บทที่ 2

            “หนูรู้ไหมทำไมลุงจึงส่งเขาไปเรียนที่ญี่ปุ่น”

            “ไม่ทราบค่ะ”

            “ที่ลุงต้องทำแบบนั้นก็เพราะริวขยันสร้างปัญหาให้ไม่หยุดหย่อน ลุงคิดว่าถ้ายังปล่อยเขาไว้ที่นี่บางทีเขาอาจจะทำลายอนาคตของตัวเอง เพราะปัญหาที่เขาสร้างขึ้นนั้นมันหนักหนาขึ้นทุกที ที่ผ่านมาเขาสร้างปัญหามากมายไม่ว่าจะเป็นเรื่องทำให้เด็กผู้หญิงที่มีอายุเพียงสิบสี่ปีท้อง หรือการกินเหล้าเมามายทุกวันแถมยังทำตัวไม่ต่างไปจากพวกนักเลง ที่ชอบมีเรื่องชกต่อยกับพวกอันธพาล รวมไปถึงการเทคยาลุงหมายถึงยาเสพติด ลุงรู้ดีว่าที่ริวทำแบบนี้ก็เพื่อที่จะประชดและเรียกร้องความสนใจจากลุง...” เขาพูดเพียงเท่านั้นก็เงียบไปทอฝันจึงออกความเห็นบ้าง

            “แอลว่าคุณลุงเองก็รักเขามากทำไมไม่ลองเปิดใจพูดคุยกันละคะ”

            “ริวไม่เคยฟังสิ่งที่ลุงพูดสิ่งไหนที่ลุงห้ามเขาไม่เคยรอช้าที่จะทำ และสิ่งไหนที่รู้ว่าลุงต้องการให้เขาทำเขาก็จะทำเฉยชาเหมือนไม่สนใจ ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับอนาคตของเขาเอง”

            “แต่การที่คุณลุงส่งเขาไปอยู่ที่ญี่ปุ่นมันเป็นการแก้ไขปัญหานี้ได้จริงเหรอคะ แอลมองว่ามันยิ่งจะทำให้เกิดช่องว่างระหว่างคุณลุงกับเขามากขึ้นไปกว่าเดิม”

            “ลุงรู้ดีว่าเขาไม่อยากที่จะเห็นหน้าลุง เพราะเขาคิดว่าลุงไม่รักเขา และสนใจอยู่แต่กับการทำงานเท่านั้น แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือทุกสิ่งทุกอย่างที่ลุงทำล้วนแล้วแต่ทำเพื่อเขา ดังนั้นลุงจึงตัดสินใจส่งเขาไปอยู่ที่อื่นเผื่อว่าเขาจะทำตัวให้ดีขึ้นกว่าอยู่ที่นี่ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล เขายังคงมีพฤติกรรมไม่ต่างไปจากเดิม และดูเหมือนครั้งนี้เขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับพวกยากูซ่า นั่นคือสิ่งที่ลุงไม่ค่อยจะสบายใจนัก และก็ไม่รู้ว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร เพราะถ้าลุงทำอะไรรุนแรงก็จะทำให้แตกหักจนกระทั่งลุงมาพบหนู”

            “หนูเหรอคะ...หนูไม่คิดว่าตัวเองจะช่วยอะไรได้ในเรื่องนี้”

            “แต่ลุงกลับคิดว่าหนูนี่แหละที่จะเป็นคนทำให้ริวกลับมาเป็นคนร่าเริงสดใสได้เหมือนเดิม”

            “ด้วยวิธีไหนคะ”

            “ด้วยการที่หนูเข้าไปพักอยู่ในบ้านของลุงตลอดเวลาที่เรียนอยู่ที่นั่น” 

            “เพียงแค่นี้เองเหรอคะมันไม่น่าจะแก้ปัญหาได้นะ”

            “ลุงอยากให้หนูเข้าไปทำความใกล้ชิดสนิทสนมกับริว และคอยช่วยเหลือเขาเวลาที่เขาต้องการใครสักคน ริวเขามักจะรู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยวและอ้างว้าง ขาดคนที่รักและเข้าใจเขาจริงๆ ทำให้เขาโหยหาความรักที่แท้จริงมาโดยตลอด และถ้าเป็นไปได้ลุงก็อยากจะให้หนูสืบดูว่า ตอนนี้ลูกชายของลุงคิดที่จะทำอะไรกันแน่ถึงไปยุ่งกับพวกยากูซ่าเหล่านั้น ลุงขอมากเกินไปหรือเปล่า”

            “คุณลุงหมายถึงจะให้หนูเข้าไปใกล้ชิดกับริวเพื่อสืบเรื่องของเขาเหรอคะ” เรียวสึเกะพยักหน้า

            “ถือว่าลุงขอร้องไหนๆ หนูก็จะต้องไปเรียนต่อที่นั่นอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องไปพักที่อื่นแต่ให้ไปพักที่บ้านของลุงแทน รับรองว่าหนูจะได้รับความสะดวกสบายทุกอย่างตลอดระยะเวลาที่พักอยู่ที่นั่น และถ้าหนูอยากจะได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกกับลุค เขาจะเป็นคนจัดการทุกอย่างให้หนูเอง” ทอฝันนิ่งคิดอยู่สักพักก็ตอบตกลง

            “ตกลงค่ะ แอลจะทำตามที่คุณลุงต้องการ”

            เรียวสึเกะวางกรอบรูปไว้บนโต๊ะอย่างเดิมและหันมาจับมือของทอฝัน

            “ขอบใจมากนะหนูแอลที่ยอมรับปากช่วยเหลือลุง”

            “แต่หนูไม่แน่ใจว่าจะทำสำเร็จหรือเปล่านะคะ”

            “เพียงแค่หนูรับปากลุงนั่นก็มากพอแล้วล่ะ ลุงมั่นใจหนูต้องทำให้ริวกลับมาเป็นเด็กหนุ่มที่สดใสร่าเริงอย่างคนปกติได้แน่ แต่หนูต้องเข้าไปอยู่ที่นั่นในฐานะเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ที่ต้องทำเช่นนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของหนู เพราะในบ้านหลังนั้นนอกจากริวแล้วก็ยังมีเด็กหนุ่มอีกสามคนคือ รัน จุน และ คิระร่วมอาศัยอยู่ด้วย แต่พวกเขาทั้งสามคนจะอยู่คนละด้านกับริว ลุงจะให้ลุคจัดให้หนูพักอยู่ด้านเดียวกับลูกชายของลุงก็แล้วกันนะ เพื่อที่จะสะดวกในการทำความใกล้ชิดสนิทสนมกับริวได้ง่ายขึ้น ห้องที่ลุงจะให้ลุคจัดเตรียมไว้ให้หนูภายในห้องนั้นจะมีทางเข้าห้องลับซ่อนอยู่ โดยปุ่มที่จะใช้สำหรับเปิดห้องลับจะอยู่ภายในตู้เสื้อผ้า”

            ทอฝันเริ่มรู้สึกสนใจมากขึ้น

            “มีห้องลับด้วยเหรอคะ ว้าว! สุดยอดไปเลย ว่าแต่คุณลุงสร้างห้องลับไว้สำหรับทำอะไรคะ”

            “ในห้องนั้นจะมีอุปกรณ์อิเล็คโทรนิคที่ทันสมัยทุกชนิด และนั่นก็รวมไปถึงทีวีวงจรปิดด้วย เพราะลุงได้สั่งให้คนของลุงติดกล้องวงจรปิดไว้ในทุกจุดที่สำคัญภายในบ้านหลังนั้น ซึ่งมันจะถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิดโดยที่ไม่มีใครรู้ รวมไปถึงอุปกรณ์การดักฟังโทรศัพท์และเครื่องคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุด”

            ทอฝันฟังเรียวสึเกะพูดด้วยความตื่นเต้น

            “ห้องลับนี้อยู่ภายในห้องที่แอลจะต้องไปพักจริงๆ เหรอคะ คุณลุงไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมคะ”

            “ทั้งหมดเป็นเรื่องจริงและคนที่รู้เรื่องนี้รวมไปถึงการเข้าออกห้องนี้ได้ มีอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้นคือลุคคนสนิทคนสำคัญของลุง”

            “สุดยอดแบบนี้ค่อยน่าสนใจหน่อย...แต่เมื่อกี้คุณลุงบอกว่าในบ้านหลังนั้นมีกล้องวงจรปิดติดเต็มไปหมด แล้วในห้องที่แอลจะต้องไปพักมันมีกล้องเหล่านี้ซ่อนอยู่ด้วยหรือเปล่าคะ ถ้ามีแอลยากจะให้คุณลุงสั่งคนของลุงให้จัดการเอาออกไปให้หมดด้วยนะคะ คือแอลอยากมีความเป็นส่วนตัวค่ะ ได้ไหมคะ” เรียวสึเกะหัวเราะชอบใจในความฉลาดและรอบคอบของทอฝัน

            “หนูไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ เพราะห้องของหนูเป็นห้องเดียวที่ไม่มีการติดกล้องวงจรปิด” หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินคำตอบจากลุงเรียวสึเกะ