Bölüm 5

Elindeki işleri bitirdikten sonra Işıl, Bora'dan gelen telefonu aldı.

Can'ın söylediklerini harfiyen aktardı.

Işıl o an Can'ın ne demek istediğini açıkça anladı.

Ela ile ilişkisi neticede evlilik içi bir aldatmaydı ve Ela açık ara metres damgasını yemişti.

Ondan bu işi halletmesini istemesi, şimdiden önlem almaktı. İleride bir gün birileri eski defterleri karıştırırsa, Ela'nın adı bizzat yasal eşi tarafından "temize çıkarıldığı" için, Ela evliliğe girip araya girmiş sayılmaz, kimsenin diline düşmez, arkasından konuşmazdı.

Can, Ela için kırk takla atıyordu!

Can'ın "kendi düşün" demesine gelince, tek anlamı vardı: Eğer bu işi yapmayı reddederse, Mavi Grup'tan ayrıldıktan sonra onu hiçbir şirketin almaya cesaret edemeyeceğini, hayat damarlarını elinde tuttuğunu söylüyordu.

Üç yıldır var gücüyle iyi bir eş olmaya çalışmıştı. Onunla evlendiği günden itibaren geçmişiyle bütün bağlarını kararlılıkla koparmıştı, ama karşılığında zerre kadar samimiyet görmemişti.

Yorulmuştu.

Işıl alaycı bir ifadeyle dudak büktü, sakin bir sesle: "Hastalık iznine çıkıyorum. Eğer hasta halimle bu işi yapmaya zorlanırsam, İş Hukuku'na aykırı olur. Mahkemede görüşürüz."

Hem boşanıyor hem de istifa ediyordu, artık Can ne keyiflenir ne keyifsizlenir umurunda değildi!

Mesai bitiminde Işıl arabasına biner binmez, öz babası Fikret Kaya'dan gelen mesajı gördü: "Ağabeyin hapisten çıktı, evde kutlama var. Gelecek misin?"

Soru soruyor gibiydi, ama Işıl biliyordu ki Fikret, bu "hayırsız evlat"ın gelip keyif kaçırmasını hiç istemiyordu.

Yıllar önce Barış'la arasında geçenler, Fikret'in gözünde bir utançtı. Onu ahlaksızlıkla suçlamıştı. Öyle ya da böyle yüksek bir aile olan Demirci'lere gelin gitmesini sağlayacak kadar kullanışlı olmasaydı, çoktan ilişkisini kesmiş, evlatlıktan silip bir daha yüzüne bakmamıştı çoktan.

Ama o kişi Barış'tı, bir zamanlar en değerli insanıydı.

Işıl bir an tarttı, makyajını tazeledi, rengi biraz olsun yerine gelsin diye uğraştı ve arabayı doğrudan Kaya ailesinin villasına sürdü.

Barış olmasaydı, Kaya ailesiyle bir daha asla kapı açmazdı.

Onu gören hizmetli önce garip bir ifade takındı, kaşlarını çatarak: "Işıl Hanım nasıl geldiniz?" dedi.

Işıl cevap vermedi. Yıllar öncesinden beri burası onun evi değildi. Hizmetliler bile içten içe onu hor görüyor, istemiyordu.

"Işıl?" Gonca Kaya üst kattan inerken Işıl'ı görünce yüzünü astı, azarladı: "Ne kadar da yüzsüzsün. Ağabeyim daha yeni döndü, hemen yapıştın. Herkesin keyfini kaçırmadan rahat edemiyorsun, değil mi?"

Gonca, babasının evlilik içi kaçamağından doğan gayrimeşru kızıydı. Işıl'la aynı yıl, aynı ay, aynı günde doğmuştu. Şimdiyse kalkmış ailenin asıl kızı edasıyla onu küçümsüyordu.

"O kadar inceysen, annemin parasıyla alınmış bu evden taşın da göreyim ne kadar asilsin," diye sakin sakin karşılık verdi Işıl.

Bu evi, annesi yıllar önce tablolarını yüksek fiyata satarak almıştı.

Şimdi Fikret, Şenay ve Gonca içinde keyifle oturuyordu. Gonca, Işıl'ın annesinden kalan şeyin üstünde yaşıyordu, ne cüretle burnundan kıl aldırmazdı?

"Sen!"

Gonca'nın suratı bir an çirkinleşti, sonra bir şey hatırlamış gibi alaycı bir ifade takındı: "Birazdan gülüp gülemeyeceğini hep birlikte görelim."

"Bu da kim?"

Meraklı bir kadın sesi ikisinin ağız dalaşını böldü.

Salon tarafından sesleri duyan iki siluet birbirine sokulmuş halde çıkageldi. Aslı Yaman, Işıl'ın yüzünü görünce farkında olmadan Barış'ın giysisini çekiştirdi: "Ne kadar güzel."

Barış bir an Işıl'a göz atıp bakışlarını yeniden kız arkadaşının yüzüne kilitledi, hiç saklamadan kadının beline bir fiske attı: "O da Gonca gibi benim kardeşim."

"Kız kardeşini mi kıskanıyorsun?"

Aslı utançla kıpkırmızı oldu, adamın göğsüne vurduktan sonra Işıl'a döndü: "Meğer Barış'ın iki kız kardeşi varmış. Senin adın ne?"

Işıl o manzarayı şaşkınlıkla izliyordu. Barış'ın kız arkadaşını eve getireceğini gerçekten düşünmemişti.

Aileyle tanıştırması, Barış'ın ne kadar ciddi olduğunu gösteriyordu.

Bir zamanlar onunla evlenmek isteyen, onun için her şeyi göze alan Barış, artık yoktu.

Şimdi onu Gonca'dan farksız görüyordu.

Kuruyan boğazıyla yutkundu: "Işıl Yıldız"

Aslı bir an şaşırdı, bir şeyler düşünür gibi oldu, sonra hem Işıl'ı hem Kaya ailesini rahatsız edecek bir soru sordu: "Adın neden Kaya değil? "

Işıl'ın cevap vermediğini gören Aslı kendinden emin bir gülümsemeyle: "Ben Aslı Yaman. Bana..."

"Yenge de. "

Barış ağır ağır söze girip bu kez düpedüz Işıl'a baktı: "Sonunda ciddi düşündüğüm bir kadın buldum. Yenge demen gerekir."