ตอนที่ 14

[ ร่วมทุนอะไรกัน เมื่อก่อนพ่อแทบจะขายวิญญาณให้ตระกูลใหญ่พวกนั้นเพื่อให้ได้งานในรีสอร์ทจนแทบจะกลายเป็นลูกไล่พวกเขาอยู่แล้ว ตอนนี้ดีหน่อยที่ธุรกิจเริ่มอยู่ตัว ไม่จำเป็นต้องวิ่งก้มหัวไปทุกที่อีก ถ้ากำจัดรีสอร์ทฝั่งตรงข้ามออกไปจากแผนได้ ตระกูลหวังก็จะได้เป็นเจ้าของรีสอร์ทตัวจริงเสียที โดยเฉพาะพวกตระกูลเจียงและตระกูลมู่นั่นด้วย ]

มู่เสวี่ยชะงักไป พอกวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นจบ หัวใจเต้นก็แรงขึ้นมาเมื่อได้ยินชื่อตระกูลของตนออกจากในห้วงความคิดของอีกฝ่าย

ตระกูลมู่ นั่นคือตระกูลของเธอเอง

หญิงสาวควบคุมสีหน้าให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอไม่ปล่อยให้ความตื่นเต้นเบาบางที่อยู่ในใจนี้รั่วไหลออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย

ถ้าถามตรง ๆ ตอนนี้อาจทำให้เขาเริ่มระแวง ต้องรอให้เขาพูดออกมาเองด้วยปากตัวเองถึงจะปลอดภัยที่สุด เธอคิดในใจ

"แล้วตอนนี้ธุรกิจของครอบครัวพี่เป็นยังไงบ้างคะ ยุ่งไหมคะ" มู่เสวี่ยถามต่อไปอย่างสนใจ จงใจถามคำถามไปในทิศทางกว้าง ๆ และไม่เจาะจง

"ก็ยุ่งอยู่เหมือนกันนะ" หวังเจี้ยนตอบพลางถอนหายใจเบา ๆ "ช่วงนี้พ่อพยายามขยายกิจการเพิ่ม อยากให้ธุรกิจของตระกูลหวังเป็นเจ้าตลาดในย่านนี้ให้ได้"

"เจ้าตลาดเลยเหรอคะ ต้องแข่งกับใครงั้นเหรอคะ" มู่เสวี่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็นแบบเด็กสาวธรรมดาที่สนใจในเรื่องราวตระกูลเศรษฐีที่ดูไกลตัว

เธอไม่ได้เร่งรัดจนดูผิดสังเกต แต่พยายามตะล่อมถามด้วยความไร้เดียงสาที่เหมาะสมกับวัย

หวังเจี้ยนขยับตัวบนเก้าอี้เล็กน้อย เขากำลังคิดว่าจะเล่าให้ฟังแค่ไหนดีเพื่อหลอกล่อหญิงสาวให้มาสนใจตนเองมากขึ้น ก่อนจะพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแสดงออกให้เห็นว่าตนเองนั้นเข้าใจโลกธุรกิจมากกว่าคนอายุเท่ากัน เขารู้ว่าเด็กสาวส่วนใหญ่ชอบผู้ชายที่ฉลาดกว่าตัวเอง

"ก็มีอยู่สองสามตระกูล พวกที่เคยร่วมทุนกันมาก่อนน่ะ อย่างพวกตระกูลดังๆพวกนั้น อ้อ มีตระกูลมู่เป็นหนึ่งในนั้น อืม จะว่าไปแล้ว น้องมู่เสวี่ยไม่ใช่ทายาทตระกูลมู่ปลอมตัวมาใช่ไหมเนี่ย” หวังเจี้ยนแซวขำๆอย่างไม่จริงจังนัก แต่คนฟังถึงกับหางคิ้วกระตุก

“จะเป็นไปได้ยังไงคะ พวกเขาน่าจะรวยมากแน่ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงต้องไปพักสบายๆอยู่คอนโดข้างนอกแล้ว ไม่มาทนอยู่หอพักเล็กๆแบบนี้หรอกค่ะ” มู่เสวี่ยทำท่าทางทอดถอนใจ

ส่วนใจตุ้มๆต่อมๆกลัวว่าจะถูกจับได้ เพราะหากเป็นเช่นนั้นจริง การแก้แค้นต่อจากนี้คงทำได้ยากแล้ว

แต่ความจริงหวังเจี้ยนแค่ถามไปอย่างนั้นเอง เขาแค่รู้สึกว่าสาวสวยตรงหน้าถ้าเป็นลูกคุณหนูจริงก็เหมาะสมอยู่มาก ทั้งขาว ทั้งสวย ดูไปแล้วกริยาท่าทางมีแบบแผนชัดเจนเหมือนถูกฝึกมาอย่างดี และเขาค่อนข้างชอบผู้หญิงสไตล์นี้

“พี่บอกว่าเคยร่วมทุนกัน เดี๋ยวนี้ไม่ทำแล้วเหรอคะ” มู่เสวี่ยถามต่อเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้จับได้ว่าเธอปลอมตัวมาจริงๆ

“เดี๋ยวนี้พ่อของพี่ไม่คบค้ากับตระกูลมู่แล้ว อย่างที่ว่า การทำธุรกิจ มีพบ มีพราก เดี๋ยวต่อไปน้องมู่เสวี่ยทำงานอยู่ในสายงานนี้จะเข้าใจเอง” หวังเจี้ยนทำเป็นสั่งสอนทั้งๆที่ตนเองก็ไม่ได้รู้อะไรมากมายขนาดนั้น

[ พ่อเคยพูดไว้แบบนี้หรือเปล่านะ ]

[ ช่างเถอะ ถึงพูดไปเธอก็ไม่เข้าใจหรอก ]

มู่เสวี่ยนั้นไม่เพียงคอยถามเขา สายตาก็พยายามมองอีกฝ่ายตลอดเพื่อคงสภาวะของการอ่านใจไว้ แต่สุดท้ายในใจของอีกฝ่ายนอกจากคำพูดไร้สาระก็ไม่มีอย่างอื่นอีก อีกทั้งเธอยังไม่อยากกระตุ้นมากไปกว่านี้เพราะกลัวเขาระแวง

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดคุยอะไรกันต่อ หมิงเจ๋อที่นั่งฟังบทสนทนาของทั้งสองมานานจนเริ่มอึดอัดใจก็พูดแทรกขึ้นมา

"จะคุยกันอีกนานแค่ไหนล่ะเนี่ย มาๆ อาหารเย็นหมดแล้วนะ กินกันเถอะ" น้ำเสียงของหมิงเจ๋อฟังดูหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะทนไม่ไหวที่ถูกเมินเฉยตลอดหลายนาทีที่ผ่านมา

"อ้อ ใช่สิ กินกันก่อนเถอะ" หวังเจี้ยนพูดพลางก้มหน้าลงตักอาหารเข้าปาก เขากำลังหิวพอดี

กล่องข้อความสีแดงเหนือศีรษะของเขาค่อย ๆ จางหายไปเมื่อสายตาของพวกเขาทั้งคู่ผละจากกันนานเกินไป

มู่เสวี่ยยิ้มบาง ๆ ก้มหน้าลงกินอาหารเช่นกันและทำตัวว่าง่ายน่ารักเหมือนเมื่อครู่พูดเพียงเรื่องสัพเพเหระ แต่ในใจกลับจดจำทุกคำที่ได้ยินไว้อย่างแม่นยำ

เลิกร่วมทุนกับตระกูลมู่ไปกะทันหัน นี่คือคีย์เวิร์ดสำคัญ เธอจะใช้มันเป็นหัวข้อหลักในการค้นหาความจริง เพราะไม่แน่ว่ามันอาจเป็นชนวนที่ทำให้ครอบครัวเธอล่มสลาย

ตลอดมื้ออาหารที่เหลือ มู่เสวี่ยเปลี่ยนกลับไปเป็นเด็กสาวร่าเริงไร้พิษภัยตามเดิม หัวเราะกับมุกตลกไร้สาระของหมิงเจ๋อ ยิ้มรับคำชมของหวังเจี้ยนอย่างเขินอาย ชายหนุ่มทั้งสองต่างเชื่อสนิทใจว่ากำลังพูดคุยอยู่กับรุ่นน้องผู้ใสซื่อคนหนึ่งเท่านั้น

***

คืนนั้นหลังกลับถึงหอพัก มู่เสวี่ยรีบหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมที่นิ่งหลงยัดเยียดให้ขึ้นมาโทรหาเขาทันทีทั้งๆที่ยืนตัวสั่นรับลมอยู่หน้าตึก สัญญาณเชื่อมต่อได้ไม่กี่วินาทีก็มีเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากปลายสาย

“ทำไมโทรมาดึกดื่นแบบนี้ ก่อเรื่องอะไรไว้หรือไง” นิ่งหลงถามด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นเช่นเคย

“นิ่งหลง ช่วยหาข้อมูลให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ เรื่องธุรกิจร่วมทุนเก่าของตระกูลมู่กับตระกูลหวังน่ะ ฉันอยากรู้ว่าทำไมการร่วมมือกันนั้นจึงยุติลง” มู่เสวี่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังผิดปกติ เธอเคยชินกับการพูดคุยเหมือนคนไม่สบอารมณ์ตลอดเวลาของอีกฝ่ายแล้ว

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามกลับ “ตระกูลหวังไหน มีหลายตระกูลใหญ่ที่ใช้แซ่นี้ด้วยเหรอ”