3. Bölüm

CELESTE

Dominic beni eve götürmedi.

İtiraz etmedim. Edemezdim. Yağmur o kadar şiddetli yağıyordu ki üç adım önünü görmek imkânsızdı, sırılsıklam olmuştum ve o kadar şiddetli titriyordum ki zar zor ayakta durabiliyordum.

Tatil köyünün görevlilerinden biriyle sessizce konuştu, bir kart uzattı ve birkaç dakika içinde Batı Kanadı'ndaki bir süite yönlendiriliyorduk.

Süit sıcak, pahalı ve o gece içinde bulunduğum hal için fazlasıyla güzeldi. Doğruca kanepeye yürüdüm, oturdum ve orada kaldım.

Islak kıyafetlerimi çıkarmadım. Kıpırdamadım. Öylece oturup duvara baktım; yağmur camları döverken içimde bir şey aynı yerden tekrar tekrar kırılıyordu.

Dominic sessizce etrafta dolaştı. Isıtıcıyı ayarladığını duydum. Mutfak köşesinde kupaların çınladığını duydum. Konuşmadı ve buna minnettardım çünkü söyleyecek hiçbir şeyim yoktu.

Önümdeki masaya bir kupa kahve koydu.

Ona baktım.

"İç," dedi. Kaba bir şekilde değil.

İki elimle aldım çünkü tek elim yeterince sabit değildi. Sıcaklık avuçlarıma sızdı ve dünyada kalan son sağlam şeymiş gibi ona tutundum.

Uzun bir süre sessizce ağladım. Yüksek, dramatik türden değil. Sadece kaç kez silsem de gelen gözyaşları. İzin istemeyen ve insan durdurmak istese de dinmeyen türden bir ağlama.

Dominic yanıma oturdu. Ama çok yakın değildi. Sadece oradaydı.

Bir ara, ısıtıcı açık olduğu halde yeniden titremeye başladım. Kıyafetlerim hâlâ nemliydi ve soğuk, bahçe ile bu süit arasında bir yerde kemiklerime işlemişti, gitmeyi reddediyordu.

"Buraya gel," dedi Dominic.

Soru değildi. Ama zorlayıcı da değildi. Sadece söylediği her şey gibi sakin ve kesindi.

Düşünmeden ona yaslandım. Kolu etrafıma dolandı ve beni kendine çekti. Sıcaktı, sağlamdı ve yağmur kokuyordu; onun altından ise temiz bir koku geliyordu.

Biraz daha ağladım.

Bana durmamı söylemedi. Her şeyin yoluna gireceğini söylemedi. Sadece beni tuttu ve parçalanmama izin verdi; bir şekilde tam da buna ihtiyacım vardı.

Uykuya daldığımı hatırlamıyorum.

***

Sabah gri ve sessizdi.

Gözlerimi yavaşça açtım. İlk fark ettiğim şey kanepede yalnız olduğumdu; üzerime dün gece orada olmayan bir battaniye örtülmüştü. Isıtıcı hâlâ çalışıyordu. Yağmur, camlara karşı düzenli bir çiselemeye dönüşmüştü.

Doğrulup etrafa baktım.

Dominic yoktu. Eve dönmüş olmalıydı.

"Omzuna yaslanıp uyuyakaldığımı hatırlıyorum. Kolunun etrafımdaki sıcaklığını ve göğsünün düzenli inip kalkışını hatırlıyorum," diye içimden geçirdim. Bu anıyı hızla kafamdan attım ve telefonuma uzandım.

Bir taksi çağırıp eve giderdim. Sonra ne olacağını düşünürdüm.

Kafamı toparlamaya çalışırken ekrana bakıyordum ki süitin kapısı açıldı ve Dominic elinde iki poşetle içeri girdi.

Ona baktım.

Poşetleri sessizce tezgâha koydu. "Buradan on dakika uzaklıkta bir eczane ve küçük bir dükkân var. Gidip tazelen. Kahvaltı sipariş ettim. Duştan sonra seni eve bırakırım."

Ağzımı açtım. Kapattım. "Bunu yapmak zorunda değildin."

"Biliyorum."

Bunu minnet beklemeden, öylece söyledi. Bu, beni hazırlıksız yakalayan bir şekilde boğazımda bir düğüm oluşturdu.

"Teşekkür ederim," diyebildim.

Poşetleri işaret etti. "Hadi."

***

Tuvalet malzemeleri tam da ihtiyacım olan şeylerdi. Uzun bir süre sıcak duşun altında durdum, suyun üzerimden akmasına izin verdim ve hiçbir şey düşünmemek için çok çabaladım.

Tamamen başarısız oldum.

Julian'ın yüzü tekrar tekrar aklıma geliyordu. Sera'ya bakışı. Sanki Sera onunmuş ve hep onunmuş gibi ona uzanması. Ben yağmurda, yaklaşık altı metre ötede durup sahip olduğumu sandığım her şeyin hiçliğe dönüşünü izlerken onun gülüşü.

Alnımı soğuk seramiğe dayadım ve nefes alıp vererek geçmesini bekledim.

Sonunda çıktığımda Dominic'in aldığı kıyafetlere uzandım.

Onları havaya kaldırdım ve gözlerimi kırpıştırdım.

Şort minicikti. Üst ise vücuda yapışan, göğüs kısmı küçük bir şeydi. İkisini de denedim ve kendime baktım, neredeyse gülecektim. Bu beni şaşırttı, çünkü içimde hiç gülümseme kalmadığını sanıyordum.

Bacaklarım upuzun görünüyordu. Şort kalçalarımı zar zor örtüyordu, üst ise açıkça benim bedenim için tasarlanmamıştı ve üzerimde tuhaf duruyordu.

Yine de dışarı çıktım. Doğruca eve gidecektim. Önemli değildi.

Dışarı çıktığımda Dominic tezgâhta su dolduruyordu. Döndü ve gözleri bir kez, hızla üzerimde gezindi, belli etmemeye çalıştığında olduğu gibi.

Gözlerini kaçırdı.

"Mevcut tek seçenek bunlardı," dedi, sesi tamamen normal çıktı.

"Sorun değil," dedim. "Zaten eve gidiyorum."

Yüzünden kuru bir ifade geçti, neredeyse eğlenmiş gibiydi, ama tam olarak değil. "Onları Sera'nın beden ölçüsüne göre aldım."

İsim aramızda durgun suya düşen bir taş gibi indi. İkimiz de hissettik.

"Tabii ki öyle yaptın," dedim sessizce.

Boğazını temizledi ve kahvaltının serildiği masayı işaret etti. "Ye. Ben çoktan yedim. Hızlı olacağım."

Yatak odasında gözden kayboldu, ben de masaya oturdum.

***

Tabağımdaki yemeği yemek yerine tabağımda eşeledim durdum.

Zihnim beni sürekli tatil köyünün bahçesine sürüklüyordu. Julian'ın elleri. Sera'nın kahkahası. Yağmur. Sera'nın o ağaca yaslanışı… sanki dünyaya ve içindeki her şeye, kocam da dahil, sahipmiş gibi.

Çatalımı bıraktım ve pencereye baktım.

Şu anda hâlâ oradalar. Aynı tatil köyünde. İki kanat ötede. Sıcacık bir halde, birlikte ve hiç rahatsız olmadan oradayken, ben burada bana iki beden küçük gelen ödünç kıyafetlerle oturup nasıl nefes alacağımı bulmaya çalışıyorum.

Yatak odasının kapısı açıldı.

Döndüm ve anında baktığıma pişman oldum.

Dominic belinde düşük duran beyaz bir havluyla dışarı çıktı. Belli ki gömleğini unutmuştu. Koltuğun kolçağına asılı olan gömleğine doğru hiç utanmadan yürüdü; duştan kalan su hâlâ tenindeydi.

Bakmayı planlamamıştım.

Baktım.

Sekiz. İstemeden saydım. Karnında sekiz belirgin karın kası, spor salonu üyeliğinden değil, gerçek disiplinden gelen türden. Omuzları geniş, göğsü ise bir kadının neden korkunç kararlar verebileceğini hemen anlamanı sağlayan türdendi.

Bir düşünce, engel olamadan zihnimden geçti.

"Seraphine Ford, sende ne halt var böyle?" diye içimden geçirdim.

"Bu adam her gün senin evinde duruyordu ve sen başka yerde aradın."

Dominic gömleğini aldı ve yatak odasına dönmek üzere arkasını döndü, ben de hızla başka yöne baktım, çatalımı tekrar alıp yumurtalarımla çok ilgileniyormuş gibi yaptım.

"Seraphine," dedim, daha iyisini düşünemeden.

Durdu.

Gözlerimi tabağımda tuttum. "Sence şu an ne yapıyorlar?"

Kısa bir sessizlik oldu. Sonra hareket ettiğini duydum ve başımı kaldırdığımda kapı çerçevesine yaslanmış, gömleği hâlâ elinde, ifadesi okunmaz bir halde beni izliyordu.

"Muhtemelen birbirlerini sıcak tutuyorlardır," dedi. "Hava hâlâ berbat olduğuna göre."

Yavaşça başımı salladım. "Onlara iyi davrandık."

"Evet."

"Onlara gerçekten iyi davrandık." Sesim beklediğimden daha sabit çıktı. "Ve yine de bize bunu yaptılar."

Uzun bir nefes verdi. "Biliyorum."

Bir an odanın karşısından birbirimize baktık. Pencerenin dışında yağmur yavaşça yağıyor, gri inatçılığını sürdürüyordu.

Kısa bir gülüşü zorla çıkardım ve başka yöne baktım. "Belki biz de onları aldatmalıyız."

Aramızda bir sessizlik geçti.

Bana baktığını hissedebiliyordum. Gözlerimi pencerede tuttum.

"Şaka yapıyorsun," dedi.

Döndüm ve gözlerinin içine baktım. "Öyle miyim?"

Beni uzun bir an inceledi. İfadesinde bir şey değişti. Tam olarak şaşkınlık değil. Daha çok fikri dikkatlice evirip çeviriyor, her açıdan bakıyor gibiydi.

"Ya yapsak?" dedi sessizce.