4. Bölüm

CELESTE

Sandalyemi geri itip ayağa kalktım. Kalbim olması gerekenden çok daha hızlı atıyordu. "Acıdan bunları söylüyor olabilirim. Bunu biliyorum. Ama bana, bir ilişki yaşadığımızı öğrenirlerse, yüzlerindeki o ifadeyi görmek istemeyeceğini söyle."

Dominic kapı çerçevesinden ayrılıp bana doğru yavaşça yürüdü. "Bir ilişki."

"Evet." Bakışlarımı ondan ayırmadım. "Bir ilişki. Bağ yok. Duygu yok. Sadece aynı duruma düşmüş iki insanın eşlerine tam hak ettiklerini vermesi."

Tam önümde durdu. O kadar yakındı ki gözlerine bakabilmek için çenemi hafifçe kaldırmam gerekti.

"Peki bu tam olarak nasıl işleyecek?" diye sordu. Gömlek hâlâ elindeydi. Hâlâ giymemişti.

Gülümsedim ama bu hiç gülümseme gibi hissettirmiyordu. "Onlar bu oyunu oynayabiliyorsa, biz de oynayabiliriz." Bir an durdum. "Eğer sen razıysan."

Kalbim deli gibi çarpıyordu. Bunlar benim için tamamen yeni bir alandı. Yirmi dört saat önce hayatım üzerine yemin etsem, bunu yapamayacağımı söylerdim.

Bana uzun uzun baktı. O kadar uzun baktı ki, mantıklı olanın bu olacağını düşünmeye başladım. O kadar uzun baktı ki, aklı başında bir şey söyleyip ikimizi de bu uçurumun kenarından geri çekeceğini düşünmeye başladım.

Sonra eli yavaşça yukarı geldi ve parmakları çenemin etrafına dolandı, yüzümü kendine doğru kaldırdı.

Kalbim durdu.

Dudakları dudaklarıma indi ve geriye kalan bütün düşüncelerim tamamen sustu.

Gözlerimi kapattım ve dudaklarını karşıladım, sıcak ve kararlıydılar. Sonra uyarı vermeden beni yerden kaldırdı ve ben ciyakladım, omuzlarına tutundum, bacaklarım beline dolandı.

Hiç ağırlığım yokmuş gibi beni yatak odasına taşıdı.

Beni sanki hiç ağırlığım yokmuş gibi yatak odasına taşıdı.

"Dün Sera da hiç ağırlığı yokmuş gibi." diye düşündüm.

O düşünceyi daha kök salmadan kafamdan uzaklaştırdım.

Beni yatağa fırlattı. Yumuşak şilteye bir kez çarpıp hemen doğruldum. Nabzım bir anda her yerimde atıyordu. Korkmuştum. İncinmiştim. Bunu o kadar çok istiyordum ki bu istek beni korkutuyordu.

Onun Havlusu düştü ve nefes almayı unuttum.

Sertleşmişti. Kalın, dolgun ve damarlıydı. Ucunda çoktan bir damla nem vardı. Onu görünce kasıklarımda ani bir sarsıntı hissettim ve dayanabilmek için bacaklarımı birbirine bastırmak zorunda kaldım.

Gözleri bir yırtıcı gibi tamamen bana odaklanmıştı.

Gözlerimi ondan ayırmadan küçük cebime uzandım, telefonumu çıkarıp komodinin üzerine koydum. Ellerim hafifçe titriyordu. Fark etti. Bir şey söylemedi.

O, iki elini bileklerime doladı ve beni yavaşça yatağın kenarına, kendine doğru çekti. Bütün bu süre boyunca gözlerimin içine bakıyordu, sanki odadaki bakmaya değer tek şey benmişim gibi.

Onun parmakları şortumun kopçasını buldu ve kolayca çözdü. Tek bir çekişle çıkıverdiler.

Sonra üstüm.

Üstümü çıkarır çıkmaz Julian'ın yüzü zihnimde belirdi; davetsiz ve istenmeyen. Düğün günümüz. Sesi alçak ve samimiydi, hayatının geri kalanında sadece beni seveceğine yemin ediyordu.

Sonra Sera'nın yağmurda başının geriye düşüşünü hatırladım.

"Julian'ı bırak, git," diye içimden geçirdim. Ve onu serbest bıraktım.

Üç aydır bana dokunulmamıştı. Üç uzun ay, yorgunluk bahaneleri, alın öpücükleri ve "sonra" vaatleri. Belki de bu yüzden, Dominic bana doğru dürüst dokunmadan önce bile vücudumdaki her sinir ucu ateş içindeydi. Ya da belki bu intikam duygusuydu. Yanlış olduğunu bile bile yapıyor olmamdı. Dünden beri ilk kez tamamen, bencilce kendime ait bir şey yapıyor olmamdı.

Dudakları boynuma kaydı ve o noktayı buldu, o özel noktayı. Varlığından bile haberdar değildim, ta ki ağzı oraya değene kadar. Ve öyle yüksek sesle nefesim kesildi ki utandım.

Başımı geriye attım ve artık utanmayı bıraktım.

İki eli de göğüslerimi buldu ve onları kavradı，başparmakları meme uçlarımın üzerinde daireler çizdi, ta ki sertleşene kadar. İçimden öyle bir ses kaçtı ki, kendimi tutmaya çalışsam da tutamazdım. Sıktı ve ben ellerine doğru kıvrıldım, sanki bedenim çoktan ona ait olmaya karar vermiş, geri kalanımın yetişmesini bekliyormuş gibi.

"Yapamadım," diye İçimden geçirdim.

Karnımdan aşağı doğru öpmeye başladı: göbeğimi, kalça kemiklerimi. Her öpücüğü kasıtlı ve yavaştı, sanki dünyada bütün zaman onunmuş ve her saniyesini kullanmaya kararlıymış gibi.

Dudakları iç uyluklarıma ulaştığında çoktan titriyordum.

Orada da acele etmedi. Öptü, sürttü ve en çok ihtiyaç duyduğum yeri kasten atladı. Ben titreyene ve uzun zamandır çıkarmadığım sesleri çıkarana kadar bekledi.

"Lütfen," diye kendi sesimi duydum.

bedenime yumuşak bir öpücük kondurdu ve neredeyse yataktan fırlayacaktım.

Sonra iki parmağı içime girdi ve gerçekten de yataktan fırladım, ağzım açık, zihnim tamamen boşalmış halde ona bakarken dirseklerim ağırlığımı destekledi.

O bana doğru başını kaldırıp gülümsedi. Gerçekten gülümsedi. Yavaş, anlamlı ve kesinlikle baş döndürücü bir gülümsemeydi Sonra parmakları hareket etmeye başladı.

"Çok ıslaksın," dedi, sesi kaba ve alçaktı，sadece bu sözler bile içimde yeni bir sıcaklık dalgası yarattı.

Dili parmaklarına katıldı, dudakları bedenimi sardı ve emmeye başladı，parmakları ise derinliklerine kıvrıldı ve o kadar keskin ki neredeyse acı verici bir zevkle tüm vücudumu kaskatı yapan bir şey buldu.

Bacaklarım titriyordu. Uyluklarım omuzlarına değerken titriyordu. Kimseye açıklayamayacağım sesler çıkarıyordum, hiç ama hiç umurumda değildi.

Devam etti. Amansız, odaklanmış ve akıl almaz derecede sabırlıydı. Çıkardığım her sesi okuyup ona göre ayarlıyordu. Sonunda gidecek başka yerim kalmadı, tutunacak hiçbir şeyim kalmadı, düşmekten başka yapacak hiçbir şeyim yoktu.

O an oldum.

Hem de fena halde.

Bir süre öylece kaldım，göğsüm düzensiz nefeslerle inip kalkıyor, tamamen tükenmiş ve tarifsiz bir utanç içinde hissediyordum.

Dominic, uyluklarımın arasından bana baktı. Yüzünde hem zafer kazanmış bir memnuniyet hem de hâlâ dinmeyen, ilkel bir arzu vardı.

"Seraphine, sen gerçekten bu dünyadaki en büyük aptalsın," diye içinden geçirdim.

O beni yeniden yatağın kenarına çekti. Ve hiç zorlanmadan kaldırdı, bacaklarım içgüdüsel olarak belini sararken, kollarım da boynuna dolandı. Bir eli kalçamı kararlı bir şekilde kavradı. Diğer eliyle onu bana doğru yönlendirdi.

Yavaşça içime ilerledi.

Bir anda nefes almayı unuttum.

Çünkü hayatım boyunca hiçbir şey bana böyle hissettirmemişti. Hiçbir zaman. Onun varlığı beni tamamen dolduruyordu，bedenlerimiz sanki tesadüfen değil, özellikle birbirimiz için yaratılmış gibi kusursuzca uyum sağlıyordu. Zihnim hâlâ olup biteni anlamaya çalışıyordu, ama bedenim onu çoktan tanımıştı.

Ağzım hafifçe aralandı.

"Allahım," diye fısıldadım.

Hiçbir şey söylemedi. Sadece o koyu bakışlarıyla yüzümü izledi ve daha da yaklaştı，artık geri dönüş yoktu. Onu her yanımda hissediyordum. O kadar derindeydi ki varlığını bedenimin en derinlerinde bile duyabiliyordum.

Sonra hareket etti.

Hareketleri sert ve derindi，içimde, o ana kadar varlığından haberdar olmadığım bir yere dokunuyordu. Ağlıyor muydum, inliyor muydum, emin değildim. Gözlerim yaşlarla doluydu, boğazım yanıyordu，ikisi arasındaki farkı anlayamıyordum ve bunu umursamıyordum.

Julian benimle hiç böyle olmamıştı. Evliliğimiz boyunca tek bir kez bile bana bunu hissettirmemişti.

"Julian'la yaşadıklarım bunun yanına bile yaklaşmamıştı," diye içimden geçirdim, ama bu düşünce bir an içinde belirip kayboldu. Çünkü Dominic pozisyonunu değiştirdi ve dünya bir anda bembeyaz oldu.

İki eliyle kalçamı kavradı ve ritmi tamamen kontrol etti. Her hareketinde beni kendine doğru çekiyor, beni öylesine sarmalıyordu ki odanın tamamını dolduran o seslerden başka hiçbir şeyi umursamaz hâle geldim. Aklımda yalnızca bir sonraki an ve ardından gelecek olan vardı.

İkinci doruk noktası, ilkinden çok daha hızlı yükseldi. Daha derinden, daha yoğun bir şekilde...

Omurgamın bir yerinden başlayıp tüm bedenime yayıldı. Yüzümü boynuna gömdüm ve tüm gücümle ona tutundum. Bedenim bunun etkisiyle sarsılırken, ben de kendimi tamamen ona bırakmıştım. Kulağımın yanında çıkardığı boğuk ses, ne kadar yoğun hissettiğini gösteriyordu.

Temposu arttı. Nefesi ağırlaştı. Hareketleri daha güçlü ve daha derin hâle geldi, kalçamı kavrayan elleri neredeyse acıtacak kadar sıkıydı ve yine de her saniyesini istiyordum.

Sonra sert bir nefesle durdu.

Onun titreyen bedenini hissederken, kolları beni öylesine sıkı sarıyordu ki göğsüme vuran kalp atışlarını duyabiliyordum.

Uzun bir süre öylece kaldık. İkimiz de ağır nefes alıyorduk. İkimiz de tamamen tükenmiştik.

Sonra yavaşça, dikkatlice beni yatağa geri taşıdı. Beni nazikçe yatırdı ve sessizce yanıma oturdu.

Tavana baktım.

"Vay canına," diye içimden geçirdim.

Bunu tamamen kendime sakladım. Yüksek sesle söylemeye gerek yoktu. Bazı şeyler açıklama gerektirmezdi.

Ona sırtımı döndüm. Bir anda her şeyin farkına varmıştım. Ne teklif ettiğimin... Ne yaptığımın... Ve başından beri planın bir parçası olmayan bir şeyden ne kadar büyük bir haz aldığımın...

Utanç sessizce içime çöktü. Onun yüzünden değildi. Asıl sebep, kocam olmayan bir adamın kollarında kendimi bu kadar tamamen ve isteyerek kaybetmiş olmamdı. Üstelik bundan neredeyse hiç pişmanlık duymuyordum.

"Şimdi onun yüzüne nasıl bakacağım?" diye içimden geçirdim.

"Özür dilerim." Sesi arkamdan geldi, alçak ve dikkatliydi.

Elinin sırtımda hafifçe gezindiğini hissettim.

"İçine kalmamalıydı. Kendimi kaybettim ve..."

"Sorun değil," diyerek sözünü kestim. "Doğum kontrol hapı kullanıyorum."

Kısa bir sessizlik oldu.

"Neden?" diye sordu.

Buna nasıl cevap vereceğimi düşünerek ona döndüm. Tam o sırada komodinin üzerindeki telefonumun ekranı yandı.

O benden daha yakındı. Telefonu aldı ve ekrana göz attıktan sonra bana uzattı.

"Dünyan seni arıyor," dedi sessizce.

Ekrandaki isme baktım ve içimdeki sıcaklığın bir anda tamamen çekildiğini hissettim.

Julian.

Telefonu aldım. Bir kez Dominic'e baktım.

Sonra aramayı yanıtladım, hoparlöre aldım ve telefonu yatağın üzerine, ikimizin arasına bıraktım.

"Hayatımın aşkına günaydın."

Julian'ın sesi odayı doldurdu. Sıcacık. Şefkatli. Tamamen inandırıcı.

Cevap vermek için ağzımı açtım.

Ama tam o anda Dominic'in dudakları boynumdaki hassas noktaya değdi.

Bunu hiç beklememiştim. Hiçbir şekilde.

Tenimde hissettiğim dudaklarının sıcaklığı, içimde bir şok dalgası gibi yayıldı. Kendimi durduramadan başım geriye düştü ve boğazımdan çıkan ses, açıkça ve tartışmasız bir şekilde bir inlemeydi.

Hattın diğer ucunda ölüm sessizliği oldu.

Sonra Julian'ın sesi yeniden duyuldu. İçindeki tüm sıcaklık tamamen kaybolmuştu.

"Celeste."

Sesi donuk, sert ve tehlikeli bir hâl almıştı.

"Bir erkekle misin?"