Bölüm 7

Ertesi gün hizmetçi gelirken Can'ın kız kardeşi Ceren Demirci'yi de getirdi.

Küçük kız daha on yedi yaşındaydı, boylu poslu, endamlıydı. İçeri adım atar atmaz çantasını koltuğa fırlattı.

"Işıl nerede?" diye sordu Ceren gözlerini kırpıştırarak Can'a bakarken.

Can kravatını düzeltirken ona bir bakış attı: "Ona nasıl sesleniyorsun sen?"

Ceren dudak büktü: "Ağabeyim onu sevmiyor ki, neden yenge diyeyim?"

Annesi demişti ki, Işıl yükseğe tırmanmıştı, yüksekten de evlenmişti zaten. Demirci ailesi için saçını süpürge etmeliydi. Nasıl bir söz vardı?

Şu, üst düzey hizmetçi mi?

"Söyle bakalım, yine ne dolaplar çeviriyorsun?" Can kardeşini çok iyi tanıyordu. Sesi soğuk ve baskıcıydı.

Ceren'in gözleri fıldır fıldır döndü: "Ağabey bugün çok yoğun musun?"

"Ne olmuş?"

"Annem defileye gitti, babam yurt dışında, babaannemin sağlığı yerinde değil. Kimse veli toplantısına gelemiyor."

"O zaman Işıl gitsin. Nasıl olsa ağabeyimin sayesinde yiyip içiyor, boş gezenin teki. Vakti en bol olan o," diyerek Ceren bacaklarını sallayıp cilve yaptı.

Can bir an duraksadı: "Kendin konuş onunla."

Ceren dudak büktü, kendinden emin bir tavırla: "Ağabeyimin gönlünü kazanmak için bana bile aşırı yalakalık yapıyor. Tam internette denilenlerden, hesapçı kadın. Haber versem yeter."

Son zamanlarda Ela'nın yurt dışındaki havacılık konferanslarını izlemeye merak salmış, notları biraz düşmüştü.

Bu seferki veli toplantısında öğretmen velilerle tek tek konuşacaktı. Ağabeyinin ya da annesinin gitmesini istemiyordu. Işıl gitse sorun olmazdı, öğretmen biraz azarlasa ne çıkardı?

Işıl onun gönlünü kazanmak için kesinlikle ağabeyine ya da annesine ispiyonlamazdı.

Bunu duyan Can bir an düşündü, ceketini giyip kapıya yöneldi: "Hı, ona izin veririm."

Işıl uyandığında başının ağrıdığını hissetti, hafif ateşi vardı. Bedeni artık her an tepki verebiliyor, bağışıklık sistemi normal bir insan gibi çalışmıyordu.

Dün hastalık izni almıştı, bugün tam da doktora gidip tedavi planını netleştirecekti.

Hastanenin giriş salonuna vardığında bacakları pelte gibi olmuştu, birkaç adım atmıştı ki yere yığıldı.

"Işıl!"

Bir kadının çığlığını duydu.

Ve tamamen bayıldı.

Işıl gözlerini açtığında yatağının başucunda yakın arkadaşı Ebru Doğan'ı buldu.

Onun uyandığını gören Ebru, hem acıyor hem söyleniyordu: "Can denen o şerefsiz seni nasıl köle gibi çalıştırdı böyle? Doktor aşırı yorgunluktan dedi, ateşin şimdi düştü."

Işıl istemsizce gerildi, hastalığının ortaya çıkmasından korktu.

"Ne oldu? Ateş beynini mi yaktı?" diye bağırdı Ebru. "Doktor! O..."

"Tamam tamam, bir şeyim yok." Işıl'ın başı gürültüden zonkladı, hemen susturdu.

İyi ki Ebru bilmiyordu, yoksa onun ağzında bakla ıslanmayan haliyle, öğlene kalmaz kanser olduğu bütün Cinşehir'e yayılırdı.

Babaannesine ve dayısına hiç gizlenemezdi.

"Sen neden hastanedesin?" diye sordu Işıl.

Ebru omuz silkti: "Ağabeyim o salak, ne olduysa içip içip alkol zehirlenmesi geçirmiş. Geldim, öldü mü kaldı mı diye bakacağım."

"Rengin çok kötü. Can denen it ve metresi yüzünden mi böyle oldun?"

Ebru da yayını görmüştü.

Can'ın evli olduğunu bilen neredeyse kimse yoktu, herkes onun metresiyle olan boktan aşk hikâyesine kilitlenmişti.

Tüh!

Bir çift ahlaksız!

Işıl bir an dalıp gitti, ama artık hiçbir duygu kıpırtısı uyandırmıyordu: "Onunla boşanıyorum."

Bekleme süresi dolunca bu üç yıllık maskaralık bitecekti.

Ebru donakaldı, hemen yanlış anladı, öfkeyle gözlerini faltaşı gibi açtı: "O şirretin önünü mü açacak?!"

Işıl, Can'la evlendiğinde hayallerini ve kariyerini tamamen bırakmış, Bay Aslan'ın onu istisna olarak havacılık araştırma enstitüsüne davet etme fırsatını reddetmiş, kendini iyi bir eş olmaya adamış, Can'ın her ihtiyacıyla ilgilenmişti.

O sahte centilmen kalpsize deli gibi âşıktı.

Kim görse boşanmayı isteyenin Işıl olamayacağını, Can tarafından kenara atıldığını düşünürdü.

Işıl başını salladı: "Ben teklif ettim."

Ebru sanırım iki dakika kadar şoktan donup kaldı, sonra birden ellerini çırptı: "İşte böyle! Senin gibi taş gibi, yetenekli bir kadın, kalbini buz tutturup kariyerine odaklanmalı! Mavi Grup'u tekmeledin, gel Feyzi'ye. Teknolojini koy, ortak ol, ne dersin?"

Feyzi Teknoloji Şirketi, son teknoloji insansız hava araçları geliştiriyordu. Ebru en büyük hissedarlarından biriydi, teknikten hiç anlamazdı, hayatı boyunca derslerden çakmıştı. Bildiği tek bir hakikat vardı o da.

Parası vardı ve parasını konuştururdu.

Işıl, Feyzi adını duyunca bembeyaz yüzünde bir anda bir heyecan belirdi.