บทที่ 7

           ทอฝันได้แต่นึกรำพึงรำพันกับตัวเองอยู่ในใจ และภาวนาให้เขาใส่เสื้อผ้าให้เสร็จโดยไว เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าเขาใส่กางเกงขายาวสีเทาโดยไม่สวมเสื้อ และในขณะที่ทอฝันกำลังคิดหาวิธีที่จะออกไปจากห้องนี้โดยไม่ให้ริวจับได้อยู่นั้น ก็ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างเธอเพราะลุคเดินเข้ามาในห้องนอนของริวพร้อมกับส่งโทรศัพท์ให้เขา เธอได้ยินลุคบอกกับริวว่าพ่อของเขาต้องการที่จะพูดสายด้วย จากนั้นก็เดินออกจากห้องนั้นไปทิ้งให้ริวคุยโทรศัพท์กับพ่อตามลำพัง ริวเดินออกไปพูดสายกับพ่อของเขาที่ระเบียง

            ขณะนั้นเองทอฝันก็ได้คลานออกมาจากใต้เตียงที่เธอใช้เป็นที่หลบซ่อนตัว ทันทีที่ลุกขึ้นยืนแต่ยังไม่ทันที่จะเดินออกจากห้องริวก็เดินกลับเข้ามาในห้อง เมื่อทั้งคู่สบตากันริวก็โวยวายใส่อีกฝ่ายเสียงดัง

            “นายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรแล้วเข้ามาทำอะไรในห้องนี้”

            เมื่อทอฝันสบสายตาที่พร้อมจะหาเรื่องของริวก็ทำให้เธอพูดติดๆ ขัดๆ

            “ฉะ...ฉันเพิ่งจะเดินเข้ามา คือที่จริงฉันจะเดินกลับไปที่ห้อง แต่ว่าที่นี่มีห้องมากมายที่สำคัญมันเหมือนกันหมด ฉันก็เลยเข้าห้องผิดขอโทษด้วย” ทอฝันพูดพร้อมกับก้มหัวให้เขาเล็กน้อยเป็นการขอโทษ

            “เมื่อรู้ว่าเข้าห้องผิดแล้วทำไมยังไม่รีบกลับออกไปอีก”

            ใบหน้าของทอฝันแดงขึ้นเล็กน้อยเมื่อเธอคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาสักครู่นี้เอง

            “เป็นอะไร ทำไมต้องหน้าแดงด้วย” ริวถามทอฝันด้วยท่าทีกวนๆ

            ดวงตาคมของเขาที่จ้องมองมานั้นมันมีแววบางอย่างที่ทำให้เธอร้อนวูบวาบ ริมฝีปากได้รูปของริวยังส่งยิ้มกวนมาให้เป็นของแถมอีกด้วย

            “ว่าไงถามทำไมไม่ตอบแล้วจะจ้องอีกนานไหมหรือว่าอยากจะดูให้ชัดๆ จะได้แก้ให้ดู”

            “เปล่านะทำไมฉันจะต้องอยากดูของนายด้วย”

            “ก็นั่นสินะเพราะของตัวเองก็มีเหมือนกันใช่ไหม แต่ว่ามันต่างกันที่ขนาดเท่านั้นแหละ”

            “นายกำลังจะบอกฉันว่าของนายมันใหญ่ซะจนหุบขาไม่ลงเลยใช่ไหม” พูดจบทอฝันก็รีบเผ่นหนีออกจากห้องเขาไปทิ้งให้ริวโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง แต่ในที่สุดเขาก็ต้องหลุดขำออกมา

            “ไอ้บ้า รู้ได้ยังไงว่ามันใหญ่จนหุบขาไม่ลง ไอ้นี่ท่าทางแสบไม่เลว”

            เมื่อทอฝันเดินออกมาจากห้องของริวก็เปิดประตูเข้าไปในห้องตรงข้ามกับห้องของเขา และก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อพบว่า ในที่สุดเธอก็สามารถกลับมาถึงห้องของตัวเองจนได้ หญิงสาวเดินตรงเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับกระโดดขึ้นไปนอนกางแขนกางขาอยู่บนเตียงอย่างสบายอกสบายใจ

            “เฮ้อ...ผ่านไปอีกหนึ่งวัน” ทอฝันพูดกับตัวเอง

            ในขณะที่เธอนอนเล่นเพลินอยู่นั้นเธอก็นึกถึงคำพูดของลุงเรียวสึเกะเกี่ยวกับห้องลับ และทางเข้าห้องลับที่ว่านั้นก็ซ่อนอยู่ในห้องของตนเอง

            “ลุงเรียวสึเกะบอกว่าสวิชที่ใช้สำหรับเปิดห้องลับนั้นถูกซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ว่าแต่ตู้เสื้อผ้าใบไหนกันล่ะ”

            หญิงสาวสปริงตัวลุกขึ้นด้วยความรวดเร็ว และรีบเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าที่อยู่ภายในห้องนอนของตัวเองทันที ก่อนจะเปิดค้นทุกซอกทุกมุมของตู้เสื้อผ้าใบนั้น แต่ก็ไม่เจอสวิชที่ใช้สำหรับเปิดห้องลับดังกล่าว

            “ทำไมหาไม่เจอ ก็คุณลุงเป็นคนบอกเราเองนี่นาว่า สวิชที่ใช้สำหรับเปิดห้องลับมันถูกซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า หรือว่าจะมีตู้เสื้อผ้าตู้อื่นนอกเหนือไปจากตู้เสื้อผ้าในห้องนอนของเรา” ทอฝันพูดพึมพำกับตัวเองจากนั้นเธอก็เริ่มลงมือเดินสำรวจห้องนอนของตัวเองอย่างละเอียดอีกครั้ง

            ในที่สุดเธอก็เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากระจกบานใหญ่และรู้สึกสงสัยว่าทำไมจะต้องมีกระจกบานใหญ่อยู่ตรงนี้

            “หรือว่ามันจะเป็นประตูอีกบาน” ทอฝันรู้สึกสนุกกับการค้นหาทางเข้าห้องลับ เธอพยายามมองหาว่ามีอะไรที่ผิดสังเกตอีกบ้าง แล้วก็พบว่ามีปุ่มเล็กๆ คล้ายสวิชสำหรับเปิดปิดอะไรสักอย่างอยู่แถวนั้น ซึ่งถ้าไม่สังเกตก็คงจะไม่เห็น ทอฝันไม่รอช้าที่จะกดปุ่มดังกล่าว แล้วก็ต้องแปลกใจที่กระจกบานใหญ่บานนั้นถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ที่แท้สวิชอันนี้มีไว้ใช้สำหรับเปิดประตูกระจกบานใหญ่บานนี้นั่นเอง

            เมื่อเดินผ่านประตูกระจกบานนั้นเข้าไป ก็พบกับห้องที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก น่าจะใช้สำหรับเป็นห้องแต่งตัว เพราะของทุกอย่างในห้องนี้ถูกจัดเป็นระเบียบและเป็นหมวดเป็นหมู่ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้ามากมายที่ถูกบรรจุอยู่ในตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่มากโดยจัดแยกประเภทไว้เป็นอย่างดี เพื่อความสะดวกในการหยิบมาใช้

            ถัดจากตู้เสื้อผ้าก็จะเป็นชั้นวางกระเป๋านานาชนิด รวมไปถึงชั้นวางแว่นตา นาฬิกายี่ห้อมดังมากมาย รองเท้าหลากหลายรูปแบบยี่ห้อดังๆ ไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยคู่ก็ถูกจัดเตรียมไว้ ทุกอย่างจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย หลังจากที่หญิงสาวสำรวจด้วยสายตาอยู่พักใหญ่ก็ต้องอุทานออกมาด้วยความแปลกใจ

            “ว้าว! เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าของใคร ทำไมมันถึงได้เยอะแยะมากมายขนาดนี้ ที่สำคัญมันล้วนแล้วแต่เป็นเสื้อผ้าแบรนด์เนมชื่อดังชั้นนำ ที่พอเอ่ยชื่อทุกคนก็จะรู้จักกันเป็นอย่างดีอยู่แล้ว และแบรนด์เนมเหล่านี้ก็กำลังได้ รับความนิยมอยู่ในตอนนี้เสียด้วย