ตอนที่9

รัชชญาค่อยๆ เปิดประตูเข้ามายังห้องทำงานของสมภพผู้เป็นพ่อ ในมือของหญิงสาวถือถ้วยชาเอาไว้ นี่เป็นการเจอหน้ากันครั้งแรกของสองพ่อลูกหลังจากที่รัชชญากลับมาจากแคนาดา ท่าทีของหญิงสาวเองก็ยังคงมีความกังวลอยู่ ยิ่งมารู้ว่าผู้เป็นพ่อของเธอทำอะไรเพื่อเธอบ้างก็ยิ่งประหม่ามากขึ้นกว่าเดิม

“ชาค่ะ จริงๆ พ่อน่าจะพักอีกสักหน่อยนะคะ” หญิงสาววางถ้วยชาลงบนโต๊ะทำงานของผู้เป็นพ่อด้วยความระมัดระวัง ท่าทางของเธอดูเก้ๆ กังๆ อยู่มากนัก

“แกเป็นห่วงฉันตั้งแต่เมื่อไหร่” ผู้เป็นพ่อเอ่ยตอบสั้นๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่เอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ ไม่ได้หันมามองหน้าผู้เป็นลูกสาวเลยสักนิด

“ที่หนูกลับมาเพราะเป็นห่วงพ่อนี่แหละค่ะ”

“พึ่งจะมาเป็นห่วงเอาตอนนี้ แล้ว3ปีที่ผ่านมา ฉันไม่มีความหมายกับแกเลยสินะ”

“หนูรู้ความจริงหมดแล้ว พ่อไม่ต้องทำตัวเย็นชากับหนูก็ได้ ช่วยแสดงท่าทีดีใจที่หนูกลับมาหน่อยได้มั้ย” หญิงสาวน้ำตาคลอที่ผู้เป็นพ่อเอาแต่วางมาดใส่เธอ

รัชชญาไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป หญิงสาวเอาแต่จ้องสมภพด้วยความน้อยใจ เธอพูดมาถึงขนาดนี้แล้วแต่พ่อของเธอก็ยังทำเป็นไม่สนใจเธออยู่ดี แม้แต่หน้าของเธอเขาก็ไม่มองด้วยซ้ำ

“ก็ได้ ถ้าพ่อไม่สนใจหนู หนูกลับแคนาดาตอนนี้เลยก็ได้” รัชชญาเริ่มเสียงดัง หญิงสาวหันหลังกลับด้วยความน้อยใจ ก่อนจะเดินจากไปแต่ก็ถูกผู้เป็นพ่อเอ่ยรั้งเอาไว้เสียก่อน

“ชญา พ่อคิดถึงลูกมากนะ”

สิ้นสุดคำพูดของผู้เป็นพ่อ หญิงสาวก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจก่อนจะรีบวิ่งไปซบกอดสมภพที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ น้ำตาของรัชชญาหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย นานแล้วที่เธอไม่ได้รับไออุ่นจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อ เช่นเดียวกันกับสมภพ เขาเองก็กอดกลับผู้เป็นลูกสาวเอาไว้แนบแน่น ลูกสาวเพียงคนเดียวที่เขารักและคิดถึงอย่างที่สุด

“ขอโทษนะชญา พ่อผิดเองที่ทำให้ลูกต้องคิดมาก แต่ถ้าพ่อไม่ทำแบบนี้นลินก็จะ…”

“พ่อไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะหนูเข้าใจทุกอย่างแล้ว หนูต่างหากที่ผิด วันๆ เอาแต่คิดอิจฉานลินที่เห็นพ่อเอาใจใส่เธอมากกว่าหนู หนูเป็นลูกของพ่อ หนูเองก็ควรจะรู้ว่าพ่อต้องรักหนูมากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว ขอบคุณพ่อมากนะคะที่ทำเพื่อหนูมากมายขนาดนี้”

“ชญา เรื่องนลินอย่าไปถือสาเลยนะ”

“หนูรู้ค่ะ พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ ต่อไปหนูจะดูแลนลินแทนพ่อแทนอาพักร์เอง นลินก็คือคนในครอบครัว หนูไม่ทิ้งเธอไปไหนแน่นอนค่ะ”

“ขอบใจมากนะลูก ขอบใจที่เข้าใจพ่อ”

สมภพลูบผมรัชชญาด้วยความเอ็นดู เขาเองก็คิดถึงผู้เป็นลูกสาวมากเหลือเกิน ถึงตลอดสามปีที่ผ่านจะเฝ้าตามดูเธออยู่ห่างๆ มาตลอดแต่ก็ไม่เท่ากับการได้อยู่ใกล้ชิดแบบนี้ ผู้เป็นพ่ออยากจะชดเชยที่เคยทำให้รัชชญาต้องคิดมากและลำบากใจ ส่วนเรื่องนลินีไว้ให้หญิงสาวเรียนจบกลับมาก่อน เขาคงต้องทำความเข้าใจกับนลีนีให้มากขึ้น

:::::::::::::::::::::::::::::::::

3 วันต่อมา

“345บาทค่ะ” พนักงานร้านเบเกอรี่เอ่ยแจ้งราคาต่อผู้เป็นลูกค้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ขอโทษครับ เหมือนว่าผมจะลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ที่ทำงาน” ชลธีเอ่ยต่อพนักงานสาวที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ ดูท่าว่าเขาจะรีบไปหน่อยเลยลืมหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาด้วย

“สแกนเอาก็ได้ค่ะ”

“นอกจากกระเป๋าสตางค์ก็มีมือถือนี่แหละครับที่ผมลืมเอามาด้วย” ชายหนุ่มยิ้มแหยะๆ ดูท่าวันนี้ทุกอย่างจะไม่เป็นใจเอาซะเลย

“345บาทใช่มั้ยคะ นี่ค่ะ” รัชชญาที่พึ่งเดินเข้าร้านมายื่นเงินไปให้พนักงานสาวตรงเคาน์เตอร์ ก่อนจะหันมายิ้มให้ชลธีที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ขอบคุณครับ ไม่คิดว่าบนโลกนี้จะมีคนสวยแล้วยังใจดีแบบคุณอยู่อีก ไว้ผมจะคืนให้คุณนะ” ชายหนุ่มเอ่ยหยอกเล็กน้อย

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เราคงไม่ได้เจอกันอีก พรุ่งนี้ฉันต้องบินกลับแคนาดาแล้ว ที่จริงฉันตามคุณมาตั้งแต่คุณเดินเข้าร้านแล้วละค่ะ ฉันเข้าใจผิดคิดว่าคุณเป็นคนที่ฉันรู้จัก พอดูใกล้ๆ ถึงรู้ว่าไม่ใช่ เขาดูคล้ายๆ คุณเพียงแค่สูงกว่าคุณและหล่อกว่าคุณแค่นั้น”

“ครั้งแรกเลยนะที่ผมเจอผู้หญิงพูดจาตรงไปตรงมาแบบคุณ ผมชลธีครับ”

“ฉันชญาค่ะ งั้น…ขอตัวก่อนนะคะ” รัชชญายิ้มรับ ก่อนจะเดินออกจากร้านไป

ชลธีมองตามหลังหญิงสาวอย่างไม่ละสายตา ชายหนุ่มรู้สึกว่ารัชชญาค่อนข้างแปลกสำหรับเขา เธอดูเป็นคนจริงใจคิดอะไรก็พูดอย่างนั้น ดูเป็นคนตรงๆ และน่าค้นหาอยู่ไม่น้อย

“คล้ายผมเหรอ หล่อกว่า สูงกว่า ถ้าเป็นแบบนั้นคนที่คุณพูดถึงคงต้องเป็นพี่ชายผมแล้วล่ะ” ชลธีพึมพำตามหลังหญิงสาวเมื่อนึกถึงคำพูดของเธอเมื่อสักครู่ ก่อนจะถือถุงเค้กเดินออกจากร้านไป

ช่วงเย็นของวัน บ้านธารารินทร์

“อ้าวกลับมาแล้วเหรอ ไหนพี่บอกว่าจะกลับมะรืนนี้ไง” ชลธีเอ่ยถามผู้เป็นพี่ชายเมื่อเดินเข้ามาเห็นธารานั่งอยู่ที่โซฟา

“พอดีงานเลี้ยงยกเลิกน่ะก็เลยกลับ ไม่รู้จะอยู่ต่อทำไม”

“รีบกลับมาหาเขมล่ะสิ ห่างกันไม่ได้เลยนะ วันหนึ่งถ้าเขมทิ้งพี่ไปพี่จะอยู่ยังไงเนี่ย”

“นั่นสิ ฉันคงขาดใจตายเลยมั้ง แต่คงไม่มีวันนั้นหรอก เพราะเขมไม่มีทางที่ฉันแน่นอน แล้วนั่นถุงอะไร”

“เค้ก แม่บ่นว่าอยากกินเค้กร้านนี้ผมเลยแวะซื้อให้ แต่จะว่าผมซื้อให้ก็ไม่ถูกสิ ต้องบอกว่าเป็นชญาซื้อให้ถึงจะถูก”

“อะไรนะ! เมื่อกี๊นายพูดว่าอะไรนะ”

“เค้กไง แม่อยากกินเค้ก”

“ไม่...ไม่ หมายถึงใครนะที่เป็นคนซื้อเค้กให้”

“อ๋อ…ชญา พึ่งรู้จักกันวันนี้ พอดีผมลืมกระเป๋าสตางค์เธอเลยเป็นคนจ่ายค่าเค้กก้อนนี้ให้น่ะ”

“นายเนี่ยนะ เจอผู้หญิงครั้งแรกก็ให้ผู้หญิงเป็นคนจ่ายเลย นายบอกว่าเธอชื่อชญาใช่มั้ย”

“อืม ทำไม พี่รู้จักเธอเหรอ”

“พอดีรู้จักคนหนึ่งที่ชื่อชญาเหมือนกัน แต่น่าจะไม่ใช่หรอกคงแค่ชื่อเหมือนกัน เพราะชญาที่ฉันรู้จักเธอไม่ได้อยู่ที่ไทย”

“บังเอิญจัง เหมือนเธอจะไม่ได้อยู่ที่ไทยจริงๆ ด้วย เธอบอกว่าพรุ่งนี้ก็จะกลับแคนาดาแล้ว หรือว่าจะเป็นชญาคนเดียวกันที่พี่รู้จัก”

“เหรอ…คงไม่หรอก แค่บังเอิญนั่นแหละ ฉันไปก่อนนะมีนัดกับเขมต่อน่ะ บอกพ่อกับแม่ด้วยว่าวันนี้ฉันไม่ได้อยู่ทานข้าวด้วย ไปนะ”

ธาราเอ่ยแจ้งต่อผู้เป็นน้องชายก่อนจะลุกจากโซฟาแล้วเดินออกจากบ้านไป ชายหนุ่มไม่ได้คิดว่าชญาที่เขานึกถึงกับชญาที่ชลธีเจอมาจะเป็นคนคนเดียวกัน จริงๆ แล้วธาราเองก็ไม่ได้สนใจเรื่องของรัชชญามากเท่าไหร่ เพียงแค่ได้ยินชื่อขึ้นมาเลยอดนึกถึงไม่ได้ก็แค่นั้น

ช่วงค่ำของวัน ณ ZOOM ผับ

รัชชญาแวะมาหากวินทร์ที่ผับของชายหนุ่มเพื่อบอกลาก่อนจะเดินทางกลับแคนาดาพรุ่งนี้ ตั้งแต่หญิงสาวได้ปรับความเข้าใจกับผู้เป็นพ่อก็เหมือนได้ปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดที่เก็บไว้ ตอนนี้เธอเองก็รู้สึกโล่งใจและผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

“กลับแคนาดาครั้งนี้แล้วจะกลับไทยอีกทีเมื่อไหร่”

“น่าจะอีกสัก3ปี อยากเรียนให้จบโทก่อนค่อยกลับ”

“ดีแล้ว กลับมาจะได้ช่วยอาภพบริหารโรงแรม แล้วนลินล่ะ เธอได้ติดต่อนลินบ้างมั้ย”

“จะติดต่อให้หงุดหงิดทำไมคะ ยัยนั่นเกลียดฉันอย่างกะอะไรดี ฉันยังคิดอยู่เลยว่าถ้าเจอหน้าเธอ ฉันควรตั้งรับยังไง"

“พวกเธอมีกันแค่สองพี่น้องแทนที่จะรักกันช่วยเหลือกัน แต่กลับเกลียดกันซะงั้น”

“ฉันไม่ได้เกลียดเธอสักหน่อย แต่ก็ยอมรับอาจมีบ้างก็แค่อารมณ์ชั่ววูบน่ะ อย่าพูดถึงเธอให้เสียบรรยากาศเลยค่ะ ว่าแต่วันนี้ฉันไม่ต้องจ่ายตังค์ใช่มั้ยเพราะพี่จะเลี้ยงส่งฉัน”

“เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง” ชลธีที่เดินเข้ามาเอ่ยแทรกการสนทนาของคนทั้งคู่ ชายหนุ่มเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอรัชชญาอีกครั้ง

“คุณร้านเค้กนี่”

“รู้จักกันด้วยเหรอ” กวินทร์มองคนทั้งคู่ด้วยความประหลาดใจ

“พึ่งเจอกันเมื่อตอนบ่ายค่ะ พอดีเขาไม่มีเงินจ่ายค่าเค้กฉันเลยจ่ายให้”

“อะไรนะ นี่นายให้ผู้หญิงที่พึ่งเจอกันครั้งแรกจ่ายเงินให้เหรอ” กวินทร์หลุดขำออกมา

“พี่พูดเหมือนพี่ชายผมเลย งั้นเอาเป็นว่าผมเลี้ยงคุณแล้วกันวันนี้” ชลธีตอบกลับกวินทร์ ก่อนจะหันมาแจ้งรัชชญาที่นั่งอยู่

ชลธีและกวินทร์รู้จักกันผ่านรุ่นพี่ของทั้งคู่เมื่อปีก่อน ทั้งคู่สนิทสนมและเข้ากันได้เป็นอย่างดี วันไหนที่ชลธีมีเวลาก็จะมาที่ผับของกวินทร์เสมอ

“คุณบอกว่าพรุ่งนี้ต้องกลับแคนาดาไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมวันนี้ยังมานั่งดื่มอยู่อีกล่ะ” ชลธีเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความอยากรู้ แทนที่เธอจะพักผ่อนอยู่ที่บ้านแต่กลับมานั่งดื่มอยู่แบบนี้

“ฉันบินช่วงเย็นน่ะ ไม่เป็นไรหรอกเพราะฉันดื่มยังไงก็ไม่เมาอยู่แล้ว”

“คุณคอแข็งขนาดนั้นเลยเหรอ”

“เปล่า เพราะถ้าฉันรู้ตัวว่าดื่มเยอะไปฉันก็จะหยุด คุณก็รู้นี่ว่าสังคมเราน่ากลัวจะตายไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น ถ้าฉันเมามากจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แล้วมีคนคิดร้ายกับฉันจะทำยังไงล่ะ”

“เออ…ก็จริงของคุณ คุณนี่ได้ใจผมจริงๆ”

“อะไรกัน นี่ธี…อย่าบอกนะว่านายหลงเสน่ห์ชญาเข้าแล้ว เตือนไว้ก่อนนะว่านายอย่าคิดที่จะสานสัมพันธ์กับเธอเด็ดขาด ไม่งั้นนายจะต้องเสียใจ เพราะในวันแต่งงานเธอก็จะหนีจากนายไปไงล่ะ” กวินทร์เอ่ยแทรกขึ้นมา ชายหนุ่มเอ่ยแซวรัชชญาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อสามปีก่อน

“นี่คุณเคยหนีงานแต่งด้วยเหรอ สุดยอดจริงๆ ผู้ชายคนนั้นคงจะไม่ได้เรื่องสินะคุณถึงหนีไปแบบนั้น”

“ใช่…ผู้ชายไม่ได้เรื่องคนนั้นก็คือฉันเอง”

“ฮ๊ะ! อย่าบอกนะว่าเธอคือเจ้าสาวของพี่ที่พี่เคยเล่าให้ผมฟัง” ชลธีรู้สึกประหลาดใจกับคำตอบที่ได้ยินนัก

“ใช่ เจ้าสาวคนนั้นคือฉันเอง” รัชชญายิ้มร่ายอมรับอย่างเต็มใจ

ทั้งสามคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน รัชชญาเองก็เข้ากับชลธีได้เป็นอย่างดี อาจจะเป็นเพราะทั้งคู่อยู่ในวันเดียวกันเลยคุยกันถูกคอ ทั้งสามใช้เวลาอยู่ด้วยกันสักพักก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับ

รัชชญาหลังจากแยกตัวจากชายหนุ่มทั้งสองก็เดินมายังร้านสะดวกซื้อที่อยู่ไม่ไกลจากผับของกวินทร์เท่าไหร่นัก หญิงสาวแวะซื้อน้ำเปล่าเพราะรู้สึกกระหายน้ำ ระหว่างที่ออกจากร้านสะดวกซื้อนั้นก็ชนเข้ากับชายหนุ่มร่างท้วมบางคนโดยไม่ทันระวัง น้ำดื่มที่อยู่ในมือของหญิงสาวก็ตกลงที่พื้นในทันที

“ขอโทษครับ นี่ครับ” ชายหนุ่มร่างท้วมที่เดินชนเก็บขวดน้ำดื่มขึ้นมาให้กับหญิงสาว พร้อมกับกล่าวคำขอโทษที่ได้โดนชนเธอไปเมื่อสักครู่

“ไม่เป็นไรค่ะ” รัชชญายิ้มรับเล็กน้อยก่อนจะหยิบขวดน้ำดื่มจากมือของชายหนุ่มดังกล่าวแล้วเดินจากไป

รัชชญาเดินมายังริมฟุตบาทเพื่อรอโบกรถแท็กซี่กลับบ้าน ระหว่างนั้นก็ดื่มน้ำจากขวดที่ซื้อมาเมื่อสักครู่ไปด้วย ในเวลาช่วงดึกสงัดแบบนี้ค่อนข้างหารถได้ยาก และแท็กซี่ที่เธอเห็นก็จะมีผู้โดยสารใช้บริการอยู่แล้ว เพราะที่ที่เธออยู่นั้นใกล้สถานบันเทิง แถมยังเป็นช่วงเวลาที่คนทยอยกันกลับอีก และตรงที่เธออยู่ก็ไม่ค่อยมีคนสัญจรไปมาเท่าไร่แล้ว

“หรือจะโทรให้หลิวมารับดี ป่านนี้หลิวจะนอนหรือยังนะ รู้งี้ให้พี่กวินไปส่งดีกว่า” รัชชญาพึมพำกับตัวเอง

เวลาผ่านไปสักครู่รัชชญาก็เริ่มตาปรือและอ่อนกำลัง จู่ๆ เธอก็รู้สึกตาลายและเกิดอาการง่วงขึ้นมา ไม่นานนักขวดเครื่องดื่มที่ถืออยู่ในมือก็ร่วงตกลงพื้น หญิงสาวโซซัดโซเซ

ระหว่างนั้นเองก็มีชายร่างท้วมคนที่รัชชญาเดินชนหน้าร้านสะดวกซื้อเดินตรงมายังที่เธอยืนอยู่ จุดประสงค์ของชายผู้นั้นตั้งใจเดินมาหาเธอโดยตรง แต่ไม่ทันได้เดินถึงตัวหญิงสาว ธาราที่เดินไวกว่าหนึ่งก้าวก็รีบเข้ามาโอบไหล่ของรัชชญาเอาไว้ก่อนที่ชายร่างท้วมดังกล่าวจะมาถึง

“ที่รัก รอผมนานมั้ย”

ธาราโอบไหล่ประคองร่างรัชชญาที่ไม่ค่อยได้สติเอาไว้ สายตาก็จับจ้องไปที่ชายร่างท้วมอย่างไม่ละสายตา เมื่อชายดังกล่าวเห็นธาราอยู่กับหญิงสาวก็รีบเดินเลี่ยงออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ ธารามองชายคนดังกล่าวอย่างไม่ละสายตาเพื่อให้แน่ใจว่าได้เดินออกไปแล้วจริงๆ ก่อนจะหันกลับมาถามหญิงสาวที่ชายหนุ่มได้โอบไหล่เอาไว้

“ชญา…คุณเป็นอะไรมั้ย”

สิ้นเสียงของธาราร่างของรัชชญาก็ล้มซบอ้อมอกของชายหนุ่มพอดี ธาราเองก็รีบโอบกอดประคองร่างของหญิงสาวเอาไว้อย่างไม่รีรอ ในเวลานี้รัชชญาน่าจะหลับไม่ได้สติแล้ว