Bölüm 3

"Barış! "

Kadının coşkulu sesi Işıl'ın düşüncelerini paramparça etti. Bedeni Işıl'ı sıyırıp geçerek doğrudan Barış'ın geniş göğsüne atladı. Barış alışkın bir hareketle kadını kavradı, kendini bırakıp üstüne sıçramasına izin verdi.

"Seni ne zamandır bekliyorum biliyor musun! Çıkmasaydın babam beni zorla evlendirecekti!"

Barış'ın bakışları kadının yüzündeydi, onun ateşli öpücüklerine karşılık veriyordu. Dudaklarını kıvırdı: "Bu kadar acele mi? O zaman birazdan şoförünü indir, babana büyük bir hediye göndereyim..."

Kadın cilveli bir sitemle mırıldandı, ama bedenini ondan hiç ayırmadı: "Sen de çok yaramazsın! Babam seni eve getirmemi istedi, seninle tanışacakmış, bir de sana hapisten çıkış yemeği verecekmiş..."

Işıl'ın ayakları olduğu yere çakıldı, şaşkınlıkla manzarayı izledi.

Sonradan fark ettiği o mahcubiyet ve çaresizlik.

Bir zamanlar o şefkatli, her şeyden önce onu düşünen Barış, sanki on küsur yıllık bir düşten ibaretti.

Karnı hafif hafif sızlamaya başladı.

O bıçak, yılların içinden geçip yine bedenine saplanmıştı sanki.

------"Işıl, ben Kaya ailesinin kütüğüne geçmek istemiyorum. Senin gerçekten abin olmak istemiyorum."

------"Büyüyünce bana varır mısın, olur mu?"

O yumuşacık ses zihninde yankılandı. Işıl bir an dalıp gitti.

"Dikkat!"

Gergin bir uyarı sesiyle Işıl başını çevirdi. Bir motosiklet hızla üzerlerine geliyordu; tam Barış'la kadının olduğu tarafa.

Barış hiç tereddüt etmeden kadını kollarına alıp geri çekti, onu sımsıkı korudu.

Işıl perişan halde kenara savruldu, telaşla yüzünü kapattı, bileğini burktu.

"Sen?" Barış ona baktı, gözleri derinleşmişti, bakışlarında hem sorgulama hem de telaş vardı.

"Ben iyiyim..."

Işıl gözyaşları akmadan arkasını dönüp koştu.

Kadın merakla sordu: "Kimdi o?"

Barış uzun bir an donup kaldı, kadının çenesini kavrayıp eğildi ve öptü: "Tanıdık birine benziyor. "

Tanıdık biri...

On yılı aşkın süredir her gün birlikte oldukları, bir zamanlar evlenmek istediği kişi mi?

Işıl arabaya çekildi, burkulan karnını tutup direksiyona yaslandı, soluk soluğaydı. Soğuk terler üst üste biniyordu. Yüreğindeki acı mı daha ağırdı, hastalığın sancısı mı, ayırt edemiyordu.

Ansızın çalan telefon düşüncelerini böldü.

Bir baktı, Bora'dan gelen aramaydı.

***

Mavi Grup'ta.

Bora, Işıl'ın gönderdiği dosyayı alınca kaşları çatıldı.

Aynı şirkette çalışıyorlardı, Işıl şimdi neyin peşindeydi?

Onu başkanın katına yaklaştırmadıkları için mi böyle yollarla Can Bey'in dikkatini çekmeye çalışıyordu?

Gerçekten çocukçaydı.

Bora yüzü asık halde doğruca halkla ilişkiler departmanına gitti.

Ama Işıl'ın bugün şirkete gelmediği söylendi.

O gün işler zaten çok yoğundu. Bora'nın kaşları iyice çatıldı, Işıl'ı aradı.

"Işıl Müdür, şimdi neyin peşindesin bilmiyorum, ama derhal şirkete dön."

Işıl gözlerini yere indirip düşündü. Can'la ilgili bir şeydi demek. Boşanma protokolünü görmüş, boşanmayı mı konuşacaklardı?

Aklına yalnızca bu ihtimal geliyordu.

Hiç tereddüt etmeden direksiyonu Mavi Grup'a çevirdi.

Bora, Işıl'ın apar topar çıkageldiğini görünce iyice emin oldu: Işıl huyundan vazgeçmemişti, özel muamele istiyor, Can Bey'in dikkatini çekmeye uğraşıyordu. Yüzündeki alaycılığı neredeyse saklayamıyordu.

"Nerede o?" Işıl'ın rengi şu an hiç iyi değildi.

Hastaneye gidip ilaçlarını da alması gerekiyordu. Tedavi olup olmamayı hâlâ düşünüyordu, başlayınca babaannesiyle dayısından saklaması da zorlaşacaktı.

"Burası şirket. Can Bey sırf Işıl Müdür'ü görmek için mi aşağı insin?" Bora resmiyetle konuşuyordu. "Can Bey'in sizin halletmenizi istediği bir iş var."

"Boşanma mı yoksa..."

"Dün gece Ela Hanım'ın doğum günü kutlamasıyla ilgili birkaç olumsuz yorum çıkmış. Ela Hanım'ın başkasının ilişkisine girip yükseldiğine dair iddialar var. Ela Hanım sıradan biri değil, yakında Mavi Grup'un en önemli projesinin yüzü olacak. Proje tartışmaya açık hale gelmemeli, Ela Hanım'ın itibarı da zedelenmemeli!"

"Can Bey bilhassa Işıl Müdür'ün bu işi halletmesini istedi. Ela Hanım'ın adını temize çıkarın, kamuoyunu yatıştırın!"