Bölüm 6

Işıl, Barış'ın bakışlarıyla karşılaştı. Adam alaycı bir gülümsemeyle, tıpkı bir dışarıdan biri gibi onu süzüyor, tedirginliğini izliyordu.

Işıl parmaklarını sıktı, kalbinin en derinindeki son umut kırıntısı da dağıldı.

Kaçmadan, saklanmadan, tam onun istediği gibi diklendi: "Merhaba yenge."

Aslı'nın gülümsemesi iyice yayıldı, Barış'ın beline sarılıp cilve yaptı.

Barış kısa bir an duraksadı, Işıl'a bir kez daha baktı, sonra başını eğip Aslı'yı kavradığı gibi salona geçti.

"Ne cömertlik taslıyorsun?" Gonca yanına gelip alaycı bir kahkaha attı. "Ağabeyim şimdi evli bir kadını beğenmez!"

"Dün Can Bey'in doğum günü kutladığı o Ela Hanım'a gelince, şu sıralar şirket çevrelerinin birbirine kaptırmamaya çalıştığı havacılık mühendisliği doktoruymuş. Senin gibi sadece sofrayı kurup yatağını ısıtan bir ev kadını onunla boy ölçüşebilir mi?"

"Kapının önüne koyulmaktan korkup, gelip Kaya ailesine yamanmaya mı kalktın?"

Bu berbat evlilikte herkes onunla dalga geçiyordu...

Işıl'ın yüreği burkuldu, elindeki hediyeyi bıraktı: "Merak etme. Bundan sonra iyi de kötü de olsam, Kaya ailesiyle bir işim olmaz. Ne de olsa benim soyadım Yıldız. "

Arkasına bakmadan gitti.

Kalıp birbirlerinin keyfini kaçırmaktan başka işe yaramazdı.

"Gitti mi?"

Fikret yan salondan çıkageldi, tam da Işıl'ın kararlılıkla uzaklaşan siluetini gördü. Yüzü biraz asıldı.

Gonca kendine geldi, söylenmeden edemedi: "Baba, gördün mü halini! Kaya ailesini de seni de umursamıyor. Bana sorarsan Can Bey er ya da geç boşar onu."

Bu üç yıldan sonra Fikret de anlamıştı ki Işıl, Can'ın kalbini zerre kadar kazanamamıştı. Yalnızca ilk evlendiklerinde Işıl sayesinde Demirci ailesinin imkânlarından bir nebze nasiplenmiş, sonrasında Kaya ailesinin nice projesi Demirci'lere yaslanmak istemişse de zerre itibar görmemişti. Can, bu kayınpederini hiç umursamamıştı!

Kabahat Işıl'da değil miydi?

Kocasının kalbini bile tutamamış, tam bir beceriksizdi!

Yüzünü astı, Gonca'ya bir bakış attı: "Sen de artık küçük değilsin. Işıl işe yaramazın teki. Fırsatını bulursam Can Bey'in önünde seni yüz gösteririm."

Gonca bunun ne demek olduğunu anlamamış değildi.

Suratı bir an dondu, istemeden Barış'ın olduğu tarafa baktı. Adam umursamaz bir sırıtışla üzüm tanelerini dişleyip Aslı'nın ağzına veriyordu.

Gonca dudağını ısırdı, gözlerinden bir anlığına haksızlığa uğramış bir ifade geçti.

***

Işıl, iki oda bir salonlu, dayalı döşeli bir daire kiraladı. Bir yıllık sözleşme imzaladı. Sık gittiği hastaneye yalnızca iki kilometre mesafedeydi.

Ne zaman bir sorun çıksa hemen gelebilecekti.

Kaya ailesinden dönünce başı zonkluyordu, ama Can'ı mesajlaşma uygulamasından engellemeyi ihmal etmedi.

Telefon numarasını şimdilik tutuyordu; belki belediyeye boşanma işlemlerine çağırırsa bildirimi kaçırmamak içindi.

Şimdi tek yapması gereken otuz günlük boşanma bekleme süresini atlatmaktı.

Telefonu bir kenara bıraktı, duş aldı ve kendini yatağa atıp uykuya daldı.

Tam o sırada.

Can villaya döndü. Girişte tek bir lamba bile yanmıyordu.

Eskiden ne kadar geç olursa olsun Işıl ona bir ışık bırakır, usulca yanına gelip ceketini alır, giyeceklerini çıkarıp hazır ederdi.

Eve pek uğramazdı, yalnızca ayda birkaç gün "yapması gerekeni yapmaya" gelirdi.

Bu kez alışkanlıkla ceketini uzatıp boşluğu kavrayınca etrafına bakındı, kaşlarını hafifçe çattı.

Trip mi atıyordu?

Yukarı çıkıp ana yatak odasının kapısını itti. Kadının yapacağı en fazla şeyin onu beklemeyip erkenden uyumak, bu şekilde "protesto etmek" olduğunu sanıyordu. Ama yatak bomboştu.

Bütün villa sessizlik içindeydi, tek bir ışık bile yanmıyordu.

Işıl eve dönmemişti.

Bora, Işıl'ın Ela meselesindeki tutumunu, hatta mahkemeye gidecek kadar rest çektiğini rapor etmişti.

Ve şimdi de...

Can kravatını gevşetti, dudağında alaycı bir kıvrım.

Evden uzaklaşmayı mı öğrenmişti?

Ama pek umurunda değildi.

Kendine gelip biraz sakinleşmesi en iyisiydi!