Bölüm 2

Kalbi bir pençe gibi sıkıştı, Işıl'ın yüzü bir ton daha soldu. Kendini bir buz kuyusunda gibi hissetti.

Kadının sustuğunu gören Can, gözlerini onun yüzünden güçlükle çekti: "Ela'nın annesinin sağlığı giderek kötüleşiyor. Tek istediği kızının yaslanacak bir omuz bulduğunu görmek. Onun yanında birine ihtiyacı var. Sen olay çıkarma, Can Bey'in eşi olarak uslu uslu otur. Sana dokunmam."

Aldatmayı böyle ahlaklı bir gerekçeyle anlatıyordu.

Dokunmayacak mıydı?

Işıl uzun bir süre donup kaldıktan sonra ansızın güldü. Kalbini ve ciğerini burkan acıyı zorla bastırarak konuştu:

"Yanında birine ihtiyacı varsa, senin hâlâ burada, benim yanımda olman hiç doğru değil."

Sözünü bitirir bitirmez arkasını dönüp üst kata çıktı, hiç acımadan kapıyı kapattı.

Birkaç dakika sonra aşağıdan araba motorunun sesi duyuldu. Adam gitmişti. Nereye gittiğini tahmin etmek için düşünmeye bile gerek yoktu: Ela'nın yanına.

Işıl bitkin bedenini sürüyerek lavaboya gidip yüzünü yıkadı. Soğuk su yanaklarına çarpınca iyice ayıldı.

Bilgisayarını açtı, üç yıl önce kaydettiği bir avukata ulaşıp boşanma protokolü hazırlamasını rica etti.

Avukat sordu: "Işıl Hanım, özel bir talebiniz var mı? Ev, araba, mal paylaşımı gibi?"

Işıl bir an düşündü, sakin bir sesle cevap verdi: "Hiçbir şey istemiyorum."

Can'ı bile istemiyordu artık, kaldı ki onun eşyalarını?

Hem internetten okumuştu, hiçbir şey talep etmeyince işlemler daha hızlı ilerliyordu. Gittikçe güçten düşen bedenini onunla uğraşıp durmak için daha fazla yormasına gerek kalmayacaktı.

Avukat kısa süre içinde protokolün tam metnini gönderdi.

Işıl çıktısını aldı. Dolma kalemi kavrayan parmakları bembeyaz kesilmişti, ama hiç tereddüt etmeden, titreyişini zapt edip tek tek adını soyadını yazdı.

Sonra, ağrıyan bedeniyle birkaç parça giysisini alelacele topladı.

Kapıdan çıkarken üç yıldır çekip çevirdiği bu eve derin derin baktı.

Arkasına bakmadan gitti.

Ertesi gün Işıl işten izin aldı, ardından aynı gün kurye çağırıp dün çıktısını aldığı boşanma protokolünü Mavi Grup'un resepsiyonuna gönderdi.

Kurye gibi küçük işlerle Can asla kendi uğraşmazdı, o yüzden alıcı adı olarak Bora'yı yazdı.

Can ile evlendiği günden beri Demirci ailesinin şirketinde çalışıyordu.

Can aralarındaki karı koca ilişkisinin bilinmesini istemiyor, şirkette ona yaklaşmasına da izin vermiyordu; bu yüzden onu halkla ilişkiler departmanına yerleştirmiş, şirketin kamuoyundaki imajını yönetmekle görevlendirmişti.

Işıl bu birkaç yıl içinde üstün yeteneği sayesinde halkla ilişkiler müdürlüğü koltuğuna oturmuştu.

Üç yıl boyunca ne izin almış ne de bir gün işe gitmemezlik etmişti.

İşini iyi yapması, her şeyi kusursuz yerine getirme alışkanlığındandı; bu işi sevdiği anlamına gelmediği gibi, mesleğiyle de alakası yoktu.

Boşanmaya karar verdiğine göre, şirkette kalması için de bir sebep kalmamıştı.

Kuryeyi yolcu ettikten sonra.

Işıl saate baktı, neredeyse on oluyordu.

Parmaklarını sıktı. Şimdi yapması gereken çok daha önemli bir şey vardı.

Cinşehir Doğu Cezaevi.

Işıl'ın direksiyondaki avuçları hafifçe terlemişti. Üç yıldır hiç görmemişti, ne kadar tutsa da heyecanını bastıramıyordu.

Barış tahliye oluyordu.

Bir ay önceden özel bir loca ayırtmış, ona karşılama yemeği hazırlamıştı.

Barış, babasının evlat edindiği çocuktu, Işıl'la birlikte büyümüştü. İnsanı diri diri yiyen o evde yalnızca Barış onu korumuş, yıllarca canı pahasına arkasında durmuştu. Küçüklüğünden beri Işıl'a tek bir kırıcı söz söylememişti. "Seni herkes yüzüstü bırakabilir, ama ben asla," derdi.

Dikiz aynasında kendine baktı. Avuç içi kadar küçücük yüzü hastalıktan zaten bembeyazdı; bilerek biraz fazla allık sürüp normal görünmeye çalıştı. Endişelenmesin diye bir tane daha ağrı kesici aldı, güneş gözlüğünü ve şapkasını taktı.

Karşıdaki büyük kapı ağır ağır açıldı.

Elinde olmadan arabadan indi. Elleri ayakları kendine ait değil gibiydi.

Uzun boylu, siyahlar giyinmiş bir adam elinde eski bir sırt çantasıyla geniş adımlarla dışarı çıktı. Kısacık siyah saçları capcanlı kesilmişti; sert ve keskin bakışları sakince çevreyi taradıktan sonra ona yönelir gibi oldu.

Işıl'ın kalbi o tek bir bakışla az daha atmayı bırakıyordu.

Boğazı kupkuru, gözleri kızarmıştı. Adımları farkında olmadan ona doğru ilerledi: "Abi..."