อผ้าของคุณไว้แล้วนะ อยู่ในห้องน้ำ เสื้อผ้าคุณใส่ชุดนั้นได้เลย "

"ขอบคุณค่ะ คุณป้า " เธอกล่าวขอบคุณพร้อมทั้งเตรียมลุกขึ้นเก็บที่นอน 

"ไม่ต้อง ๆ เดี๋ยวป้าจัดการเอง คุณทำป้าตกใจนะ ปกติเจ้านายป้าไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาที่บ้านเลย แล้วนี่อุ้มพาเข้าห้องนอนตัวเองยิ่งทำป้าตกใจไปใหญ่" ป้าเล่าพร้อมทำความสะอาด เธอพึ่งเริ่มมองไปรอบ ๆ ห้องที่เธอนอนอยู่ ใช่มันเป็นห้องที่หรูหรามาก เป็นสัดเป็นส่วน แต่ดูก็รู้ว่าเป็นห้องของผู้ชายแน่ ๆ การตกแต่งเต็มไปด้วยสีดำสะส่วนใหญ่ 

"เจ้านายป้าจิตใจดีจังเลยนะคะ " เธอพูดพร้อมกับเตรียมตัวเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเอง 

ในระหว่างอาบน้ำเธอมีคิดเรื่องต่าง ๆ ที่ผ่านมาเมื่อคืน ไม่รู้ว่าเลยว่าถ้าไม่มีคนช่วยไว้ เธอจะต้อเจอกับอะไรบ้าง แอปมันช่างน่ากลัวจริง ๆ "ถ้าบอกยายเบลมีหวังโดนบ่นหูชาแน่ ๆ " เมื่อคืนเธอได้บทเรียนอันยิ่งใหญ่ ไม่เอาแล้ว ลาขาดจากแอปบ้า ๆ นี้ ในระหว่างที่คิดอะไรเพลิน ๆ นั้น 

ก๊อก ๆ "คุณค่ะ ถ้าเสร็จแล้วลงไปด้านล่างได้เลยนะ ป้าจัดโต๊ะอาหารไว้ให้แล้ว" 

"ค่ะ คุณป้า" เธอรีบอาบน้ำ มองดูเสื้อผ้าที่เค้าเตรียมไว้ให้คือ เป็นแบรนด์เนมที่เธอคิดว่าเธอไม่มีทางซื้อมันแน่นอน ราคามันค่อนข้างสูง แล้วพนักงานอย่างเธอคงไม่สิ้นเปลืองกับชุดพวกนี้แน่ ๆ "ดูแลดีจัง" เธอคิดในใจไม่รู้จะตอบแทนผู้มีพระคุณคนนี้ยังไงดี 

"มาแล้วค่ะ คุณป้า" เธอแต่งตัวเสร็จแล้วรีบลงมาด้านล่าง 

"ทานอาหารก่อนค่ะ ป้าเตรียมไว้ให้แล้ว เป็นข้าวต้มกับนมง่าย ๆ พอดีว่าป้าไม่รู้คุณจะทานอะไร เลยเตรียมไว้ให้แค่นี้ ปกติเจ้านายป้าไม่ทานข้าวเช้าค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ คุณป้าแค่นี้ก็มากพอแล้ว เอิ่มม คุณป้าค่ะ เจ้านายคุณป้าอยู่ที่ไหนหรือคะ หนูอยากไปขอบคุณเค้า"

"อ่อ เจ้านายป้าวันนี้บินไปทำงานต่างประเทศค่ะ กว่าจะกลับคงวันจันทร์เลย แต่เค้ารู้นะว่าหนูอยากขอบคุณ ป้าบอกไว้ให้แล้ว"

"ขอบคุณมากนะคะ หนูรบกวนขอที่อยู่ไว้ได้ไหมคะ เดี๋ยวหนูส่งเสื้อผ้ามาคืให้"

"ไม่เป็นไรคะ่ เจ้านายป้าให้หนูเลย อ่อ แล้วส่วนของหนู นี้ค่ะ ป้าเตรียมไว้ให้แล้ว มีพวกเสื้อผ้า กระเป๋าต่าง ๆ ส่วนโทรศัพท์ป้าชาร์จแบตไว้ให้เรียบร้อย"

เธอยิ้มรับพร้อมกับรับของ เธอนั่งกินข้าวต้มไปพลาง ๆ ไม่กล้าสำรวจหรือมองอะไรมาก แค่นี้เธอก็เกรงใจจะแย่ ตอนนี้ 09.00 ห่างจากคอนโดเธอไม่ถึง 30 นาที ยิ่งเป็นวันอาทิตย์เวลานี้รถไม่ติดเท่าไหร่ ใจเธอก็อยากจะเอาของมาคืนให้ด้วยตัวเอง แต่ใจหนึ่งเธอก็ไม่อยากระราบละล้วงอะไรมากนัก 

"ขอบคุณมากนะคะคุณป้า ให้หนูช่วยล้างไหมคะ " เธอทานข้าวเสร็จแล้วพร้อมกับลุกเตรียมเอาจานไปเก็บ

"ไม่เป็นไรจ้า อยากขึ้นไปพักก่อนไหมหรืออยากกลับเลย"

"เดี๋ยวหนูเรียกรถ ขอตัวกลับเลยดีกว่าค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ถ้ามีโอกาสหนูคงได้ทดแทนบุญคุณเจ้านายป้านะคะ"

"ได้ค่ะ แต่เจ้านายป้าเตรียมรถไว้ไปส่งคุณแล้วนะ เจ้านายป้าไม่ให้กลับเองค่ะ เดี๋ยวป้าไปเรียกคนรถให้ "

"คุณป้าค่ะ ไม่ต้องค่ะเดี๋ยวหนูกลับเอง"

"ไม่ได้ ๆ ไม่งั้นพวกป้าโดนดุแน่ ๆ บอย เตรียมรถ" ป้าใช้วอล์เรียกแจ้งคนขับรถ ใช่แล้วบ้านหลังนี้ใหญ่มาก ไม่แปลกใจที่จะต้องใช้วอล์เพื่อเรียกกันภายในบ้าน 

เธอได้แต่ทำตาม พร้อมเดินไปที่รถ

"ขอบคณนะคะ" เธอยกมือไหว้พร้อมยิ้มด้วยความจริงใจ 

"โชคดีค่ะคุณ"

เธอนั่งรถออกไปพร้อมบอกทางกลับคอนโด เธอรู้สึกขอบคุณเจ้านายของพวกเค้า ถึงไม่มีโอกาสได้รู้ว่าเค้าเป็นใคร แต่เค้าช่างจิตใจดีกับเธอเหลือเกิน 

"ขอบคณค่ะ " เมื่อถึงจุดหมายเธอยกมือไหว้คนบขับรถ ซึ่งระยะทางจากบ้านเค้ามาคอนโดเธอในวันอาทิตย์ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาที "เดินทางกลับดี ๆ นะคะ " 

"โชคดีครับคุณ " คนขับรถ ขับออกไปพร้อมยกหูโทรศัพท์ "ครับนาย พักอยู่ที่ คอนโด xxx ครับนาย " คนขับรถโทรรายงานเจ้านายของเค้าตามคำสั่ง 

เมื่อถึงห้องหญิงสาวเอนหลังพร้อมสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ 

"ยายเบล แกตื่นยัง"

"ตื่นก็ได้ เป็นไงแก ดีไหม"

"ฉันโดนวางยา จากไอ้คนในแอปนั้น แต่ ๆ ๆ ๆ มีคนช่วยชั้นไว้"

"ห่ะ แกว่าไงนะ "

เธอกับเพื่อนสาวคุยกัน ระบายกันจนร่วมชั่วโมง ใช่และเธอก็โดนบ่นไปตามระเบียบ 

"แก ฉันขอวางไปพักก่อน พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงาน"

"โอเค แก จำไว้ด้วยนะเรื่องเมื่อคืน บทเรียนที่แกควรจำ"

"รับทราบค่า"

เธอยังไม่ทันวางสายจากเพื่อนดี ก็มีสายซ้อนเข้ามา พี่เก่ง แปลกจังทำไมโทรมาวันนี้

"ยายฟ้า ทีมผู้บริหารให้แกนำเสนอพรุ่งนี้นะ"

"ได้ไงอ่ะพี่ ฟ้าไม่เคยนำเสนอ ฟ้าทำไม่ได้ " ใช่ปกติเวลาทำงานเธอจะอยู่เบื้องหลังตลอด เธอนำเสนอคนไม่เก่งและเธอก็ไม่ชอบอะไรที่ต้องคอยมานั่งทำพรีเซ็นต์ รายงานต่าง ๆ ด้วย งานของเธอคืองานเขียนโปรแกรมอยู่หลังบ้าน แทบไม่เจอลูกค้าหรือทีมอื่นเลยด้วยซ้ำ 

"พี่เก่งเป็นหัวหน้าฟ้า พี่เก่งไปเสนอเองเลย" เธอพูดกวน ๆ กับหัวหน้าเพราะค่อนข้างสนิทกัน พี่เก่งเป็นหัวหน้าที่นิสัยตรง ๆ มีอะไรเตือนตรง ๆ ช่วยเหลือตรง ๆ ลูกทีมฉัน ฉันด่าได้คนเดียวนี้คือคติประจำตัวแก

"เออ ฉันก็งงแต่อันนี้เลขานายโทรตรงหาฉันเลยว่าต้องเป็นแกเท่านั้น แจ้งมายันชื่อ นามสกุล รหัสพนักงานแกเลย ฉันก็เถียงไปให้ล่ะนะว่าการนำเสนอไม่ใช่หน้าที่แก เค้าบอกว่าอยากฟังงานจากคนที่ทำงาน ไม่ใช่คนที่จำแล้วเอาเสนอ เค้าด่าว่าฉันไม่ทำงานป่ะ แกว่า"

"ฮ่า ๆ ไม่หรอกพี่ แล้วเค้าต้องการรู้ อะไรคะ ฟ้าจะได้เตรียมไปถูก"

"ฉันเตรียมไว้ให้แกล่ะ ส่วนใหญ่ก็งานที่แกทำแหละไม่มีไร ฉันโทรมาบอกให้แกเตรียมตัวเฉย ๆ ส่งไปให้ทางเมล์ล่ะ "

"จ้าพี่ ฟ้าอ่านแป๊บ ขอบคุณนะพี่ เจอกันพรุ่งนี้ค่า "

เธอเปิดเมล์อ่านเพื่อเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้ พรางคิดในใจปกติเธอไม่เคยต้องเข้าร่วมคุยกับทีมผู้บริหารนิ ทำไมเธอถึงต้องเข้าด้วยนะ หรือว่ามีโปรเจคเร่งด่วน "พอ ๆ ยายฟ้าเลิกคิดไร้สาระ ตั้งใจ ๆ " เธอสลัดความคิดในหัวทิ้ง พร้อมตั้งใจอ่านเมล์ที่หัวหน้าส่งมาให้ 

เช้าวันจันทร์ ณ ห้องหระชุมของบริษัท xxx

"ยายฟ้า พร้อมไหม" พี่เก่งหัวหน้าหันมาพูดกับเธอ ใช่เธอควรตื่นเต้นเพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องของผู้บริหารใหญ่ แล้วคนในห้องประชุมเกือบ ๆ 20 คนมาจากทุกฝ่าย ซึ่งเมื่อเธอมองรอบ ๆ สาวสวยจากแผนกอื่น ๆ ทั้งน่ารักและสดใส 

"พร้อม ก็ไม่มีอะไรมากก็งานที่ฟ้าทำทุกวัน" เธอพูดอย่าง ๆ ชิล ๆ เพราะจากที่ดูเมล์แล้วมันคืองานที่เธอทำจริง ๆ ดังนั้นเธอเลยมั่นใจในการพรีเซนต์ครั้งนี้ 

"แก วันนี้คุณลูคัสเข้าประชุมด้วยนะ"

"หล่อมาก หล่อออร่ามาแต่ไกล" เสียงเมาท์จากสาวแผนกอื่น ๆ เริ่มดังขึ้นเมื่อรับรู้ว่าคุณลูคัสจะเข้าประชุมด้วย ส่วนเธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรเพราะว่าเค้ากับเธอแทบไม่เคยได้เจอ หรือได้คุยกันเลย มีเพียงครั้งเดียวที่เธอเจอเค้า คือคืนนั้นที่เธอเห็นเค้าที่โรงแรม แค่นั้น อีกอย่างที่เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเพราะด้วยอายุของเค้าที่เด็กกว่าเธอ 

"มาแล้ว ๆ " เสียงสาว ๆ ต่างตื่นเต้นเมื่อลูคัสมาถึง 

เค้าเดินเข้ามาพร้อมกับเลขาแสนสวยของเค้า แต่สิ่งที่น่าตกใจคือแทนที่เค้าจะไปนั่งตรงหัวโต๊ะ เค้าหยุดข้างหลังเธอพร้อมยื่นบัตรพนักงานมาเธอ

"คืนก่อน คุณทำตกไว้ที่บ้านผม" เค้ากระซิบข้างหูเธอให้ได้ยินกันเพียงสองคน