บทที่ 8

            ‘ใครกันนะที่เป็นเจ้าของเสื้อผ้ามากมายพวกนี้ แต่จะเป็นใครก็ตามเขาคนนั้นมีรสนิยมไม่เลวเลยทีเดียว เพราะที่ดูจากเสื้อผ้าพวกนี้มันคงจะแพงน่าดู’ แอลได้แต่นึกในใจ

            แต่จะเป็นของใครก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้ยังมีสิ่งที่น่าสนใจกว่าเสื้อผ้าพวกนี้ตั้งเยอะ จากนั้นทอฝันก็เริ่มลงมือค้นหาสิ่งที่ต้องการ แต่หาเท่าไรก็หาไม่พบอยู่ดี สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจที่จะพักเรื่องนี้ไว้ก่อน

            “คงต้องหาโอกาสถามเรื่องนี้จากลุคดูอีกที เขาน่าที่จะให้คำตอบที่เราต้องการได้” จากนั้นหญิงสาวก็กลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองอีกครั้งเพื่อที่จะไปอาบน้ำสระผม หลังจากที่จัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ทอฝันก็รู้สึกหิวจึงตัดสินใจที่จะเดินลงไปหาอะไรกิน อาจจะเป็นนมสักแก้วก่อนนอน แต่เมื่อเดินออกจากห้องและเดินวนไปวนมาอยู่สักพักก็เริ่มรู้สึกงง เพราะเดินเท่าไรก็หาทางไปห้องครัวไม่พบสักที แถมจะกลับห้องก็หาทางเดินกลับไม่ถูกซะงั้น

            “ทำไมบ้านหลังนี้ถึงได้ลึกลับซับซ้อนนักนะ แถมห้องแต่ละห้องก็ยังดูคล้ายๆ กันอีกด้วย” ทอฝันถึงกับบ่นออกมาดังๆ และก็ต้องสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจที่จู่ๆ ก็มีเสียงคนพูดกับตัวเอง ทั้งที่เธอมั่นใจว่าเธอยืนอยู่คนเดียว

            “อยู่ไปนานๆ นายก็จะชินไปเอง”

            “เฮ้ย! นายมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร” ทอฝันรีบหันไปโวยวายใส่เขาทันที เมื่อพบว่าคิระคือเจ้าของเสียงนั้น และตอนนี้เขาก็มายืนอยู่ข้างตัวเธอ

            “ก็เมื่อนายเห็นนั่นแหละ แล้วทำไมนายจะต้องทำท่าตกใจขนาดนี้ ขวัญอ่อนเกินไปหรือเปล่า”

            “เป็นใครก็ต้องตกใจทั้งนั้นที่จู่ๆ นายก็โผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง”

            คิระยักไหล่ก่อนจะเอ่ยถาม

            “ว่าแต่นายมายืนทำอะไรตรงนี้”

            นอกจากทอฝันจะไม่ตอบคำถามของเขาแล้ว ยังถามกลับไปด้วยมาดกวนๆ

            “ถามทำไมแล้วนายล่ะมายืนทำอะไรตรงนี้”

            “ทำไมฉันจะยืนตรงนี้ไม่ได้ก็ในเมื่อนี่มันเป็นทางปีกซ้ายซึ่งเป็นห้องพักของฉัน จุน และ รัน ฉันต้องเป็นฝ่ายถามนายถึงจะถูกนะแอลว่านายเดินมาแถวนี้ทำไม”     

            “ฉันตั้งใจว่าจะลงไปหาอะไรดื่มก่อนนอนสักหน่อย แต่เดินเท่าไรก็ไปไม่ถึงห้องครัวสักที สุดท้ายก็มาหลงอยู่แถวนี้”

            “มันเป็นคนละฟากกับห้องพักของนายเลยนะ เอางี้นายตามฉันมาก็แล้วกันเพราะว่าฉันจะลงไปหานมดื่มสักแก้วก่อนนอนอยู่พอดี” ทอฝันตัดสินใจเดินตามคิระไป สุดท้ายทั้งคู่ก็มานั่งดื่มนมด้วยกัน หญิงสาวสังเกตเห็นว่าคิระคงจะชอบดื่มนม เพราะเขาใช้เวลาไม่นานในการดื่มนมสองแก้ว

            “แอลนายจะลงมากินนมไม่ใช่เหรอแล้วทำไมไม่กินมานั่งจ้องหน้าฉันทำไม” คิระพูดโดยที่ไม่หันไปมอง

            “ท่าทางนายจะตัวสูงเพราะชอบดื่มนมนี่เอง”

            คิระไม่ได้สนใจคำพูดของอีกฝ่ายสักเท่าไร เพราะเมื่อเขาดื่มนมเสร็จเขาก็เดินจากไปโดยไม่บอกไม่กล่าวอะไรกับทอฝันสักคำ จนหญิงสาวถึงกับต้องบ่นกับตัวเอง

            “ผู้ชายที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้มีบุคลิกแปลกๆ ทั้งนั้นเลย” จากนั้นก็จัดการดื่มนมจนหมดแก้วและเดินกลับขึ้นไปบนห้องของตัวเอง แต่คราวนี้ไม่หลงเพราะคิระบอกวิธีการสังเกตให้เธอแล้ว ทอฝันขึ้นไปนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนที่นอนอย่างมีความสุขและหลับไปหลังจากนั้นไม่นาน

            คิระ ริว จุน และ รันมารวมตัวกันในห้องอาหารเพื่อรับประทานอาหารมื้อเช้าพร้อมกัน จะขาดอยู่ก็แต่สมาชิกใหม่ที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะลงมาซะที ริวรู้สึกหงุดหงิดที่ทอฝันทำให้ทุกคนต้องรอ ที่สำคัญเขาไม่ชอบการรอคอยใครเป็นเวลานานๆ

            “ลุคเมื่อไรสมาชิกใหม่ของนายจะลงมาสักที หรือว่ายังนอนไม่ตื่นไม่รู้จักรักษาเวลาซะบ้างเลย” ลุคหันไปสั่งให้เด็กมาเสริฟอาหารมื้อเช้าให้กับเจ้านายหนุ่มทั้งสี่คน

            “คุณแอลตื่นนานแล้วครับ”

            “แล้วทำไมเขายังไม่ลงมาอีกฮะ” จุนถามด้วยความอยากรู้

            “คุณแอลไม่อยู่ครับออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้ามืด” ลุคตอบข้อสงสัยของจุน ส่วนรันก็พูดขึ้นมาทันทีที่ลุคพูดจบ

            “เขาไปไหนของเขาอย่าบอกนะว่าไปมหาวิทยาลัย”

            “มหาลัยของแอลเปิดพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ” คิระออกความเห็นบ้าง จะมีก็แต่ริวคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้พูดอะไรแถมเขายังรู้สึกรำคาญด้วยซ้ำไปที่ใครๆ ต่างก็พากันให้ความสนใจ และพูดถึงแต่เรื่องของไอ้เด็กบ้านั่น ริวตะโกนสั่งเสียงดัง

            “เลิกพูดเรื่องนี้สักทีได้ไหมหนวกหู รำคาญจะแย่อยู่แล้ว รีบๆ ตั้งหน้าตั้งตากินมื้อเช้าไปเถอะ”

            รันกับจุนหันมาลอบสบตากันและก็ลงมือทานอาหารมื้อเช้าอย่างเงียบๆ แบบไม่อยากที่จะพูดจากวนอารมณ์ของริวมากไปกว่านี้ จะมีก็แต่คิระเท่านั้นที่กล้าต่อปากต่อคำกับริว

            “ริวทำไมนายจะต้องอารมณ์เสียแต่เช้าแบบนี้ด้วยล่ะ”

            “แล้วทำไมฉันจะอารมณ์เสียแต่เช้าแบบนี้ไม่ได้ มันมีกฎหมายข้อไหนห้ามไว้หรือไง” ริวตอบคิระด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด