ตอนที่10

ธาราพารัชชญามานอนอยู่ที่เบาะหลังรถของตัวเอง ชายหนุ่มได้แต่ครุ่นคิดว่าถ้าเขาไม่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดไม่รู้หญิงสาวจะเป็นยังไงบ้าง

ก่อนหน้านี้ธาราจอดรถอยู่ใกล้ร้านสะดวกซื้อเพื่อคุยสายกับเขมมิกา พอหลังจากวางสายก็เห็นรัชชญาเดินเข้าไปยังร้านสะดวกซื้อพร้อมกับชายร่างท้วมดังกล่าวที่เดินตามหลังเธอไป ธาราตั้งใจให้รัชชญาเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อก่อนแล้วค่อยเดินเข้าไปทักทาย

ตอนแรกธาราก็ไม่ได้สงสัยอะไร จนมาเห็นว่าชายร่างท้วมดังกล่าวเดินออกจากร้านสะดวกซื้อมาก่อน แล้วยืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าร้านพร้อมกับถือขวดน้ำดื่มอยู่ในมือ พอรัชชญาออกมาชายดังกล่าวก็ตั้งใจเดินไปชนหญิงและใช้จังหวะนั้นสับเปลี่ยนขวดน้ำดื่มของรัชชญาไปโดยที่เอาขวดน้ำดื่มของตัวเองไปให้กับหญิงสาวแทน ตอนนั้นเองที่ทำให้ธารามั่นใจว่าชายร่างท้วมดังกล่าวประสงค์ร้ายต่อรัชชญาอย่างแน่นอน หลังจากนั้นเขาจึงเฝ้ามองดูชายผู้นั้น ก่อนจะเข้าช่วยเหลือรัชชญาได้ทัน

“เจอคุณทีไรมีแต่เรื่องทุกที ทำไมถึงไม่ระวังตัวเอาซะเลยนะ”

ธาราบ่นให้หญิงสาวที่หลับอยู่ก่อนจะมองไปที่กระเป๋าพกส่วนตัวของเธอ บางทีชายหนุ่มอาจจะโทรหาคนรู้จักของรัชชญาสักคนจากมือถือของเธอเพื่อให้มารับเธอได้

เมื่อคิดได้แบบนั้นก็ไม่รีรอ ชายหนุ่มก็ค่อยๆ เอนตัวเพื่อจะเอื้อมไปหยิบกระเป๋าพกของหญิงสาวที่ตกอยู่ตรงร่องเบาะหลังที่ที่เธอหลับอยู่ ด้วยความทุลักทุเลไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่เลยพลาดท่าทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มคะมำไปที่ใบหน้าของหญิงสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว ปากของทั้งคู่ก็ประกบกันในทันทีโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ

“ผมขอโทษ!”

ธารารีบคลายปากออกจากปากของหญิงสาวพร้อมกับกระแอมออกมาเล็กน้อยอย่างเลิ่กลั่ก เขารีบเอ่ยขอโทษต่อหญิงสาวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ ก่อนจะดีดตัวออกจากรถพร้อมกับกระเป๋าพกของเธอที่ถืออยู่ในมือ ชายหนุ่มค่อยโล่งใจได้หน่อยที่รัชชญานอนหลับสนิท ไม่งั้นคงไม่รู้ว่าจะต้องอธิบายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังไง จังหวะนั้นเองที่มือถือของรัชชญาก็มีสายโทรเข้ามาจากลลิตาพอดี ธาราจึงรีบรับสายและเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับรัชชญาพร้อมบอกพิกัดให้ลลิตามารับหญิงสาว

วันต่อมา

รัชชญาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน หญิงสาวสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นสายตาของลลิตาเพื่อนสาวกำลังจ้องมาที่เธออยู่ แววตานั้นดูข้องใจในตัวเธอเป็นอย่างมาก

“ตกใจหมด แล้วเป็นอะไรทำไมต้องจ้องฉันขนาดนี้ด้วย แล้วนี่ฉันนอนอยู่ที่บ้านเธอเหรอ ฉันมาอยู่นี่ได้ไง” รัชชญาเอ่ยถามเพื่อนสาวเมื่อเริ่มรู้ตัวว่าไม่ได้นอนอยู่ที่บ้านของตัวเอง

“นั่นสิ เธอมาอยู่บ้านฉันได้ยังไง เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นจำไม่ได้เลยเหรอ”

“เมื่อคืนเหรอ ตอนนั้นฉันจำได้ว่ายืนรอรถอยู่แต่จู่ๆ ก็รู้สึกวูบไป จากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว หลิว…มีอะไรเกิดขึ้นกับฉันเหรอ” หญิงสาวรีบถามด้วยความตกใจเพราะหลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

“ถ้าคุณธารไม่ช่วยเธอไว้ก็ไม่แน่ เธอเนี่ยนะ…จะดื่มจะกินอะไรก็ดูหน่อยสิว่าขวดมันถูกเปิดไว้แล้วหรือเปล่า”

“หมายความว่าไง”

“ก็เธอถูกวางยานะสิ”

“ฉันเนี่ยนะ จะเป็นไปได้ไงก็น้ำที่ฉันดื่มฉันเป็นคนซื้อมันมาเอง แต่…”

เหมือนว่ารัชชญาเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง พอย้อนคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็เริ่มรู้ตัว ที่แท้ผู้ชายที่เดินมาชนเธอและยื่นขวดน้ำมาให้เธอก็เป็นความตั้งใจตั้งแต่แรก เป็นเธอเองที่ประมาทไปหน่อย ยิ่งพอได้ยินที่ลลิตาเล่าให้ฟังเพิ่มเติม หญิงสาวก็ยิ่งเข้าใจเรื่องราวทุกอย่าง ถ้าไม่มีคนยื่นมือเข้ามาช่วยไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะเป็นยังไงบ้าง

“เกือบไปแล้วเรา แล้วเมื่อกี๊เธอว่าใครนะที่ช่วยฉันไว้”

“คุณธาร เธอไม่รู้จักเขาเหรอ”

“ไม่รู้จักอ่ะ” หญิงสาวส่ายหน้า เธอไม่รู้สึกคุ้นชื่อชายหนุ่มเลยสักนิด

“ธารา ธารารินทร์ เธอไม่คุ้นสักนิดเลยเหรอ อ้อ…ลืมไปว่าเธอใช้ชีวิตอยู่แต่แคนาดา ถ้าไม่รู้จักก็ไม่น่าจะแปลกอะไร”

“แล้วเธอรู้จักเขาด้วยเหรอ”

“ก็เคยเจอตามงานเลี้ยงเมื่อหลายปีก่อนน่ะแต่ไม่เคยคุยกันหรอกนะ เห็นว่าพึ่งเรียนจบโทจากอังกฤษกลับมา แต่คุณธารเขารู้จักเธอด้วยนะ”

“แต่ฉันไม่รู้จักเขาจริงๆ นะ แล้วทำไมเขาถึงรู้จักฉันล่ะ เธอมีเบอร์โทรเขามั้ยฉันอยากโทรไปขอบคุณเขาที่ช่วยฉันไว้น่ะ”

“ไม่มี แต่ก็เจอเขาได้ไม่ยากหรอก ฉันพาเธอไปหาเขาได้นะ”

“คงไม่ได้ อีกไม่กี่ชั่วโมงฉันต้องกลับแคนาดาแล้ว ไหนจะต้องกลับบ้านอีก ป่านนี้พ่อกับแม่คงเป็นห่วงฉันแย่แล้ว”

“ไม่ต้องห่วงหรอก เมื่อคืนฉันโทรไปบอกแล้วว่าเธอนอนค้างกับฉัน ฉันไม่บอกเรื่องของเธอให้คุณลุงคุณป้ารู้หรอก สบายใจได้”

“ขอบใจมากนะหลิว เธอนี่รู้ใจฉันจริงๆ งั้นช่วยหาเบอร์ติดต่อคุณธารให้หน่อยสิ อย่างน้อยได้โทรขอบคุณเขาก็ยังดี”

“ได้สิ ไว้หาเบอร์ติดต่อได้เดี๋ยวส่งไปให้นะ” เพื่อนสาวพยักหน้ายิ้มรับ

ช่วงเย็นของวัน

รัชชญาเดินทางมาถึงสนามบินโดยมีผู้เป็นพ่อกับแม่มาส่ง หญิงสาวโอบกอดลาคนทั้งคู่ก่อนจะเดินเข้าไปเช็กอิน จังหวะนั้นเองที่เธอได้รับข้อความจากลลิตาเพื่อแจ้งเบอร์ติดต่อของธาราให้เธอรู้

“นี่เป็นเบอร์ของคุณธาร ฉันไปขอมาจากรุ่นพี่ที่รู้จักน่ะ ได้เบอร์แล้วก็อย่าลืมโทรไปขอบคุณเทพบุตรที่ปกป้องเธอด้วยล่ะ เดินทางดีๆ นะ แล้วอีก3ปีเจอกัน”

รัชชญาอ่านข้อความที่ลลิตาส่งมาให้ก็ยิ้มกว้างอย่างพอใจ เพื่อนรักของเธอช่างแสนดีกับเธอจริงๆ ไม่ว่าจะขอให้ทำเรื่องอะไรก็จะทำโดยที่ไม่เคยบ่นให้เลยสักนิด หญิงสาวมีความสุขมากจริงๆ ที่ได้ลลิตาเป็นเพื่อนคู่ใจ

รัชชญาตัดสินใจโทรหาธาราก่อนถึงเวลาขึ้นเครื่อง พอได้ยินเสียงตอบรับจากปลายสายก็ทำให้หญิงสาวชะงักเล็กน้อย เหมือนว่าเธอคุ้นเคยเสียงนี้มาก่อนแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร

“คุณธารใช่มั้ยคะ ฉันชญานะคะ ฉันเป็นคนที่คุณช่วยไว้เมื่อคืน ใจจริงอยากจะไปหาคุณเพื่อกล่าวขอบคุณด้วยตัวเองแต่ติดที่ต้องรีบกลับแคนาดาก่อน ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉัน”

“อ่อ…ไม่เป็นไรครับ”

“ไว้ครั้งหน้าที่ฉันกลับไทย ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณเป็นการตอบแทนแล้วกันนะ”

“อืม…ก็ได้ครับ งั้นเดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ…คุณชญา” ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนจะวางสายไป เขามั่นใจว่ารัชชญาคงจำเขาไม่ได้อย่างแน่นอน

“ใครโทรมาเหรอคะ” เขมมิกาเอ่ยถามแฟนหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาที่ห้องของเธอ เห็นท่าทียิ้มแย้มของธาราก็อดถามไม่ได้

“คนรู้จักน่ะ”

“แล้วทำไมต้องยิ้มด้วย ไม่ใช่ว่าแอบคุยกับสาวคนอื่นอยู่หรอกนะ”

“พี่จะคุยกับคนอื่นได้ไงในเมื่อพี่มีเขมที่แสนดีอยู่ทั้งคน” ชายหนุ่มคว้าตัวเขมมิกาเข้ามากอดเอาไว้ ก่อนจะลูบไล้ไปที่แก้มของหญิงสาวด้วยความเอ็นดู

ธาราและเขมมิกามักจะใช้เวลาที่ว่างอยู่ด้วยกันที่คอนโดของหญิงสาวเสมอ ทั้งคู่ต่างพึงพอใจกับความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้เป็นอย่างมาก ชายหนุ่มเองก็เฝ้ารอวันที่หญิงสาวจะเรียนจบตามที่ตั้งใจไว้ เพราะถ้าถึงวันนั้น เขาและเธอก็จะเริ่มต้นสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบตามที่ตั้งใจไว้ด้วยกัน

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::

2 ปีผ่านไป

ธารายืนอยู่หน้าออฟฟิศบริษัทThKh ซึ่งเป็นบริษัทโฆษณาของชายหนุ่มที่ได้เปิดตัวบริษัทไปเมื่อปีที่แล้ว ธารายืนมองดูป้ายชื่อบริษัทอย่างภาคภูมิใจ เพราะชื่อนั้นเป็นการผสมผสานชื่อของเขาและเขมมิกาเอาไว้ด้วยกัน การได้ทำอะไรร่วมกับคนที่รักทำให้ชายหนุ่มมีความสุขมากจริงๆ

เขมมิกาเองก็กำลังเรียนปริญญาโทรด้านโฆษณาอยู่ อีกไม่กี่เดือนเธอก็จะจบหลักสูตรตามที่ตั้งใจเอาไว้แล้ว ระหว่างที่เรียนอยู่นั้นช่วงไหนที่มีเวลาเธอก็จะเข้ามาช่วยงานที่บริษัทเสมอ ถึงจะเป็นแค่บริษัทโฆษณาเล็กๆ ที่ยังไม่มีชื่อเสียง แต่ก็ถือว่าเป็นที่จับตามองอยู่ไม่น้อย

“เขมมาแล้วเหรอ” ธาราเอ่ยทักแฟนสาวที่กำลังเดินตรงมายังเขา ก่อนจะค่อยๆ คลายยิ้มออกเมื่อเห็นชายหนุ่มรุ่นพี่ของหญิงสาวเดินมาพร้อมกับเธอด้วย

“พี่ธารมายืนทำอะไรตรงนี้คะ”

“มายืนรอเขมนั่นแหละ แล้วทำไมถึงมาด้วยกันได้ล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามแฟนสาวอย่างตรงไปตรงมา สายตาก็เหลือบไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาวด้วย

“พอดีพี่กฤษนัดเพื่อนไว้แถวนี้ค่ะเลยขอมานั่งรอที่ออฟฟิศ”

“งั้นเขมพารุ่นพี่เขมเข้าไปนั่งข้างในก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่ตามไป”

เขมมิกามองไปที่ธาราก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย ท่าทีของแฟนหนุ่มเธอในตอนนี้ดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก ไม่บอกก็รู้ว่าไม่ค่อยพอใจที่เธอพารุ่นพี่ของเธอมาด้วย

“พี่กฤษเข้าไปข้างในก่อนนะคะเดี๋ยวเขมตามไป” หญิงสาวแจ้งต่อรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นว่าเดินเข้าไปในออฟฟิศแล้วก็เดินตรงมาหาธาราที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ในทันที

“อย่าบอกนะคะว่าพี่ธารหึงอีกแล้ว”

“ก็ใช่นะสิ พี่บอกแล้วไงว่าพี่ไม่ชอบที่เขมอยู่ใกล้เขาน่ะ ดูก็รู้ว่าเขาชอบเขม อีกอย่างเขาก็เรียนจบไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอทำไมต้องมาเจอเขมตลอดด้วย”

“พี่ธารคิดมากแล้ว เขาจะชอบเขมได้ยังไงเมื่อเขาก็รู้ว่าเขมกับพี่คบกันอยู่ อีกอย่างพี่กฤษก็คอยช่วยเหลือเขมเรื่องเรียนตลอด พี่ธารจะให้เขมไล่เขาไปได้ยังไงคะ"

“เอาเถอะ พี่พยายามจะไม่คิดอะไรแล้วกัน เมื่อไหร่เขมจะเรียนจบสักทีเราจะได้แต่งงานกัน พี่อยากแสดงความเป็นเจ้าของกับเขมให้มากกว่านี้”

“ขนาดนั้นเลย เอาน่า…อีกแค่ไม่กี่เดือนเอง เราเข้าไปข้างในเถอะค่ะ” หญิงสาวยิ้มหวาน ก่อนจะควงแขนชายหนุ่มเข้าไปยังออฟฟิศ

กฤษหรือกฤษณะ เป็นรุ่นพี่ของเขมมิกาที่มหาวิทยาลัย ระหว่างที่หญิงสาวเรียนต่อโทอยู่นั้นก็ได้กฤษณะที่คอยช่วยเหลือทุกอย่าง ความมีน้ำใจของชายหนุ่มทำให้เขมมิกานับถือเป็นอย่างมาก อีกทั้งชายหนุ่มยังเป็นคนสุภาพอ่อนโยนอีกด้วย เขมมิกาไม่ได้คิดมากเรื่องความสนิทสนมกับชายหนุ่ม เพราะเธอเองก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าคบอยู่กับธาราแล้ว และกฤษณะก็รู้ดี

::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ประเทศแคนาดา

“อะไรนะคะ แม่ว่ายังไงนะ!”

รัชชญาพรั่งพรูน้ำตาออกมาไม่ขาดสายเมื่อได้ข่าวจากผู้เป็นแม่ว่าพ่อของเธอตกบันไดหัวฟาดพื้นต้องเข้ารับการผ่าตัดสมองด่วน หญิงสาวตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเก็บของใช้จำเป็นส่วนตัวใส่กระเป๋าเดินทาง ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำคือเดินทางไปหาผู้เป็นพ่อให้เร็วที่สุด

::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ประเทศไทย กรุงเทพมหานคร ณ บริษัทโฆษณาThKh

“เขมพี่กลับก่อนนะ เมื่อกี๊เพื่อนพี่พึ่งส่งข้อความบอกว่ามาไม่ได้แล้วเพราะทะเลาะกับแฟนน่ะ” กฤษณะเอ่ยแจ้งต่อหญิงสาวรุ่นน้องหลังจากที่นั่งอยู่ในออฟฟิศเป็นเวลาหลายชั่วโมง

“แย่จังเลยนะคะ ถ้ามาไม่ได้ก็น่าจะบอกพี่ให้เร็วกว่านี้หน่อย ดูสิพี่ต้องมานั่งรอเพื่อนพี่ตั้งหลายชั่วโมง”

“เพื่อนพี่ก็เป็นแบบนี้แหละ พี่ชินแล้ว งั้นพี่กลับก่อนนะ”

“เดี๋ยวเขมไปส่งที่รถนะคะ”

“ไม่ต้องหรอกเขม เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง” ธาราที่นั่งฟังอยู่นานเอ่ยแทรกขึ้นมา เขาอาสาที่จะเป็นฝ่ายมาส่งชายหนุ่มรุ่นพี่ของเขมมิกาเอง

สักครู่สองหนุ่มก็เดินมาถึงรถของกฤษณะที่จอดเอาไว้ ธาราจ้องไปที่ชายผู้เป็นเจ้าของรถอย่างไม่ค่อยพอใจนัก และเหมือนว่าผู้ที่ถูกจ้องอยู่ก็รู้ตัวเช่นกัน

“คุณธารมีอะไรจะพูดกับผมเหรอครับ คงไม่ใช่แค่อยากเดินมาส่งผมเฉยๆ หรอกมั้ง”

“เรื่องเพื่อนของคุณเป็นเรื่องที่คุณกุขึ้นมาใช่มั้ย ที่จริงแล้วคุณไม่ได้นัดเพื่อนของคุณไว้หรอก คงไม่มีเพื่อนคนไหนจะโทรมายกเลิกนัดหลังจากที่ผ่านไปแล้ว3ชั่วโมง คุณทำแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่” ธาราเอ่ยถามชายหนุ่มอย่างตรงไปตรงมา

“ก็ไม่มีอะไร ผมแค่อยากอยู่กับเขมให้ได้นานที่สุด ผมบอกคุณเลยก็ได้นะว่าผมชอบเขม”

“นี่คุณกล้ามากเลยนะที่บอกว่าชอบเธอ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอกับผมคบกันอยู่ และอีกไม่กี่เดือนเราก็จะแต่งงานกันแล้วด้วย”

“ก็ยังไม่แต่งนี่ ใครจะไปรู้ว่าระหว่างนี้มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ไว้คุณกับเขมแต่งงานกันเมื่อไหร่วันนั้นผมจะยอมถอยไปเอง” ชายหนุ่มแสยะยิ้มด้วยความพอใจ ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถและขับออกไปในที่สุด

ธารากำมือแน่นข่มอารมณ์ความโกรธเอาไว้ คำพูดที่ตรงไปตรงมาและท่าทีที่มั่นใจของกฤษณะทำให้ชายหนุ่มรำคาญใจเป็นอย่างมาก ต่อไปเขาคงจะให้เขมมิกาอยู่ใกล้ชิดกับกฤษณะไม่ได้อีกแล้ว