ตอนที่8

วันต่อมา ช่วงค่ำของวัน

รัชชญาแวะมายังสถานที่บันเทิงแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมือง หญิงสาวรู้ข่าวมาว่ากวินทร์เปิดธุรกิจผับเมื่อปีที่แล้วเลยตั้งใจมาหาชายหนุ่มโดยตรง

“วิสกี้แก้วหนึ่งค่ะ”

รัชชญาเอ่ยแจ้งต่อชายเจ้าของร้านที่กำลังหันหลังให้เธออยู่ กวินทร์เองทั้งแปลกใจและตกใจที่เห็นว่าเป็นรัชชญา ชายหนุ่มไม่คาดคิดว่าจะได้เจอหญิงสาว

“ชญา…กลับมาแล้วเหรอ”

“พึ่งกลับมาเมื่อวานค่ะ มาจัดการปัญหาที่เคยสร้างเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน”

“ทำไม…หรือเธอจะกลับมารับผิดชอบโดยการแต่งงานกับพี่”

“ฝันไปเถอะ” หญิงสาวโต้กลับในทันที ทั้งเธอและกวินทร์ต่างก็หลุดขำกันออกมา

“แล้วมาหาพี่มีอะไรหรือเปล่า”

“ฉันอยากจะมาขอโทษพี่ด้วยใจจริง ขอโทษกับทุกเรื่องที่ฉันสร้างปัญหาให้พี่ วันนั้นพี่คงจะลำบากมาก ไหนงานแต่งที่ต้องยกเลิกอีก ไหนจะต้องตอบคำถามพวกผู้ใหญ่อีก ขอโทษพี่ด้วยนะคะ แต่ฉันไม่อยากแต่งงานจริงๆ นี่” รัชชญาเอ่ยขอโทษต่อชายหนุ่มด้วยความรู้สึกผิดจากใจ เธอรู้ตัวดีว่าได้สร้างปัญหามากมายเอาไว้

“ก็ไม่ลำบากเท่าไร่หรอก เอาเป็นว่าพี่ยกโทษให้เธอแล้วกัน แล้วนี่ได้เจอพ่อหรือยัง คนที่ชญาควรจะไปหาคนแรกคือพ่อของชญามากกว่านะ”

“ยังเลยค่ะ เจอแค่แม่ บอกตรงๆ นะคะว่าฉันยังไม่ค่อยกล้าสู้หน้าพ่อเท่าไหร่ ใจจริงก็ตั้งใจกลับหลังจากที่เรียนจบแล้ว แต่แม่บอกว่าช่วงนี้สุขภาพพ่อไม่ค่อยดีเท่าไหร่ก็เลยอดเป็นห่วงไม่ได้”

“ดีแล้วล่ะ อีกอย่างพี่ว่าเธอควรจะไปขอบคุณพ่อเธอด้วยนะ”

“ขอบคุณที่พ่อบังคับฉันให้แต่งงานกับพี่เหรอคะ” หญิงสาวหลุดขำออกมาอีกครั้ง

“ไหนๆ เธอก็กลับมาแล้วงั้นพี่จะบอกความจริงกับเธอเรื่องหนึ่ง”

“อะไรหรือคะ” รัชชญาจ้องไปที่กวินทร์ด้วยความสงสัย

“ความจริงแล้วเรื่องงานแต่งของเธอกับพี่มันไม่มีอยู่จริง และพ่อเธอก็รู้ด้วยว่าวันนั้นเธอจะหนีไปแคนาดา อาภพรับรู้ทุกอย่างอีกทั้งยังเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดด้วย ทั้งสถานที่เรียนและที่อยู่ของเธอ แต่ที่แม่เธอไม่ได้บอกเพราะอาภพเป็นคนขอเอาไว้”

“เป็นไปได้ยังไง ฉันไม่เชื่อ พ่อนี่นะจะทำเพื่อฉันขนาดนั้น ถ้าทำเพื่อนลินก็ว่าไปอย่าง” รัชชญาสับสนเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินในสิ่งที่กวินทร์พูด เธอยังจำได้เสมอว่าพ่อของเธอดุด่าเธอและไม่พอใจเธอมากแค่ไหนเวลาที่เธอต่อต้านเรื่องแต่งงาน

“อาภพเคยไปหาพี่เพื่อคุยเรื่องแต่งงาน ท่านมาบอกพี่เองว่าคงให้เธอแต่งงานกับพี่ไม่ได้ และก็เข้าไปขอโทษพ่อกับแม่พี่ด้วยความจริงใจถึงแม้ว่าจะมีผลกระทบต่อธุรกิจก็ตาม พ่อเธอยอมแม้กระทั่งถอนการร่วมลงทุนออกเพื่อยกเลิกการงานแต่งเพื่อช่วยเธอ”

“ฉันไม่เข้าใจ พ่อจะทำแบบนั้นทำไม แล้วทำไมพ่อไม่บอกอะไรฉันเลย แล้วทำไมต้องทำเป็นบังคับให้ฉันแต่งงานกับพี่ด้วย”

“เรื่องนี้ชญาคงต้องไปถามพ่อชญาดู พี่เองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าท่านทำแบบนั้นทำไม บอกแค่ว่าที่ทำไปเพราะอยากปกป้องเธอ”

รัชชญาหลั่งน้ำตาโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวสับสนเป็นอย่างมาก ถ้าเรื่องที่กวินทร์เล่ามาคือเรื่องจริงแล้วพ่อของเธอจะปิดบังเธอไว้ทำไม เธอไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด

รัชชญาตัดสินใจขับรถกลับบ้านเพื่อไปถามผู้เป็นพ่อให้รู้เรื่อง วันนี้เธอต้องได้รู้ความจริงว่าเมื่อสามปีก่อนเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

รัชชญาขับรถด้วยความเร่งรีบ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวต้องการเพียงแค่ขับรถให้ถึงบ้านโดยเร็วที่สุด ด้วยความเร่งรีบของเธอเลยไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังวิ่งข้ามถนน พอรู้ตัวอีกทีก็รีบหักพวงมาลัยหลบหญิงสาวที่กำลังข้ามถนนดังกล่าว จนรถของเธอเกยขึ้นฟุตบาท หน้าผากของหญิงสาวกระแทกไปที่พวงมาลัยอย่างเต็มแรงจนหน้าผากแตกมีเลือดไหลซึมออกมาในทันที

รัชชญารีบปลดสายเข็มขัดนิรภัยออก เธอเปิดประตูลงจากรถเพื่อเดินมาหาหญิงสาวที่เธอเกือบจะชนเข้าให้โดยไม่ได้สนใจที่ตัวเองได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด โชคดีที่หญิงสาวดังกล่าวไม่ได้เป็นอะไร

“คุณเป็นอะไรมั้ย” เขมมิกาที่เห็นเหตุการณ์พอดีรีบวิ่งเข้ามาถามไถ่รัชชญาด้วยความเป็นกังวล เมื่อเห็นหญิงสาวใช้มือกุมไปที่ศีรษะ

“ปวดหัวนิดหน่อยค่ะ”

“งั้นคุณนั่งตรงนี้ก่อนนะ” เขมมิกาพารัชชญามานั่งริมฟุตบาทข้างๆ รถของหญิงสาวที่ขับเกยฟุตบาทเมื่อสักครู่

“ฉันเองค่ะที่ขับรถเร็วไปหน่อยเกือบจะชนคนเข้าแล้ว”

“คุณไม่ผิดหรอกค่ะ ทางนี้มันทางตรง คนที่ข้ามถนนต่างหากที่ผิดไม่ยอมเดินไปข้ามสะพานลอยเอง ฉันว่าคุณไปหาหมอก่อนดีกว่าเดี๋ยวฉันพาไป ดูอาการคุณไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย”

“ค่ะ งั้น..ฉันขอโทรบอกเพื่อนก่อนนะคะ” รัชชญาพยักหน้ารับ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาลลิตาเพื่อแจ้งเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับเธอ

เขมมิกาโบกแท็กซี่พารัชชญามาที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด หญิงสาวรอจนกว่ารัชชญาได้รับการรักษาเรียบร้อย บาดแผลที่หน้าผากไม่ได้เป็นอะไรมาก ก็มีแค่อาการปวดหัวที่เป็นผลข้างเคียงจากบาดแผลที่ศีรษะเล็กน้อย

“ขอบคุณนะคะคุณ…”

“เรียกฉันเขมก็ได้ค่ะ”

“ขอบคุณมากนะคะคุณเขม ฉันชญาค่ะ ถ้าไม่ได้คุณฉันคงแย่แน่เลย” รัชชญากล่าวขอบคุณหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เขมมิช่างเป็นคนที่มีจิตใจดีจริงๆ เธอยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คนไทยก็ใจดีแบบนี้แหละ” หญิงสาวยิ้มรับ เธอเองก็รู้สึกยินดีกับการได้ช่วยเหลือรัชชญาเช่นกัน

ระหว่างที่ทั้งคู่พูดคุยกันอยู่นั้น รัชชญาก็เหลือบไปเห็นสร้อยคอที่เขมมิกาใส่อยู่ แต่จี้ของสร้อยนั้นถูกคอเสื้อที่หญิงสาวสวมอยู่บดบังเอาไว้เลยทำให้รัชชญามองไม่เห็นจี้มุกสีขาวนั้นได้ รัชชญาแค่รู้สึกคุ้นตากับสายสร้อยเส้นนั้น ระหว่างที่ครุ่นคิดอยู่นั้นลลิตาก็วิ่งเข้ามาหาเธอพอดี หญิงสาวจึงละสายตาออกจากสายสร้อยคอดังกล่าว

“ชญา…เป็นอะไรมากมั้ย” ลลิตาจับตัวและมองสำรวจทั่วเรือนร่างของรัชชญาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้เป็นอะไรหนักจริงๆ

“ไม่ได้เป็นอะไร หน้าผาแตกนิดหน่อย โชคดีที่มีคุณเขมช่วยเอาไว้ คุณเขมคะ…นี่หลิวเพื่อนฉันเองค่ะ”

“เพื่อนคุณชญามาแล้ว งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” เขมมิกายิ้มทักทายลลิตา ก่อนหันมากล่าวลารัชชญาที่ยืนอยู่

“บ้านคุณเขมอยู่ไหนคะ เดี๋ยวพวกเราไปส่ง” รัชชญาเอ่ยถามเขมมิกาอีกครั้ง เธออยากตอบแทนน้ำใจที่หญิงสาวมีให้

“ไม่เป็นไรค่ะ พอดีฉันมีธุระต้องไปทำต่อ ยังไงก็หายไวๆ นะคะคุณชญา”

“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

รัชชญายิ้มและมองตามหลังเขมมิกาที่พึ่งเดินจากไป เธอรู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวมากนัก หวังว่าคงมีโอกาสได้เจอกันอีกครั้ง

“เป็นคนดีจริงๆ ใครได้ไปเป็นแฟนคงโชคดีมากแน่ๆ”

“บ่นอะไร แล้วทำไมต้องขับรถเร็วขนาดนั้นด้วย ดีนะที่ไม่ได้เป็นอะไร เธอทำฉันตกใจแทบแย่” ลลิตาหันมาดุให้เพื่อนสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอเป็นกังวลมากจริงๆ ตอนได้ยินว่ารัชชญาเกิดอุบัติเหตุ

“ที่บ่นให้ฉันนี่เพราะฉันขับรถเร็ว หรือบ่นเพราะฉันเอารถเธอไปเกยฟุตบาทล่ะ”

“รัชชญา…เธอเนี่ยนะ” ลลิตาหลุดขำ แม้แต่ในเวลาแบบนี้หญิงสาวก็ยังหยอกล้อได้อีก

:::::::::::::::::::::::::::::::

วันต่อมา

รัชชญามายังบ้านธัญธรแต่เช้าตรู่ ถ้าไม่มีเรื่องเกิดขึ้นกับเธอคงได้มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว หญิงสาวเดินเข้ามาในบ้านสายตาก็มองสำรวจไปรอบๆ บ้านหลังใหญ่ที่คุ้นเคย ในตอนนี้ดูเงียบเหงานัก อาจเป็นเพราะที่เธอไม่อยู่ บวกกับนลินีและแม่ของนลินีไม่อยู่ด้วยเช่นกัน เลยทำให้บ้านดูเงียบเหงาไปมากกว่าเดิม

หลังจากที่รัชชญาหนีไปเรียนต่อที่แคนาดานั้น ในเดือนถัดมานลินีก็บินไปเรียนต่อที่ออสเตรเลียโดยมีผู้เป็นแม่ติดตามไปดูแลด้วยเพราะไม่อยากอยู่ห่างจากลูกสาว โดยนลินีตั้งเป้าไว้ว่าเธอจะเรียนบริหารอยู่ที่ออสเตรเลียจนจบปริญญาโทถึงจะกลับมาอยู่ที่ไทย เพราะฉะนั้นบ้านที่ใหญ่โตนี้ก็จะเหลือแค่สมภพ นวลจันทร์แม่ของเธอ และเหล่าแม่บ้านกับคนงานสวนไม่กี่คน

“ชญา มาแล้วเหรอลูก แล้วหน้าผากลูกไปโดนอะไรมา” นวลจันทร์รีบเดินมาต้อนรับผู้เป็นลูกสาวด้วยความดีใจ ก่อนจะแสดงสีหน้ากังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นผ้าปิดแผลที่หน้าผากของรัชชญา

“อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมาก แล้วพ่อละคะ”

“พ่อเขานอนพักอยู่ที่ห้องน่ะ ลูกก็รู้ว่าช่วงนี้สุขภาพพ่อไม่ค่อยดี ว่าแต่ถามถึงพ่อมีอะไรหรือเปล่า”

“พี่กวินทร์เล่าเรื่องเมื่อสามปีก่อนให้หนูฟังหมดแล้วค่ะ แม่เองก็รู้เรื่องทุกอย่างใช่มั้ยคะแต่ไม่ได้บอกหนู”

“พ่อเขาไม่ให้บอกน่ะ”

“แต่ตอนนี้หนูอยากรู้ความจริงทุกอย่าง แม่บอกหนูได้มั้ยคะว่าทำไมพ่อต้องปิดบังหนูทั้งๆ ที่พ่อเองก็ทำทุกอย่างเพื่อหนู ทำไมพ่อต้องทำให้หนูคิดว่าพ่อไม่สนใจพ่อไม่รักหนูด้วย” รัชชญาพรั่งพรูความอัดอั้นออกมา เธอต้องการเหตุผลว่าทำไมพ่อของเธอถึงต้องทำเช่นนี้

ย้อนกลับไปเมื่อ3ปีก่อน

“หนูไม่แต่งค่ะ คุณลุงจะมาบังคับหนูให้แต่งงานไม่ได้”

นลินีเข้ามาหาสมภพที่ห้องทำงาน หญิงสาวตะคอกใส่ผู้เป็นลุงด้วยความไม่พอใจ เมื่อรู้ว่ามีผู้ใหญ่มาสู่ขอเธอให้กับลูกชายตัวเองเพื่อจะได้เกี่ยวดองกันทางธุรกิจ

“ใจเย็นๆ ก่อนนะ เรื่องนี้มันเป็นการตกลงของพ่อหลานกับคุณปริญญ์ที่จะให้หลานแต่งงานกับกวินทร์เพื่อดองสองตระกูลเข้าด้วยกัน ตอนนี้พ่อหลานไม่อยู่แล้วลุงก็เลยทำหน้าที่แทนเท่านั้น เรื่องนี้แม่หลานก็รู้ดี”

“จะยังไงหนูก็ไม่แต่ง ชญากลับมาแล้วนี่ ลุงก็ให้ชญาแต่งไปสิ”

“ลุงจะทำแบบนั้นได้ยังไง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับชญาสักหน่อย อีกอย่างชญาก็จะกลับไปเรียนต่อที่แคนาดาแล้ว”

“นั่นสินะคะ ชญาเป็นลูกสาวของลุงนี่ ลุงต้องรักชญามากกว่าหนูอยู่แล้ว ถ้าพ่อหนูยังอยู่พ่อคงต้องยกเลิกการแต่งงานนี้แน่นอน เพราะพ่อจะไม่ทำอะไรในสิ่งที่หนูไม่ชอบ แต่เสียดายที่พ่อหนูอายุสั้นเกินไปเลยทำให้หนูไม่มีคนปกป้องดูแลเหมือนกับชญา”

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะนลิน ที่ผ่านมาหลานอยากได้อะไรลุงก็ให้ทุกอย่าง ลุงไม่เคยขาดตกบกพร่องในการดูแลหนูเลยด้วยซ้ำ”

“ก็ได้ค่ะ ลุงไม่ต้องยกเลิกงานแต่งก็ได้ แต่ต้องเปลี่ยนเจ้าสาวจากหนูเป็นชญา ยังไงก็ใช้นามสกุลธัญธรเหมือนกันจะแต่งกับใครก็คงไม่มีปัญหาหรอกมั้งคะ แต่ถ้าลุงทำไมได้ หนูกับแม่ก็จะไปอยู่ที่อื่น และจะไม่ใช่นามสกุลธัญธรอีก ลุงอย่าลืมนะคะว่าใครที่เป็นคนให้ลุงได้มีชีวิตอยู่ต่อ คิดถึงหน้าพ่อหนูไว้สิ คิดถึงคนที่ยอมตายแทนลุงในวันนั้นสิคะ”

นลินีจ้องไปที่สมภพอย่างเกรี้ยวกราด เธอพยายามย้ำให้ผู้เป็นลุงของเธอสำนึกถึงบุญคุณที่พ่อของเธอต้องเสียสละชีวิตเพื่อช่วยตัวเขาไว้

นวลจันทร์ที่แอบฟังอยู่ก็ได้ยินเรื่องราวทั้งหมด เธอรีบเดินเข้ามาหาผู้เป็นสามีทันทีหลังจากที่นลินีเดินจากออกไปแล้ว สมภพในตอนนี้ดูลำบากใจเป็นอย่างมาก

ปัจจุบัน

“พ่อเลยทำเป็นบังคับให้หนูแต่งงานตามที่นลินขอไว้เหรอคะ”

“ใช่ พ่อของลูกรู้สึกผิดกับเรื่องของอาพักร์และยอมทำทุกอย่างที่นลินต้องการ เพราะไม่อยากให้นลินรู้สึกขาดความอบอุ่นที่ต้องเสียพ่อไป แต่ถึงอย่างนั้นลูกก็สำคัญที่สุดเหมือนกัน พ่อเขารักลูกมากนะ ไม่มีอะไรในโลกนี้สำคัญไปกว่าลูกแล้ว”

“หนูก็คิดว่าพ่อไม่รักหนูแล้วซะอีก พอหนูกลับมา วันๆ พ่อก็เอาแต่เฝ้ามองนลินตลอด เธอพูดอะไรพ่อก็เชื่อ แถมยังดุด่าหนูด้วย ตอนนั้นหนูแค่คิดว่าพ่อไม่รักหนูแล้ว พ่อไม่ต้องการหนูแล้ว” รัชชญาหลั่งน้ำตาอีกครั้ง หญิงสาวรู้สึกผิดมากที่เคยเข้าใจผู้เป็นพ่อผิดไป

“ที่พ่อต้องทำอย่างนั้นก็เพราะปกป้องลูก ตั้งแต่ลูกกลับมา นลินก็เฝ้าตามดูลูกตลอด พ่อเองเขาก็รู้เรื่องนี้เลยพยายามทำเป็นไม่สนใจลูกเพราะไม่อยากให้นลินหาเรื่องลูกไง นลินจับตาดูลูกและพ่อของลูกทุกฝีเก้า เมื่อไหร่ที่เธอเห็นว่าพ่อของลูกให้ความสนใจลูกมากเกินไป เธอก็จะไปโวยวาย และก็รื้อฟื้นเรื่องหนี้บุญคุณชีวิตขึ้นมาอีก พ่อเองก็ไม่รู้ต้องทำยังไงเลยต้องใช้วิธีนี้”

“ยัยนั่นโรคจิตชัดๆ” รัชชญาต่อว่าหญิงสาวที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ ยิ่งได้ยินเรื่องที่ผู้เป็นแม่เล่า เธอก็ยิ่งขุ่นเคืองต่อนลินีเป็นอย่างมาก

“อย่าโกรธน้องเลยนะชญา ที่นลินเป็นแบบนี้เพราะต้องเสียพ่อไปอย่างไม่ทันเตรียมใจ นลินเลยขาดความอบอุ่น ก็ไม่แปลกที่จะเรียกร้องความสนใจแบบนี้ บางทีนลินแค่อิจฉาที่ลูกยังมีทั้งพ่อและมีอยู่ครบก็เลยแสดงความก้าวร้าวออกมา แม่เชื่อว่าสักวันนลินต้องผ่านมันไปให้ได้ ชญาเองก็ต้องช่วยน้องเหมือนกัน”

“ก็ได้ค่ะ แต่ถ้ายัยนั่นร้ายใส่หนู หนูไม่ยอมอยู่เฉยๆ แน่”

รัชชญาพยักหน้ายิ้มรับก่อนจะเข้าไปโอบกอดผู้เป็นแม่เอาไว้ ตอนนี้เธอเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างแล้ว ไว้รอให้ผู้เป็นพ่อของเธอตื่นขึ้นมาก่อน แล้วเธอค่อยเข้าไปคุยกับผู้เป็นพ่อของเธออีกครั้ง