บทที่ 3

            “กล้องวงจรปิดจะถูกติดตั้งตามจุดต่างๆ ในห้องของทุกคนเลยเหรอคะ”

            “ใช่นั่นรวมถึงห้องของริว รัน จุน และ คิระด้วย หนูจะเห็นพฤติกรรมของพวกเขาได้จากโทรทัศน์วงจรปิดภายในห้องลับนั่น หนูแอลไม่เปลี่ยนใจที่จะช่วยลุงใช่ไหม”

            “ค่ะ เพราะยังไงแอลก็ต้องไปเรียนที่นั่น ไปพักอยู่ที่บ้านของคุณลุงก็ได้ค่ะ ไม่มีปัญหาอะไร”

            “ถ้าอย่างนั้นเราก็คงมีเรื่องที่จะต้องทำกันอีกเยอะเลยทีเดียว”

            “เรื่องอะไรคะ” ทอฝันย้อนถามด้วยความแปลกใจ

            “ก็เรื่องการปลอมตัวของหนูยังไงล่ะ เราคงจะต้องมีการแปลงโฉมครั้งใหญ่ เพื่อความแนบเนียนเพราะ ฉะนั้นเราไปกันเถอะ”

            เรียวสึเกะลุกขึ้นฉุดมือหญิงสาวให้ลุกตามมาด้วย เขาบอกให้เธอไปรอเขาที่รถส่วนเขาขอตัวไปหยิบเอกสารบางอย่าง และจะตามไปสมทบที่รถ ทอฝันรอไม่นานลุงเรียวสึเกะก็ตามขึ้นมานั่งบนรถคู่กับเธอ และสั่งคนขับรถให้ขับไปส่งยังจุดหมายที่เขาต้องการ จากนั้นก็หันมายื่นไฟล์เอกสารให้ทอฝัน

            “รับไปสิหนูแอล”

            “อะไรคะคุณลุง”

            “เป็นแฟ้มประวัติของ รัน จุน และคิระ เผื่อว่าหนูจะเอาไว้อ่านเป็นข้อมูลในการรับมือกับหนุ่มๆ พวกนั้น”

            ทอฝันบมาถือไว้ด้วยความงุนงง แต่เธอก็เอาใส่ไว้ในกระเป๋าเป้คู่ใจใบที่ถือติดมา

            หลังจากนั้นไม่นานรถก็มาจอดหน้าร้านทำผมชั้นนำชื่อดัง ทันทีที่เดินเข้าไปในร้านเจ้าของร้านก็รีบกุรีกุจอออกมาต้อนรับเป็นอย่างดี เรียวสึเกะแจ้งความจำนงว่าทำอย่างไรก็ได้ให้เด็กคนนี้ดูเหมือนเด็กผู้ชายให้มากที่สุด จากนั้นทอฝันก็ถูกฉุดเข้าไปทำตามใจของช่างมือหนึ่งของร้านนั้น โดยมีเรียวสึเกะนั่งคุมอยู่ด้วย

            หญิงสาวถูกจับตัดผมที่ยาวเกือบถึงกลางหลัง ให้เหลือความยาวเพียงแค่ระต้นคอเท่านั้น ทรงผมทรงนี้ดูเหมือนเด็กหนุ่มที่ญี่ปุ่นกำลังฮิต เมื่อเสร็จเรียบร้อยเจ้าของร้านก็พาเธอมายืนอยู่ตรงหน้าเรียวสึเกะ เขาดูจะพึงพอใจในผลงาน จากนั้นก็พาแอลออกจากร้านโดยให้ลูกน้องคนสนิทที่ตามมาทำหน้าที่เคลียร์บิลค่าใช้จ่ายทั้งหมด

            เรียวสึเกะพาทอฝันไปช้อปปิ้งซื้อของที่จะต้องนำติดตัวไปใช้ที่ญี่ปุ่น มีทั้งเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า น้ำหอม และข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นที่เด็กหนุ่มต้องมี โดยเฉพาะเสื้อผ้าเรียกว่าขนซื้อกันไปแทบจะเหมาร้านแบรนด์เนมชั้นนำชื่อดังกันเลยทีเดียว

            ในตอนแรกทอฝันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกจับให้ทำโน่นทำนี่ ลองชุดโน้นชุดนี้ตามแต่ใจของลุงเรียวสึเกะ แต่ในตอนหลังเธอกลับรู้สึกสนุก และเลือกเสื้อผ้าที่จะไว้ใช้สวมใส่ที่โน่นอย่างสนุกสนาน ไม่ว่าจะเป็นชุดกีฬา ชุดลำลอง ชุดนอน ชุดใส่ไปเที่ยว รวมไปถึงชุดสูทสำหรับผู้ชายแต่ด้วยเธอเป็นคนตัวผอมทำให้สูทสำเร็จรูปไม่เข้ากับรูปร่างของเธอ เรียวสึเกะจึงสั่งตัดชุดสูทให้เธอใหม่ทั้งหมดหลายสิบชุดในคราวเดียวกัน

            หลังจากนั้นเขาก็ให้คนขับรถพาเธอมาส่งที่บ้าน หญิงสาวกล่าวขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำให้ และรู้สึกเกรงใจแต่เรียวสึเกะบอกว่าไม่ต้องเกรงใจ เขาทำทุกอย่างให้เธอด้วยความเต็มใจ ก่อนที่เธอจะลงจากรถ เรียวสึเกะก็พูดขึ้นว่าให้พยายามแปลงโฉมอย่างไร เธอก็ยังดูเหมือนเด็กหนุ่มหน้าหวานอยู่ดี

            “แอลดูไม่เหมือนผู้ชายเหรอคะ”

            “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นเพียงแต่ว่าหนูดูเป็นผู้ชายที่หน้าออกจะสวยหวานเหมือนผู้หญิง แต่ลุงบอกได้เลยนะว่าหนูเป็นเด็กหนุ่มที่หล่อมากคนหนึ่ง ริวเจอคู่แข่งที่น่ากลัวซะแล้วล่ะ”

            ทอฝันรู้สึกเขินกับคำชมของอีกฝ่ายเธอก็ยกมือไหว้และเอ่ยลาก่อนที่จะลงจากรถไป หญิงสาวยืนรอจนรถคันนั้นลับสายตาจึงเดินเข้าไปในบ้าน พบว่าแม่ของเธอกำลังจัดโต๊ะอาหารเย็นอยู่เมื่อแม่หันมาเห็นเธอก็ถาม

            “คุณมาหาใครคะ”

            ทอฝันทำหน้าเหวอไป

            โอมายก๊อด! ขนาดแม่ยังจำไม่ได้เหรอเนี่ย

            “แม่คะนี่แอลเองนะคะ แม่จำลูกสาวของตัวเองไม่ได้เหรอคะ”

            “แอลเหรอ...แอลจริงๆ ด้วย ไปทำอะไรมา ตัดผมซะจนแม่จำแทบไม่ได้”

            “คุณลุงเรียวสึเกะจัดการแปลงโฉมให้แอลค่ะ” แล้วเธอก็หมุนตัวไปมา

            “แอลดูเหมือนเด็กผู้ชายหรือยังคะแม่”

            “ก็เหมือนนะเพียงแต่ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ออกจะหน้าตาสวยหวานมากเกินไปหน่อย แอลตกลงที่จะไปพักที่บ้านของคุณเรียวสึเกะแล้วใช่ไหม”

            “ใช่ค่ะพ่อกับแม่จะได้สบายใจยังไงล่ะคะ”

            “ลูกตัดสินใจถูกแล้วล่ะไปอยู่ที่บ้านของคุณเรียวสึเกะ แม่กับพ่อจะได้เป็นห่วงหนูน้อยลง”

            “พ่อยังไม่กลับมาอีกเหรอคะ”

            “กลับมาแล้วจ้ะแต่ว่าอาบน้ำอยู่ข้างบน แล้วแอลล่ะจะไปอาบน้ำก่อนหรือว่าจะทานข้าวก่อนดี”

            “แอลขอตัวไปอาบน้ำก่อนได้ไหมคะ วันนี้คุณลุงพาแอลไปหลายที่รู้สึกเหนียวตัวอยากอาบน้ำเต็มที”

            “ได้สิจ๊ะแต่อย่านานนักนะลูก”

            “ค่ะแม่แอลขอเวลาสิบนาทีค่ะ” เธอจูบแก้มมารดาก่อนที่จะฮัมเพลงฮิตของวัยรุ่นวิ่งขึ้นไปบนห้องเพื่อจัดการธุระส่วนตัว