ตอนที่ 15

“ตระกูลของหวังเจี้ยน รุ่นพี่คณะบริหารที่ฉันเคยเล่าให้ฟังน่ะค่ะ” มู่เสวี่ยตอบ “ฉันมีลางสังหรณ์ว่าธุรกิจที่เลิกร่วมทุนกันไปกะทันหันนั่น อาจทำให้ครอบครัวฉันเดือดร้อนในภายหลังได้”

นิ่งหลงเงียบไปอีกครั้ง น้ำเสียงมั่นใจในเรื่องราวที่ไม่กระจ่างของมู่เสวี่ยทำให้เขาอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ เรื่องนี้ค่อนข้างผิดปกติ แต่ถึงกระนั้น เขากลับเลือกจะไม่ถามต่อ เพราะฟังจากน้ำเสียงที่จริงจังของอีกฝ่าย เขาพอจะเข้าใจได้ว่าสำหรับเธอเรื่องนี้ต้องสำคัญมากทีเดียว

“เข้าใจแล้ว ฉันจะให้คนไปสืบให้” เขาตอบกลับ “แต่มู่เสวี่ย เธอต้องระวังตัวด้วย เป็นคู่หมั้นของฉันอยู่ก็อย่าเที่ยวไปเดินตามผู้ชายแบบนั้นไปทั่ว” เขากำชับอีกครั้งในช่วงท้าย

“รู้แล้วค่ะ” หญิงสาวอมยิ้ม ฟังจากน้ำเสียงสุดจะเหวี่ยงของอีกฝ่ายที่คล้ายไม่พอใจ แต่เธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยชนิดหนึ่ง ทั้งยังแฝงด้วยความหึงหวงเล็กๆ อากาศเย็นนิดๆคืนนี้จึงอบอุ่นขึ้นมาอีกหน่อย

“พรุ่งนี้เย็นอย่าลืมนัดดินเนอร์” จู่นิ่งหลงพูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับการสนทนาเมื่อครู่ออกมา

มู่เสวี่ยได้ยินเสียงคนพลุกพล่านและเสียงดนตรีคลอเบา ๆ อยู่เบื้องหลังในสายของเขา จึงเดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงอยู่ในงานสำคัญบางอย่าง ใจจริงอยากจะหยอกล้อก่อกวนเขาสักหน่อยจึงได้เปลี่ยนใจ เธอไม่อยากรบกวนการทำงานของเขา

“รู้แล้วค่ะ ไม่ต้องย้ำหรอกน่า” มู่เสวี่ยตอบกลับ

“จำได้ก็ดี” นิ่งหลงพูดห้วน ๆ ก่อนจะวางสายไปโดยไม่บอกลาสักคำ

มู่เสวี่ยจึงทำได้เพียงส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่พอใจสักเท่าไหร่

“บอกฝันดีหน่อยไม่ได้เหรอไง“ เธอบ่นพึมพำ

เมื่อวางสายแล้วก็กลับขึ้นห้อง เพื่อนร่วมห้องแต่ละคนก็ทำกิจวัตรของตนเองโดยไม่รบกวนกัน มู่เสวี่ยเอนตัวนอนบนเตียง เงยหน้ามองพื้นเตียงชั้นบนเหนือศีรษะอย่างเหม่อลอย ในใจย้อนกลับไปคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง

หากธุรกิจร่วมทุนที่เลิกไปกะทันหันนี้เกี่ยวข้องกับความล่มสลายของตระกูลมู่ในชีวิตก่อนจริง นั่นหมายความว่าหวังเจี้ยนอาจไม่ใช่แค่หนุ่มเจ้าชู้ไร้สาระธรรมดา จะอย่างไรเขาก็เป็นทายาทชายคนโตของตระกูลหวัง อะไรที่ควรรู้ก็ต้องรู้ และอาจเป็นเส้นทางที่จะพาเธอไปพบกับตัวการตัวจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังทุกอย่างของเรื่องนี้ได้

ความจริงตระกูลหวังตอนนี้เป็นแค่พวกเศรษฐีใหม่ ไม่ได้ใหญ่โตและมีอำนาจมากขนาดนั้น นั่นหมายความว่าต้องมีผู้บงการอย่างแน่นอน

ถ้าอย่างนั้น… มู่เสวี่ยหรี่ตาลงพลางแสยะยิ้มเย็นชาในเงามืดใต้เตียง ฉันคงต้องสนิทกับพี่เจี้ยนให้มากกว่านี้อีกสักหน่อยแล้วล่ะ เธอคิด

***

นิ่งหลงสอดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าเสื้อสูทตัวในสีดำสนิทที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว เขาสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้า ไหล่กว้าง เอวสอบ แม้ถูกเสื้อผ้าพรางร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์เอาไว้ก็ยังคงเห็นได้ชัดว่ารูปร่างดีจนผู้หญิงหลายคนที่เดินผ่านมองมา

ด้านหลังของเขามีชายฉกรรจ์รูปร่างใหญ่สองคนในชุดสูทสีเข้มเดินตามอย่างเงียบเชียบ สายตาทั้งคู่กวาดมองรอบข้างตลอดเวลาเพื่อระวังภัยตามหน้าที่ ด้านข้างมีเลขาท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งเดินประกบ

ที่นี่เป็นสถานที่จัดงานประมูลการกุศลของค่ำคืนนี้ อยู่ในเครือโรงแรมหรูใจกลางเมืองของตระกูลเจียง แขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนเป็นชนชั้นสูงในวงสังคม ไม่ว่าจะเป็นนักธุรกิจ ทายาทตระกูลใหญ่ หรือคหบดีที่มีชื่อเสียง ยังรวมไปถึงนักการเมืองอีกหลายท่าน

ทันทีที่นิ่งหลงก้าวเข้าสู่ห้องจัดงาน สายตาของผู้คนรอบข้างก็หันมาจับจ้องที่เขาแทบจะพร้อมกัน

“คุณชายนิ่ง มาถึงแล้วเหรอครับ” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

นิ่งหลงเพียงพยักหน้ารับเล็กน้อยโดยไม่หยุดฝีเท้า สายตาเฉื่อยชาทอดมองไปข้างหน้าราวกับไม่เห็นผู้อื่นในสายตา

“ไม่ทราบว่าคุณชายมีเวลาสักครู่ไหมครับ ทางบริษัทผมมีโปรเจกต์ที่อยากนำเสนอ…” ชายศีรษะล้านเลี่ยนอีกรายก็รีบรุดมาข้างกายเขา และพยายามยื่นนามบัตรให้

“ไม่สนใจ” นิ่งหลงตอบสั้นห้วน ไม่แม้แต่จะเหลือบมองนามบัตรใบนั้น

เป็นเช่นนี้เสมอมา ไม่ว่าใครจะพยายามเข้าหาเขาด้วยเหตุผลใด ไม่ว่าจะยกยอปอปั้นหรือเสนอผลประโยชน์มากมายแค่ไหน นิ่งหลงก็ไม่เคยแสดงความสนใจให้เห็นสักครั้ง สีหน้าเย็นชาและน้ำเสียงตอบกลับที่ไม่ไยดีของเขากลายเป็นภาพจำที่ทุกคนในวงสังคมต่างรับรู้

คนที่จะได้เห็นด้านอ่อนโยนของคุณชายนิ่งผู้นี้มีอยู่เพียงสองคนเท่านั้นในโลกใบนี้ หนึ่งคือคุณปู่ผู้เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก และอีกคนคือคู่หมั้นอย่างมู่เสวี่ยเท่านั้น

นิ่งหลงเดินตรงไปยังที่นั่งแถวหน้าสุดที่จับจองไว้สำหรับตระกูลนิ่งโดยเฉพาะ เขานั่งลงอย่างผ่าเผยพลางหยิบรายนามสิ่งของในการประมูลขึ้นมาพลิกดูด้วยท่าทีเบื่อหน่าย ก่อนที่สายตาของเขาหยุดชะงักที่หน้าหนึ่งทันที

ภาพของสร้อยคอเพชรสุดหรูที่ประดับด้วยอความารีนเม็ดใหญ่ ล้อมกรอบด้วยเพชรเจียระไนอย่างประณีต อัญมณีสีฟ้าอ่อนเม็ดนี้ราวกับท้องทะเลยามเช้าที่ทอประกายวิบวับใต้แสงไฟ

นี่เป็นสีที่เสวี่ยเสวี่ยชอบ นิ่งหลงคิดในใจ

ใช่แล้ว มู่เสวี่ยชอบสีฟ้า ยิ่งเป็นสีฟ้าสดใสเธอยิ่งชื่นชอบเป็นพิเศษ มีหรือที่คู่หมั้นที่จริงใจอย่างนิ่งหลงจะไม่รู้ ดวงตาคมจึงจับจ้องภาพนั้นไม่วางตา

กว่าจะถึงการประมูลสร้อยอความารีนก็ปาไปแล้วค่อนคืน จนกระทั่งพิธีกรสาวในชุดราตรีสีดำเดินขึ้นมายืนกลางเวทีอีกครั้ง เธอพูดด้วยน้ำเสียงใสกังวานดังผ่านไมโครโฟน

“ลำดับต่อไปคือไฮไลต์ของค่ำคืนนี้ค่ะ” พิธีกรสาวเอ่ยพลางยิ้มให้ผู้ร่วมงาน

สายตาผู้คนในห้องหันมาจับจ้องที่เวทีพร้อมกัน “สร้อยคอเพชรประดับอความารีนธรรมชาติน้ำหนักสิบแปดกะรัต ล้อมกรอบด้วยเพชรเจียระไนคุณภาพสูงกว่าหนึ่งร้อยเม็ด ออกแบบและตัดเจียระไนโดยช่างฝีมือระดับปรมาจารย์ชาวสวิตเซอร์แลนด์โดยเฉพาะ ราคาเริ่มต้นที่สามล้านหยวนค่ะ”

พนักงานอีกคนถือถาดไม้ที่วางด้วยกล่องกำมะหยี่สีดำเดินอวดโฉมสร้อยคอเส้นนั้นไปรอบห้องอย่างช้า ๆ ให้ทุกคนได้เห็นความงดงามอย่างใกล้ชิด แสงไฟที่ส่องกระทบอัญมณีทำให้มันเปล่งประกายราวกับมีชีวิต

เมื่อการประมูลรายการนี้เริ่มต้นขึ้น นิ่งหลงจึงยกป้ายประมูลของตนขึ้นทันทีโดยไม่รอให้ราคาขยับตามขั้นตอนปกติ