ตอนที่7

“พี่ธาร”

เขมมิกาน้ำตารื้นยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ หญิงสาวไม่รีรอหันกลับไปซบกอดกลับชายหนุ่มที่โอบกอดเธอไว้ในทันที ใบหน้าของเธอซุกไปที่แผงอกแน่นของธาราด้วยความคิดถึง ความอ้างว้างเมื่อสักครู่ไม่มีอีกแล้วเมื่อธาราปรากฏตัวขึ้นมา

“ยินดีด้วยนะคนเก่ง”

“เขมนึกว่าพี่ธารจะไม่มาจริงๆ ซะแล้ว”

“วันสำคัญของเขมทั้งที่พี่ไม่มาได้ไง” ธาราคลายอ้อมกอดออก ชายหนุ่มกุมแก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้ด้วยความเอ็นดู

“แล้วพี่ธารมาแบบนี้ไม่ติดปัญหาเรื่องเรียนเหรอคะ”

“จะติดได้ไง พี่เรียนจบแล้ว”

“อะไรนะคะ ไหนว่า…นี่พี่ธารหลอกเขมเหรอ” หญิงสาวเริ่มรู้ตัวแล้วว่าถูกชายหนุ่มเย้าหยอกให้ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเธอก็ดีใจเป็นอย่างมาก เพราะถ้าเรียนจบแล้วชายหนุ่มก็จะกลับมาอยู่ที่ไทย มาอยู่ใกล้ๆ เธออีกครั้ง

“จริงๆ พี่ว่าจะกลับตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว แต่ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการให้เรียบร้อยเลยเลื่อนกำหนดกลับ ต่อไปเราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วนะเขม พี่จะมาทวงสัญญากับเขมด้วย”

“สัญญาอะไรคะ”

“ไปที่ที่หนึ่งกับพี่ก่อน เดี๋ยวพี่จะบอก” ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัย

ธาราขับรถพาเขมมิกามายังสถานที่ที่หนึ่ง เป็นอาคารพาณิชย์สองชั้นสไตล์โมเดิร์น หน้าอาคารมีบันไดยาวเชื่อมไปยังชั้นสอง เป็นอาคารที่ดูสวยเรียบหรูเป็นอย่างมาก

“เราเข้าไปดูข้างในกันเถอะ”

ธาราจูงมือหญิงสาวเข้าไปยังข้างในตัวอาคารที่ยังไม่ได้มีการตกแต่งภายในแต่อย่างใด ยังเป็นแค่ห้องโล่งๆ อยู่ เขมมิกาเดินสำรวจรอบๆ หญิงสาวเองก็สงสัยว่าสถานที่นี้คืออะไรกันแน่ ทำไมธาราต้องพาเธอมาดูด้วย

“ดูนี่สิ เขมไม่ชอบตรงไหนบอกพี่ได้นะ พี่จะเปลี่ยนให้” ธารายื่นแปลนตัวอาคารให้กับหญิงสาวได้ดู

“หมายความว่ายังไงคะพี่ธาร” หญิงสาวหันมาสบตาชายหนุ่มด้วยความคาดหวังเมื่อเห็นชื่อของอาคารที่ระบุไว้ในแปลน

“ThKh ไง เป็นชื่อที่ย่อมาจากชื่อของพี่และเขม ที่นี่จะเป็นออฟฟิศบริษัทโฆษณาของพวกเรา เขมชอบมั้ย”

“ของเราเหรอคะ” หญิงสาวน้ำตาคลอ

“ใช่…ของเรา ต่อไปพวกเราจะมีบริษัทโฆษณาเป็นของตัวเองแล้วนะ เขมดีใจมั้ย”

“ดีใจมากค่ะ ทำไมพี่ธารถึงทำอะไรเพื่อเขมได้มากขนาดนี้” หญิงสาวตื้นตันใจเก็บน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ จนชายหนุ่มต้องดึงตัวของเธอเข้ามาซบกอดเอาไว้อีกครั้ง

“เพื่อเขมแล้วพี่ทำได้ทุกอย่าง ขอแค่มีเขมอยู่ข้างๆ พี่ก็พอ” ธารากอดเขมมิกาเอาไว้แน่น ขอแค่หญิงสาวบอกมาว่าอยากได้อะไรชายหนุ่มก็ยินดีจะทำให้ทุกอย่าง

เขมมิกาค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก หญิงสาวจ้องไปที่ชายหนุ่มด้วยความภูมิใจก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างโน้มหน้าของชายหนุ่มลงมาจุมพิต

“เขมรักพี่ธารนะคะ”

“พี่ก็รักเขม”

สิ้นคำกล่าวนั้นริมฝีปากของทั้งคู่ก็ประกบกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นธาราที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ชายหนุ่มจูบหญิงสาวอย่างเร่าร้อนตามความปรารถนาให้สมกับความคิดถึงที่อดทนรอมานาน พอสมดั่งใจก็คลายจูบนั้นออกและจ้องไปที่เขมมิกาด้วยความเว้าวอน

“เขม เราแต่งงานกันเถอะนะ”

คำถามของธาราทำให้เขมมิกาค่อยๆ คลายรอยยิ้มลง หญิงสาวสบตาชายหนุ่มอย่างอาวรณ์ แววตาที่เปลี่ยนไปของเขมมิกานั้นทำให้ธารากังวลอยู่เล็กน้อย

“ทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะ เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้าเขมเรียนจบเราก็จะแต่งงานกัน ครอบครัวของพวกเราก็รับรู้แล้วด้วย หรือว่าเขมไม่อยากแต่งงานกับพี่แล้ว”

“อยากสิคะ เขมอยากแต่งงานกับพี่ธารที่สุดเลย จริงๆ เขมก็ว่าจะคุยเรื่องนี้กับพี่ธารอยู่เหมือนกัน”

“เขมติดปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“เขมอยากเรียนต่อโทให้จบก่อนค่ะ แค่2ปีเอง ให้เขมจบโทรก่อนแล้วเราค่อยแต่งงานกันได้มั้ยคะ”

“แต่ถ้าเขมแต่งงานกับพี่แล้ว เขมก็เรียนต่อได้นี่”

“เขมรู้ค่ะ แต่เขมอยากให้พี่ภูมิใจในตัวเขมมากกว่านี้ พี่ธารก็รู้ว่าครอบครัวเขมไม่ได้อยู่ในแวดวงธุรกิจเหมือนครอบครัวของพี่ ถึงครอบครัวพี่จะไม่ถือสาเรื่องนี้แต่เขมถือสานี่คะ เขมอยากเป็นเจ้าสาวที่เพียบพร้อมสำหรับพี่ธาร ไม่ใช่ว่าพอเรียนจบแล้วก็แต่งงานเข้าบ้านพี่โดยเป็นฝ่ายที่รอรับอย่างเดียว”

“เขมแคร์คนอื่นมากเกินไปแล้วนะ พี่ไม่เห็นสนใจเลย พ่อแม่พี่ก็คงไม่สนใจเรื่องพวกนี้ด้วย”

“ก็เขมอยากเป็นลูกสะใภ้ที่น่าภูมิใจของพ่อกับแม่พี่นี่คะ อีกอย่างเขมก็เรียนต่อที่ไทยด้วยไม่ได้หายหน้าไปไหนสักหน่อย เราก็ได้เจอกันทุกวัน เขมเองก็ยังช่วยพี่ทำงานที่บริษัทโฆษณาของพวกเราได้ ดีซะอีกเขมจะได้เรียนด้วยทำงานไปด้วย สะสมประสบการณ์ไปพร้อมๆ กัน นะคะพี่ธาร แค่2ปีเอง” หญิงสาวออดอ้อน หวังว่าธาราจะเข้าใจในตัวเธอ

“ก็ได้ แต่แค่2ปีเท่านั้นนะ เรียนจบโทแล้วเขมต้องแต่งงานกับพี่ ถ้าเขมไม่แต่งพี่ก็จะไปแต่งกับคนอื่นไม่รู้ด้วยนะ”

“ก็ลองดูสิ เขมจะตีพี่ให้ตายเลย เจ้าสาวของพี่ต้องเป็นเขมคนเดียวเท่านั้น” หญิงสาวใช้มือบิดปลายจมูกชายหนุ่มเพื่อเย้าหยอก เธอโล่งใจเป็นอย่างมากที่ธาราเข้าใจในตัวเธอ ตอนแรกก็คิดว่าชายหนุ่มจะไม่ยอมเสียอีก

“พี่ธารไม่โกรธเขมใช่มั้ยคะที่เขมขอเลื่อนงานแต่งไปก่อน”

“ไม่โกรธหรอก จริงๆ พี่ก็เผื่อใจมาแล้วล่ะ เขมพึ่งเรียนจบเองจะให้แต่งงานเลยก็คงจะเร็วเกินไป พี่รู้จักเขมดีว่าเขมมีความฝันที่อยากจะทำ และพี่ก็อยากเป็นคนที่ทำให้ความฝันนั้นของเขมเป็นจริง พี่ก็แค่รอไปอีก2ปีเอง ทำไมจะรอไม่ได้ล่ะ”

“พี่ธารดีที่สุดในโลกเลย”

“ก็ใช่นะสิ เขมจะหาแฟนที่ดีแบบพี่ได้จากที่ไหนไม่มีแล้ว เราขึ้นไปดูชั้นสองกันดีกว่า” ชายหนุ่มยิ้มกว้างตอบรับอย่างไม่เล่นตัว ก่อนจะจูงมือเขมมิกาขึ้นไปยังชั้นสองของตัวอาคาร

:::::::::::::::::::::::::::::::::

หลายวันผ่านไป

ธาราพาเขมมิกามาหาผู้เป็นพ่อและแม่ของตัวเองเพื่อคุยเรื่องเลื่อนงานแต่งออกไปก่อน ก่อนหน้านี้ทั้งสองก็ได้เดินทางไปที่เชียงใหม่เพื่อแจ้งเรื่องนี้กับพ่อของแม่ของเขมมิกาเรียบร้อยแล้ว

“แล้วแต่ธารกับเขมเถอะ พ่อกับแม่ไม่ว่าอะไรหรอก” ราตรีผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น เธอเคารพการตัดสินใจของคนทั้งคู่เสมอ

เขมมิการู้ตัวดีว่าเธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากที่ได้รับความรักและการสนับสนุนจากทุกคนที่อยู่รอบตัว แถมครอบครัวของธาราก็พร้อมจะเข้าใจเธอ หญิงสาวจึงให้คำมั่นกับตัวเองว่าเธอจะต้องเป็นสะใภ้ของธารารินทร์ที่คู่ควรให้ได้

ธาราพาเขมมิกามาทานมื้อค่ำที่ร้านอาหารหลังจากที่ทำธุระเสร็จเรียบร้อย พรุ่งนี้ชายหนุ่มต้องบินไปอังกฤษเพื่อไปทำธุระให้ผู้เป็นพ่ออีก5วันให้หลังถึงจะกลับ จึงอยากใช้ช่วงเวลาที่มี อยู่กับเขมมิกาให้ได้มากที่สุด

“เขมจะไปกับพี่ด้วยก็ได้นะ ถือว่าไปเที่ยวพักผ่อนและไปเจอญาติพี่ที่อยู่อังกฤษด้วย จะได้ไปหาวาด้วยไง”

“ไว้ครั้งหน้านะคะ เขมเองก็วุ่นๆ อยู่กับการย้ายห้องใหม่ด้วย”

“ติดขัดอะไรบอกพี่นะ จริงๆ พี่ว่าคอนโดใหม่ของเขมมันเล็กเกินไปสำหรับอยู่2คนนะ”

“สองคนที่ไหนคะ เขมอยู่คนเดียวต่างหาก”

“อ้าว…ก็พี่อีกคนไง” ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม มองหญิงสาวด้วยความเว้าวอน

“ไม่ค่ะ อย่าแม้แต่จะคิดเชียว ไว้แต่งงานกันก่อนค่อยอยู่ด้วยกันนะคะ”

“งั้นพี่ไม่ให้เขมเรียนต่อแล้ว พี่จะให้เขมแต่งงานกับพี่เราจะได้อยู่ด้วยกัน”

“พี่ธาร!” หญิงสาวหน้ามุ่ยเมื่อถูกชายหนุ่มหยอกเย้า

“โอเค…ไม่แกล้งแล้วก็ได้ แต่พี่ให้เขมอยู่คอนโดแค่2ปีพอนะ”

“ทำไมคะ”

“ก็ถ้าเราแต่งงานกันแล้วเขมก็ต้องย้ายไปอยู่บ้านของเราแทนไง”

“บ้านเหรอคะ” หญิงสาวเบิกตาโต ธารามักจะมีอะไรที่เธอคาดไม่ถึงเสมอ

“พี่ไปดูที่ไว้แล้วล่ะ แต่งงานก็ต้องมีเรือนหอไม่ใช่เหรอ ก็สร้างไว้ก่อน หลังแต่งงานจะได้ย้ายเข้าไปอยู่เลยไง”

“พี่ธารนี่เหลือเชื่อจริงๆ”

เขมมิกาหมดคำจะพูด ดูเหมือนว่าความฝันที่เธอวาดไว้ธาราจะเป็นคนสานฝันให้เธอทั้งหมดแล้ว ทั้งเรื่องเรียน เรื่องงานและเรื่องครอบครัวที่อบอุ่น หญิงสาวภูมิใจในตัวคนรักของเธอมากจริงๆ

:::::::::::::::::::::::::::::

วันต่อมา ณ สนามบิน

“พี่ธารเขมลืมมือถือไว้ที่รถค่ะ เดี๋ยวเขมกลับไปเอาก่อนนะกลัวแม่โทรมาแล้วไม่ได้รับจะเป็นห่วงเอา”

“อืม” ชายหนุ่มพยักหน้ายิ้มรับมองตามหลังหญิงสาวด้วยความเอ็นดู

เขมมิกามาส่งธาราที่สนามบินเพื่อเดินทางไปอังกฤษทำธุระให้ผู้เป็นพ่อ ธาราก็ไม่ได้อยากให้หญิงสาวมาส่งเท่าไหร่เนื่องด้วยสภาพจราจรที่แออัดเกรงว่าจะทำให้หญิงสาวเกิดอาการเมื่อยล้าได้ เพราะเธอเองก็ยังมีเรื่องคอนโดที่ต้องให้จัดการอีก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถขัดความต้องการของเขมมิกาได้อยู่ดี

ระหว่างที่รอเขมมิกาก็มีสายเข้ามาจากชลธีผู้เป็นน้องชาย ชลธีแค่โทรเช็กดูว่าธาราได้เดินทางถึงสนามบินเรียบร้อยแล้วหรือยัง ถ้าไม่ติดว่าทำธุระส่วนตัวคงจะเป็นเขาที่เป็นคนขับรถมาส่งผู้เป็นพี่ชายด้วยตัวเอง

หลังจากวางสายจากชลธี ธารารีบหันหลังกลับมองไปยังหญิงสาวบางคนที่พึ่งเดินผ่านเขาไปเมื่อสักครู่ ชายหนุ่มจ้องไปที่แผ่นหลังหญิงสาวในเสื้อคลุมยาวน้ำตาลเข้มที่พึ่งเดินผ่านไปด้วยความรู้สึกคุ้นเคย

“ชญาเหรอ?” ธาราเอ่ยชื่อรัชชญาออกมา หญิงสาวเมื่อสักครู่ช่างคลับคล้ายคลับคลากับรัชชญาอยู่ไม่น้อย

“มองอะไรอยู่เหรอคะพี่ธาร” เขมมิกาที่เดินมาถึงเห็นชายหนุ่มกำลังจดจ่อกับบางอย่างอยู่จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“อ้อ…มาแล้วเหรอ ไม่มีอะไรหรอกแค่คล้ายคนรู้จักน่ะ ไปหาอะไรกินดีกว่าเขมเองก็ยังไม่กินอะไรมาเลยนี่” ชายหนุ่มยิ้มตอบ ก่อนจะโอบเอวหญิงสาวเดินตรงไปยังร้านอาหาร

หญิงสาวในเสื้อคลุมสีน้ำตาลเข้มถอดแว่นดำที่สวมอยู่ออกเพื่อมองหาใครบางคนได้ถนัดตา ไม่นานนักเธอก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยกำลังเดินมาทางเธอ

“หลิว” รัชชญายิ้มกว้างในทันทีเมื่อเห็นหน้าลลิตาเพื่อนรักของเธอ เป็นเวลา3ปีแล้วที่สองสาวไม่ได้เจอหน้ากันโดยตรง ที่ผ่านมาแค่คุยกันผ่านโลกออนไลน์เท่านั้น

“ดีจังที่เธอกลับมา แล้วนี่จะอยู่ไทยกี่วันล่ะ” ลลิตาน้ำตารื้นเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความคิดถึง

“ดูก่อน อาจจะสักอาทิตย์หรือสองอาทิตย์ เรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ฉันหิวจะตายอยู่แล้วเราหาอะไรกินกันก่อนกลับได้มั้ย”

รัชชญาบ่ายเบี่ยงเปลี่ยนเรื่อง การกลับมาครั้งนี้ของเธอเพราะมีเรื่องที่ต้องจัดการ เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับครั้งที่เธอหนีการแต่งงานไปเมื่อสามปีที่แล้ว เธอควรได้กล่าวขอโทษกับคนเหล่านั้นที่เธอได้สร้างปัญหาไว้ให้ รวมทั้งพ่อของเธอด้วย การกลับมาครั้งนี้ของรัชชญาจึงเป็นเรื่องที่ทำให้ตัวเธอเองค่อนข้างลำบากใจเป็นอย่างมาก