ตอนที่6

ธารามองสำรวจรัชชญาที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความข้องใจ เหตุใดหญิงสาวถึงได้วิ่งด้วยท่าทีเร่งรีบขณะที่อยู่ในชุดเจ้าสาวเช่นนี้ มันดูผิดวิสัยไปมากนัก

“ชญา…ทำไมคุณ?”

“ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณอีก” รัชชญาเดินเข้าใกล้ชายหนุ่มให้มากขึ้น หญิงสาวเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว การได้เจอธาราอีกครั้งทำให้เธอยินดีเป็นอย่างมาก

“นี่อย่าบอกนะว่าคุณจะหนีงานแต่ง”

“ใช่…ฉันก็ทำตามที่คุณบอกไง คุณเป็นคนชี้ทางนี้ให้ฉันเลยนะ ว่าแต่คุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไง”

“แล้วนี่คุณจะไปไหน” ชายหนุ่มไม่ได้สนใจคำถามของรัชชญาแม้แต่น้อย เขาสนใจแค่ว่าทำไมหญิงสาวถึงมาอยู่ตรงนี้ในชุดเจ้าสาวแบบนี้ได้

“ฉันจะไปให้ไกลจากที่นี่ เรื่องอะไรฉันจะยอมแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รักด้วย”

ระหว่างนั้นเอง กวินทร์ที่กลับมาจากซื้อยาก็เห็นรัชชญากำลังยืนคุยกับธาราอยู่พอดี จึงรีบตะโกนเรียกหญิงสาวด้วยท่าทีร้อนใจ เพราะดูเหมือนท่าทางของรัชชญาในตอนนี้ไม่ปกติเท่าไหร่นัก

“ฉันต้องไปแล้ว ฉันจะถามชื่อคุณในครั้งหน้าที่เราเจอกัน หวังว่าคุณคงไม่หนีไปแต่งงานก่อนนะ”

หญิงสาวยิ้มกว้างออกมาก่อนจะใช้มือถลกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อสะดวกต่อการวิ่ง ถ้าเธอถูกกวินทร์จับได้แผนการหนีงานแต่งก็คงพังลงไม่เป็นท่า และเธอคงหมดโอกาสหนีเป็นครั้งที่สองแน่ เพราะผู้เป็นพ่อคงต้องจับตาดูเธออย่างไม่ให้คลาดสายตา

ธารามองหญิงสาวที่พึ่งวิ่งออกไปด้วยความสับสนก่อนจะหันกลับมามองกวินทร์ที่กำลังวิ่งผ่านมาทางเขาพอดี ไม่ทันที่กวินทร์ได้วิ่งผ่านไป ธาราก็ยื้อฉุดแขนของกวินทร์เอาไว้ ชายหนุ่มพยายามรั้งไม่ให้กวินทร์วิ่งตามรัชชญาได้ทัน

“โอ๊ย…คุณ ผมปวดท้องมากเลย ช่วยผมด้วย”

“ปล่อยนะ ผมจะไปหาแฟนผม”

“โอ๊ย ปวดมากเลย”

ธารายังคงพยายามรั้งกวินทร์เอาไว้ ชายหนุ่มนั่งทรุดลงไปที่พื้นโดยมือทั้งสองข้างโอบต้นขาของกวินทร์เอาไว้แน่น สายตาก็เหลือบมองไปที่รัชชญาอยู่ตลอด เมื่อเห็นหญิงสาวขึ้นรถไปแล้วจึงคลายมือออก และทุกอย่างก็กลับมาสู่สภาพปกติ ความเจ็บปวดที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีแล้วเช่นกัน

“อยู่ดีๆ ก็หายปวดท้องซะงั้น ขอบคุณมากนะที่ช่วย ผมไปล่ะ” ธารายิ้มกว้างออกมาใช้มือตบไปที่ไหล่ของกวินทร์เบาๆ ก่อนที่จะเดินออกจากชายหนุ่มไปด้วยท่าทีพอใจ

“อะไรของเขา แล้วชญาวิ่งไปไหนแล้วเนี่ย” กวินทร์สับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่มากนัก ทั้งเหตุการณ์ที่ถูกธารารั้งตัวเอาไว้ และเหตุการณ์ที่รัชชญาวิ่งหนีเขาไปอีกด้วย

รัชชญาเมื่อขึ้นรถหนีจากกวินทร์ได้ก็รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก ตอนนี้เท่ากับว่าเธอหนีงานแต่งมาได้ครึ่งทางแล้ว จะเสียดายก็แค่อย่างเดียวที่ได้อยู่พูดคุยกับธาราน้อยจนเกินไป เธอหวังแค่ว่าครั้งหน้าคงมีโอกาสได้เจอกันอีก เมื่อถึงตอนนั้นเธอจะทำความรู้จักชายหนุ่มให้มากขึ้น

“แล้วทำไมหนีมาทั้งชุดนี้ล่ะ” เพื่อนสาวที่นั่งฝั่งคนขับเอ่ยถามรัชชญาที่เห็นหญิงสาวขึ้นรถมาทั้งๆ ที่อยู่ในชุดเจ้าสาว

“ฉันกะเวลาพลาดไปหน่อย ไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อยเปลี่ยนชุดระหว่างไปสนามบินก็ได้ ขอบใจมากนะหลิวที่ยอมช่วยฉัน”

“แน่นอนอยู่แล้ว อะไรที่เพื่อนรักอย่างเธอต้องการฉันทำได้ทั้งนั้น แต่เธอแน่ใจนะว่าพ่อเธอจะไม่ไปแหกอกฉันถึงบ้านน่ะ เธอทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้พ่อเธอคงโกรธมากแน่ๆ”

“ทำไงได้ล่ะ ก็ฉันไม่อยากแต่งงานนี่ แต่ถ้าแต่งกับเขาก็ว่าไปอย่าง” หญิงสาวยิ้มเขินเมื่อนึกถึงธาราขึ้นมา

“เขาที่เธอพูดถึง คือใครเหรอ”

“ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่เธอขับให้เร็วกว่านี้ได้มั้ย ฉันกลัวไปไม่ทันเช็กอินน่ะ”

“ได้เลย ขอมาเพื่อนก็จัดให้”

สองสาวพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน หลิวหรือลลิตา เป็นเพื่อนสนิทของรัชชญาตั้งแต่เรียนมัธยมต้นด้วยกัน หลังจากที่รัชชญาย้ายไปเรียนที่แคนาดา ทั้งสองคนก็ยังติดต่อกันมาตลอด และบ่อยครั้งที่ลลิตาไปเยี่ยมหารัชชญาที่แคนาดาในช่วงปิดเทอม

รัชชญาวางแผนที่จะหนีงานแต่งมาตลอดโดยมีผู้เป็นแม่และลลิตาเพื่อนสาวคนสนิทช่วยอีกแรง หญิงสาวแอบสมัครเรียนต่อที่แคนาดาเอาไว้โดยที่มีเพื่อนของเธอที่อยู่แคนาดาช่วยเหลืออีกที รัชชญาก็แค่รอให้ทุกอย่างลงตัวตามที่เธอตั้งใจ และวันนี้ก็เป็นวันที่หญิงสาวเลือกแล้วที่จะโบยบินออกจากกรงของผู้เป็นพ่อที่ได้กักขังเธอเอาไว้ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าพ่อของเธอจะโกรธมากกับสิ่งที่เธอทำก็ตาม

::::::::::::::::::::::::::::::

“พี่ไปไหนมาปล่อยให้ฉันรอตั้งนาน” วารี ผู้เป็นน้องสาวหน้างอเอ่ยถามธาราที่พึ่งเดินเข้ามายังร้านอาหารที่ได้นัดกันเอาไว้ เธอมองผู้เป็นพี่ชายด้วยสายตาขุ่นเคืองเล็กน้อย

“ไม่นานขนาดนั้นสักหน่อย แล้วสั่งอะไรมากินหรือยัง”

“ยัง ก็รอให้พี่มาถึงก่อนนี่แหละ พี่ธาร…กินข้าวเสร็จแล้วพี่พาฉันไปดูหนังหน่อยนะ”

“คงไม่ได้ พี่มีนัดกับเขมแล้ว”

“อีกแล้วเหรอ พี่กับแฟนพี่พึ่งกลับมาจากเที่ยวด้วยกันเอง อยู่ด้วยกันยังไม่อิ่มอีกหรือไง”

“ไม่อิ่ม พี่น่ะอยากอยู่กับเขมตลอด24ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ”

“เวอร์เกินไปแล้วพี่ธาร แล้วฉันล่ะ ฉันเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่นะ พี่ไม่อยากอยู่กับฉันบ้างเหรอ”

“แต่เขมเป็นแฟนพี่นี่หน่า” ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งหยอกผู้เป็นน้องสาว ทำไมเขาถึงไม่อยากอยู่กับน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาล่ะ

“ไว้ครั้งหน้านะวา วันนี้พี่ต้องไปหาเขมจริงๆ ดูสิหน้ามุ่ยหมดแล้วเดี๋ยวไม่สวยนะ” ธาราใช้มือยีไปที่ผมผู้เป็นน้องสาวด้วยความเอ็นดู

วาหรือวารี ธารารินทร์ สาวสวยร่าเริงสดใสในวัย18ปี เป็นลูกสาวคนเล็กของบ้าน ตั้งแต่เรียนจบชั้นประถมศึกษาก็ย้ายไปเรียนต่อที่อังกฤษจนถึงปัจจุบัน และครั้งนี้ที่กลับมาก็เพื่อจะมาเยี่ยมเยียนครอบครัวเท่านั้น พอเปิดเทอมเธอก็จะกลับไปเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยที่ประเทศอังกฤษตามที่ตั้งใจไว้

วารีเป็นเด็กสาวค่อนข้างเอาแต่ใจเพราะเธอถือตัวว่าเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน แถมยังเป็นน้องเล็กคนสุดท้องอีก ผู้เป็นพ่อแม่รวมถึงพี่ชายทั้งสองคนของเธอต่างก็เอาใจใส่และค่อนข้างตามใจเธอมากเช่นกัน

::::::::::::::::::::::::::::::

ช่วงค่ำของวัน

หลังจากทานมื้อเย็นกับวารีที่ร้านอาหารเสร็จเรียบร้อย ธาราก็ตรงมาหาเขมมิกาที่สวีทคาเฟ่ในทันที ชายหนุ่มนั่งรอจนกว่าหญิงสาวจะเลิกงานเพื่อจะได้ไปส่งเธอกลับห้องเหมือนเช่นทุกครั้ง ระหว่างทางที่ไปส่งก็เดินกุมมือกันไปตลอด ความหวานของทั้งคู่ไม่ลดน้อยลงเลยสักนิด

“จริงๆ พี่ไม่ต้องไปส่งเขมทุกวันก็ได้นะคะ ช่วงนี้พี่เองก็มีโครงงานโฆษณาต้องทำด้วย เขมไม่อยากรบกวนเวลาอันน้อยนิดของพี่”

“ก็พี่อยากไปส่งนี่ ได้อยู่กับเขมในเวลาอันน้อยนิดก็ยังดี อีกอย่างวันนี้พี่มีเรื่องอยากจะบอกเขมด้วย”

“เรื่องอะไรเหรอคะ” หญิงสาวหันมาสบตาชายหนุ่มที่กำลังยืนยิ้มให้เธออยู่

“วันเสาร์นี้ลางานสักวันได้มั้ย พี่อยากพาเขมไปทานมื้อค่ำที่บ้านน่ะ พี่เองก็บอกพ่อกับแม่ไว้แล้วด้วย ถึงเวลาที่เขมต้องทำความรู้จักกับครอบครัวพี่บ้างแล้วนะ”

“ได้ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับอย่างไม่ลังเล

“เขมหันหลังหน่อยสิ”

“ทำไมคะ” หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนจะหันหลังให้ตามที่ชายหนุ่มเอ่ยขอไว้

ธาราหยิบสร้อยที่มีจี้มุกสีขาวขึ้นมาเพื่อสวมใส่ให้กับเขมมิกาที่ยืนหันหลังอยู่ สร้อยดังกล่าวเป็นสร้อยเส้นเดียวกันกับที่รัชชญาเลือกให้เขาเมื่อ6เดือนก่อน

“จริงๆ สร้อยนี้พี่ซื้อไว้หลายเดือนแล้ว ว่าจะหาโอกาสพิเศษให้เขมอยู่ ทีแรกว่าจะให้ในวันเกิดเขมที่จะถึงนี้ แต่ก็อดไม่ได้ ไว้วันเกิดเขมพี่จะหาของขวัญมาให้ใหม่นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เขมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น วันเกิดเขมขอแค่พี่ธารอยู่ฉลองกับเขมก็พอ” หญิงสาวหันมายิ้มหวานให้กับชายหนุ่ม แค่มีธาราอยู่ข้างๆ เธอก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว

“ได้ งั้นวันเกิดเขม พี่จะอยู่กับเขมทั้งวันเลย” ชายหนุ่มยิ้มรับด้วยความยินดี

“ว่าแต่สร้อยสวยจังเลยค่ะ พี่ธารเลือกเองเหรอคะ”

“อ่อ…พนักงานที่ร้านเลือกให้น่ะ” ธาราอึกอักเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขมมิกาจะถามคำถามนี้ขึ้นมา ดีนะที่รัชชญาบอกเขาเอาไว้ก่อน ผู้หญิงนี่ช่างละเอียดอ่อนเสียจริงๆ

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

3 ปีผ่านไป

ผู้คนมากมายต่างเข้ามายังสถานที่ที่ได้จัดเตรียมงานรับปริญญาของว่าที่บัณฑิตที่จบใหม่ในวันนี้ เช่นเดียวกันกับเขมมิกา วันนี้เป็นวันจบการศึกษาในระดับปริญญาตรีของเธอ บรรยากาศรอบตัวดูครึกครื้นเป็นอย่างมาก วันนี้เป็นวันที่เขมมิกาเฝ้ารอมาตลอด วันที่เธอจะประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจเอาไว้

3 ปีที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของธาราและเขมมิการาบรื่นเป็นอย่างดี สองครอบครัวรับรู้ถึงการคบหากันของทั้งคู่มาโดยตลอด พ่อแม่ของธาราเองก็เอ็นดูเขมมิกามากนัก บ่อยครั้งที่เขมมิกาเข้าไปเที่ยวเล่นที่บ้าน ตอนนี้เธอก็เหมือนเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของธาราไปแล้ว

ธาราและเขมมิกาให้คำมั่นสัญญาต่อกันว่าถ้าเขมมิกาเรียนจบเมื่อไหร่ทั้งคู่ก็จะแต่งงานกัน โดยที่เรื่องแต่งงานนี้พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็รับรู้เช่นกัน ทั้งสองครอบครัวต่างก็สนับสนุนคนทั้งคู่ด้วยความเต็มใจ

ธาราเองหลังจากที่เรียนจบไปก่อนเมื่อ2ปีที่แล้วก็ได้เดินทางไปเรียนต่อที่อังกฤษ ทั้งสองคนถึงแม้ว่าจะอยู่ห่างกันแต่ก็ยังติดต่อกันทุกวัน ความหวานที่มีให้กันไม่เคยลดน้อยลงเลย

และครั้งนี้ธาราเองก็ตั้งใจกลับจากอังกฤษเพื่อมาแสดงความยินดีในความสำเร็จของเขมมิกาผู้เป็นแฟนสาวโดยเฉพาะ โดยที่ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาวว่าติดปัญหาเรื่องเรียนจึงไม่สามารถมาหาเธอได้ ถึงจะทำให้เขมมิกาน้อยใจอยู่บ้างแต่เธอก็เข้าใจเป็นอย่างดี หญิงสาวไม่ได้งี่เง่าใส่ธาราแต่อย่างใด

ช่วงค่ำของวัน

เขมมิกาออกมาจากห้องน้ำหลังจากทำกิจธุระส่วนตัวเรียบร้อย หญิงสาวนั่งหน้าซึมอยู่ที่โซฟาเพราะรู้สึกเศร้าหลังจากไปส่งผู้เป็นพ่อกับแม่ที่สนามบินเพื่อจะกลับบ้านที่เชียงใหม่ พ่อกับแม่ของเธอต้องรีบกลับเพราะไม่มีใครอยู่ดูแลลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการที่โฮมสเตย์ แถมธาราแฟนหนุ่มของเธอก็ไม่ได้อยู่กับเธอในวันสำคัญของเธออีก ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่เป็นดังใจหญิงสาวเอาเสียเลย

“เขม จะไม่ไปกับฉันจริงๆ เหรอ” อิงดาว เพื่อนสาวร่วมห้องเอ่ยถาม เธอเองก็เตรียมตัวจะออกไปงานเลี้ยงจบคณะของเธอเช่นกัน

“เธอไปเถอะ วันนี้ฉันล้าไปทั้งตัวแล้ว ไม่มีแรงจะไปไหนหรอก เดี๋ยวค่อยไปงานเลี้ยงคณะฉันพรุ่งนี้เอาแล้วกันถ้าไหวนะ”

“นั่นสิ…คณะเธอเขาเลี้ยงกันพรุ่งนี้นี่ งั้นจะเอาอะไรก็โทรหาฉันนะ ขากลับจะได้แวะซื้อให้” เพื่อนสาวยิ้มรับก่อนจะเปิดประตูเดินออกจากห้องไป

เขมมิกาหยิบมือถือของเธอขึ้นมาดู หญิงสาวรู้สึกแปลกใจนักที่ธาราหายเงียบไปทั้งวัน วันนี้เธอยังไม่ได้คุยกับชายหนุ่มเลย ความเงียบของธาราทำให้เขมมิกาอดเป็นกังวลไม่ได้

ระหว่างนั้นเองก็มีสายโทรเข้ามาพอดี เขมมิกายิ้มกว้างออกมาทันทีก่อนจะค่อยๆ คลายยิ้มนั้นลงเมื่อรู้ว่าสายที่โทรเข้ามาไม่ใช่ธาราแฟนหนุ่มของเธอ แต่กลับเป็นอิงดาวเพื่อนสาวร่วมห้องของเธอแทน อิงดาวโทรให้เขมมิกาลงมารอรับพัสดุของเธอที่กำลังจะมีคนเอามาส่งเนื่องด้วยตอนนี้เธอเดินทางไปงานเลี้ยงแล้วจึงไม่สะดวก เขมมิกาไม่รีรอรีบหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่เอาไว้ก่อนจะลงมายังชั้นล่างของอาคารหอพัก

เขมมิกายืนรอหน้าอาคารหอพักอยู่ครู่หนึ่งก็สัมผัสได้ถึงมือของใครบางคนที่เข้ามาโอบกอดเธอเอาไว้จากด้านหลัง และนั่นก็ทำให้หญิงสาวรู้ได้ในทันทีว่าเจ้าของมือที่โอบกอดเธออยู่นั้นคือธารา แฟนหนุ่มที่เธอโหยหาอย่างที่สุด