로그인
ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง
"เฮ้อ..."
คุณหมอหญิงวัยกลางคนถึงกับถอนหายใจออกมาทันที หลังจากดูผลตรวจสภาพร่างกายของหญิงสาวที่นั่งขยำชายกระโปรงตัวเองด้วยท่าทางประหม่า
คุณหมอถอดแว่นวางไว้ที่โต๊ะพร้อมผลตรวจ ก่อนที่จะหันมาจ้องหน้าหญิงสาวที่เจอกันบ่อยจนจำหน้าได้
"ที่หมอแนะนำไป ไม่เคยเอาไปใช้เลยเหรอ"
คุณหมอไม่อยากจะเชื่อว่าหญิงสาวร่างบางจะใสซื่อยอมให้แฟนหนุ่มร่วมรักอย่างรุนแรงถึงขั้นมาโรงพยาบาลต่อกันทุกสัปดาห์ขนาดนี้ นี่ถ้าเด็กสาวตรงหน้าเป็นลูกหลานตัวเองคงจะบอกให้เลิกกับแฟนไปแล้ว
"นี่ไม่ใช่ครั้งแรก จะต้องเปิดใจคุยกันนะ"
"...."
หญิงสาวได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาคุณหมอที่เตือนเธอไม่รู้กี่ครั้งว่าให้บอกแฟนหนุ่มไม่ให้ทำรุนแรง อาการปวดท้องของเธอไม่ได้มาจากโรคร้ายแต่อย่างใด แต่เป็นการร่วมรักที่รุนแรงและต่อเนื่องยาวนานจนร่างกายตรงส่วนนั้นของหญิงสาวบวมช้ำ
"รอบนี้ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง มีแค่คำแนะนำที่หวังดีจากหมอ ให้เตือนสามีบ้าง อย่าปล่อยให้ทำตามใจตัวเอง "
"ขอบคุณค่ะคุณหมอ"
หญิงสาวได้แต่เอ่ยขอบคุณ โดยที่ไม่อธิบายว่าคนที่กระทำไม่ใช่สามี ไม่ใช่แฟน และไม่มีสถานะพอที่เธอจะบอกเขาได้
สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือ อดทน และรอวันที่เขาจะให้สถานะกับเธอ
#หลายวันต่อมา
กลิ่นหอมเฉพาะตัวของอาหารไทยหอมกรุ่นลอยอวลไปทั่วห้องครัวขนาดใหญ่ภายในคฤหาสน์คาร์ตัน คฤหาสน์เก่าแก่ของตระกูลมาเฟียที่อยู่ในพื้นที่หลายร้อยไร่ มิหนำซ้ำยังตั้งอยู่ทำเลทองที่ประเมินค่าไม่ได้ ผู้ดูแลและมีสิทธิ์ขาดในทรัพย์สินทั้งหมด คือ เคล เคลวิล คาร์ตัน ผู้นำวัยสามสิบแปดที่ยังครองสถานะโสด และไม่เคยเชื่อในความรัก
สำหรับเขาผู้หญิงก็เป็นแค่ของเล่นบนเตียงที่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน ความคิดสุดโต่งและอิสรภาพที่ผู้ชายทุกคนต้องการ ถูกส่งทอดมาถึง ไคล์ตัน คาร์ตัน น้องชายแท้ ๆ ที่คลานตามกันมา ทว่าไคล์ตันกลับมีการบริหารจัดการเรื่องผู้หญิงที่แตกต่างจากพี่ชาย
ไคล์ตัน คาร์ตัน หนุ่มโสดเนื้อหอมวัยสามสิบห้า ยอมทำตามที่คุณย่าบงการ ด้วยการออกเดทและทดลองใช้ชีวิตกับผู้หญิงที่คุณย่าหาให้ ตามข้อกำหนดเวลา 3 เดือน หากมีผู้หญิงคนไหนถูกใจค่อยไปกันต่อในสถานะภรรยา แต่ถ้าไม่ถูกใจก็จบสัญญาด้วยเงินก้อนโต เพื่อไม่ให้ผู้หญิงทุกคนที่ผ่านเข้ามาแสดงการเป็นเจ้าของในตัวเขา
และตอนนี้ก็มีผู้หญิงที่เพียบพร้อมจากตระกูลนักธุรกิจดังเสนอตัวมาให้ถึงบ้าน เธอแตกต่างจากทุกคนตรงที่เธอทำอาหารเก่ง และเอาใจเขาเก่งกว่าใคร เธอไม่เคยงี่เง่า ไม่เคยขอร้องให้เขาซื้ออะไรให้แม้แต่อย่างเดียว
อยู่ด้วยกันมาเกือบ 3 เดือน เธอไม่เคยสร้างปัญหาให้เขาเลยสักครั้ง ทุกวันที่เขาทำงานกลับมาเหนื่อย ก็จะมีอาหารอร่อย ๆ วางอยู่บนโต๊ะมากมาย และมีบริการนวดถึงใจที่หาจากไหนไม่ได้นอกจากเธอ
ถึงแม้ว่าเธอจะทำดีและเพียบพร้อมขนาดนี้ เขาก็ยังไม่คิดจะเลือกเธอมาเป็นภรรยาอยู่ดี
“โอเค จานนี้เสร็จเรียบร้อย”
หลังจากทำอาหารไทยเสร็จ ปลายนิ้วเรียวของหญิงสาวค่อย ๆ โรยผักชีลงบนชามซุปอย่างพิถีพิถัน ใส่ใจทุกอย่างสำหรับคนพิเศษของเธอ
“แค่นี้ก็น่าจะพอ คุณไคล์ไม่ชอบผักชีเยอะ ๆ"
สาวไทยหน้าหวานวัยยี่สิบสามพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะที่วางชามซุปลงบนถาดเงินอย่างระมัดระวัง ข้างกันคือสเต๊กเนื้อย่างระดับมีเดียมแรร์ มันฝรั่งอบ และสลัดผักสด ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างประณีตจนดูราวกับเป็นอาหารจากภัตตาคารห้าดาว
ทุกอย่างที่ทำล้วนแต่เป็นเมนูที่ชายหนุ่มชอบทั้งนั้น ไม่มีอาหารที่ตัวเธอชอบแม้แต่อย่างเดียว ขอแค่เห็นเขาทานอย่างอร่อยเธอก็มีความสุขแล้ว
ครืดๆ
สายเรียกเข้า>>> คุณแม่
สายเรียกเข้าจากคุณแม่ทำให้พิมพ์ดาวละสายตาจากอาหารแล้วหยิบมือถือขึ้นมากดรับสายด้วยท่าทางไม่ค่อยสบายใจนัก เธอพอจะเดาออกว่าแม่ของเธอจะโทรมาพูดเรื่องอะไร พิมพ์ดาวที่จับมือถือเครื่องหรูอยู่ในมือได้สูดลมลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะกดรับสายผู้เป็นแม่
"สวัสดีค่ะคุณแม่"
น้ำเสียงและแววตาที่สดใสก่อนหน้านี้ได้หายไปจนสิ้น ความรู้สึกในตอนนี้คืออาการแน่นหน้าอกเหมือนมีใครมากดทับไว้ และมักจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ได้คุยกับผู้เป็นแม่
[“เหลืออีกแค่สามวันใช่ไหม?”]
ปลายสายไม่ได้ถามสารทุกข์สุกดิบ ไม่ได้ถามว่าลูกสาวกินข้าวหรือยัง หรือพักผ่อนเพียงพอไหม ประโยคแรกที่ดังขึ้นกลับเป็นคำถามที่ทิ่มแทงหัวใจผู้เป็นลูกสาวเป็นอย่างมาก เป็นการเอ่ยถามในสิ่งที่ลดคุณค่าของผู้หญิงคนหนึ่งจนแทบจะไม่เหลือความภาคภูมิใจในตัวเอง
พิมพ์ พิมพ์ดาว พิพัฒน์ธนากุล ลูกสาวคนกลางวัยยี่สิบสามที่ยังไม่เคยได้ออกไปใช้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็น
พิมพ์ดาวรู้สึกไร้ค่าทุกครั้งที่ถูกเอาไปเปรียบเทียบกับพี่สาวอย่าง
พัชชา ที่เป็นดาราเบอร์ต้น แล้วยังได้คบหากับไฮโซหนุ่ม แม้กระทั่งจะเทียบกับน้องคนเล็กอย่างพลอยชมพู พิมพ์ดาวก็ยังเทียบไม่ได้เพราะพลอยชมพูนั้นได้เดบิวต์เป็นศิลปินค่ายดังของเกาหลีตั้งแต่อายุไม่ถึงสิบแปด ใคร ๆ ก็เอ่ยชมว่าสองสาวนั้นเกิดมาพร้อมความสามารถ ไม่เหมือนลูกสาวคนกลางที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย
และนี่ก็เป็นเหตุผลที่พิมพ์ดาวต้องมาอยู่ในคฤหาสน์คาร์ตัน มาทดลองใช้ชีวิตร่วมกันกับไคล์ตัล คาร์ตัน คุณชายรองของตระกูลดัง
วัยสามสิบห้า ตามข้อตกลงที่ไม่มีใครเสียเปรียบ ข้อตกลงลับ ๆ ที่กำหนดไว้แค่สามเดือน ตอนนี้ก็ล่วงเลยมาจนจะครบกำหนดแล้ว“หึ! อยากมากหรือ ว่าไงครับ แม่เสือสาว วันนี้จะให้ฉันจับเธอกินชุดนี้เลย หรือเปลี่ยนชุดก่อนดี หืม”ไคล์ตันปลุกปั่นอารมณ์หญิงสาวไป ตัวตนของเขาก็ขยายจนคับแน่นกางเกงสเลกสีเข้มจนปวดหนึบไม่ต่าง“พ...พี่ไคล์ อื้อ พิมพ์ ...พิมพ์งอนอยู่นะคะ อ๊ะ!”“งอน? พี่ก็งอนเธอเหมือนกัน โกรธด้วย ที่เมียกล้าแต่งตัวโป๊แบบนั้นออกไปอวดสายตาคนอื่น”“อ๊ะ อื้อ”เรียวขาทั้งสองข้างรีบหนีบเข้าหากันเมื่อมือแกร่งล้วงเข้าไปในแพนตี้ตัวจิ๋ว สัมผัสลูบวนใจกลางกลีบดอกไม้บอบบาง วนนิ้วแกร่งหยอกเอินจุดอ่อนไหวด้านนอกจนเธอแทบจะละลาย“รู้ไหมครับคุณภรรยา เด็กดื้อ แอบหนีเที่ยว ต้องโดนอะไร”เขากระซิบชิดใบหูของเธอ ไอร้อนเป่ากระทบจนขนอ่อนชูชันพิมพ์ดาวได้แต่กัดริมฝีปาก เบียดต้นขาเข้าหากันเมื่อมือแกร่งไม่ยอมแตะต้องเข้าไปด้านใน เอาแต่เล้าโลมจุดซ่านเสียวของเธอให้ลุ้นทุกการขยับเล่น“ค่ะ เชิญพี่ไคล์ทำโทษพิมพ์ได้เลย อื้อ พิมพ์ อ๊ะ”พรึ่บ!ยังไม่ทันจะได้เอื้อนเอ่ยจบ พิมพ์ดาวก็ถูกพลิกตัวให้กลับมา
ก่อนหน้านี้สองวัน พิมพ์ดาวได้รับคลิปสามีนอนเปลือยท่อนบนโดยข้าง ๆ มีแหม่มสาวผมสีทองนอนกอดเขาอยู่ในสภาพไม่ต่างกัน คราแรกเธอก็ตกใจที่เห็นคลิปแต่เหมือนภาพนิ่งมากกว่าเพราะไคล์ตันไม่กระดุกกระดิกใด ๆ เป็นเพียงคนหลับลึกคนหนึ่งเธอจึงตั้งสติและสังเกตร่างกายของสามีที่ไร้ร่องรอยรักใด ๆ บนผิวกาย ซึ่งผิดวิสัยคนที่ชอบมีเซกซ์รุนแรงอย่างเขา พิมพ์ดาวไม่รอช้ารีบโทรกลับไปยังปลายทางที่ส่งคลิปมา สุดท้ายเธอจึงได้รับคำเชิญจากคน ๆ นั้น ให้เดินทางมาที่นี่ด้วยตัวคนเดียว เพื่อทำสัญญาธุรกิจพันล้านด้วยตัวเธอเอง“สวัสดีค่ะ เช็กอินห้องรอยัลสวีทค่ะ”ทันทีที่เธอเดินเข้ามาในโรงแรมที่หรูหราไม่อาจประเมินระดับดาวได้ พิมพ์ดาวก็เดินไปยังจุดเช็กอิน ยื่นเอกสารที่คน ๆ นั้น ส่งให้เธอเพื่อยืนยันการเข้าพักทันที“คุณพิมพ์ดาว คาร์ตันนะคะ”พนักงานเลือกสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษตามที่พิมพ์ดาวเอ่ยในคราแรก หญิงสาวยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าเพื่อยืนยันตัวตน“นี่คีย์การ์ดสำหรับลิฟต์พิเศษสีทองตรงนั้นค่ะ”พนักงานยื่นคีย์การ์ดเคลือบสีทองอร่ามสะ
นับตั้งแต่วันนั้นที่ครอบครัวใหญ่ของคาร์ตันมีลูกหลานสืบสกุล เด็ก ๆ ทั้งสี่ก็เติบโตขึ้นทุกวัน ๆ พี่ใหญ่อย่างคริสเตียนและเคียร์ร่าตอนนี้ย่างเข้าสู่วัยสิบสามแล้ว ทิ้งให้คนเป็นพ่อแม่เฝ้ามองพวกเขาอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ“หมายความว่าไง พิมพ์ดาวออกไปเที่ยวกับเมียไอ้เซกิแต่พวกนายไม่มารายงาน”ไคล์ตันกับเคลวิลบินไปคุยธุรกิจแค่สามวัน ครั้นกลับมาถึงก็อยากเจอหน้าเมียรัก แต่พอถึงบ้านกลับพบเพียงความว่างเปล่า เขาถามลูกน้องที่ให้ประกบคอยดูแลภรรยารักและลูก ๆ แต่กลับพบคำตอบว่า พิมพ์ดาวแอบหนีไปเที่ยวผับเมื่อคืนก่อนกับมีนาภรรยาของเซกิ“ขอโทษครับนาย พอดีว่าคุณพิมพ์ดาวขู่เอาไว้ว่าถ้าพวกผมรายงานเรื่องนี้ให้นายทราบจะไล่พวกเราออก”ลูกน้องคนเดิมรีบละล่ำละลักรายงาน ไม่กล้าแม้จะเงยสบตาผู้เป็นนาย เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มกรอบหน้าด้วยความหวาดกลัวความบกพร่องในหน้าที่‘ซวยแล้ว คำสั่งเมียเจ้านายก็น่ากลัว แต่ตอนมาอยู่ต่อหน้าเจ้านายกลับน่ากลัวกว่า’“ออกไปได้แล้ว”เป็นภูผาที่ยืนเงียบดูสถานการณ์จึงรีบโบกมือไล่ลูกน้องคนนั้นออกไปก่อ
"อันนี้เผ็ดไหมครับ?"ลูกชายหันมาสบตาแล้วถามปะป๊าด้วยท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์ ปะป๊าที่ไม่เคยกินอาหารแบบนี้มาก่อนก็ได้แต่หันไปมองหน้าแม่ของลูก"ไม่เผ็ดครับ ชั้นบนนี้ลูกหยิบได้เลย""เย่ ๆ แล้วน้ำสีแดง ๆ อคิณทานได้ไหมครับ?"นิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปยังน้ำอัดลมในตู้กดด้วยท่าทางตื่นเต้น ในนี้มีทั้งตู้ไอศกรีม ตู้น้ำปั่นผลไม้อีกมากมาย อัญญารินทร์ผู้เป็นแม่ก็ไม่อยากให้ลูกกินน้ำอัดลมจึงได้ถามความคิดเห็นกับพ่อของลูก"น้ำอัดลมค่ะ ให้ลูกทานไหมคะ?""นิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก"พอเรื่องที่ควรจะห้ามกลับไม่ห้ามเพราะอยากเอาใจลูก คนเป็นแม่อย่างเธอเริ่มจะทำตัวไม่ถูกอีกแล้ว ที่ผ่านมาเธอไม่ให้ลูกดื่มน้ำอัดลมเพราะกลัวลูกจะฟันผุ และมีโรคแทรกซ้อนตามมาเพราะน้ำอัดลมนั้นน้ำตาลเยอะ"เย่ ๆ ปะป๊าใจดีที่สุดเลย อคิณรักปะป๊า "อคิณน้อยกอดคอปะป๊าด้วยความดีใจและไม่ลืมที่จะบอกรักแม่ที่ยืนข้าง ๆ "รักคุณแม่ด้วย"ทางด้านคุณพ่อลูกสามก็วุ่นวายไม่แพ้กัน โชคดีมากที่ลูกคนเล็กอยู่กับคุณปู่คุณย่า ตอนนี้จึงมีแค่เด็กแฝดที่กำลังวิ่งวุ่น
# ร้านชาบูขบวนรถคันหรูของตระกูลคาร์ตันขับไปยังลานจอดรถของร้านชาบูที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนของลูก ๆ อย่างที่เด็ก ๆ บอกจริง ๆ คุณชายใหญ่อุ้มลูกชายลงมาจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปในร้านที่เงียบสนิท แน่นอนว่าพวกเขาจัดการจองคิวและเหมาร้านไว้เรียบร้อยแล้ว ในร้านจะมีแต่คนของเขาเพียงเท่านั้นลูกน้องทุกคนได้อานิสงส์ผลบุญ ได้พักทานชาบูไปด้วย หากไม่ทำแบบนี้ภรรยาที่แสนดีทั้งสองคนมีงอนอย่างแน่นอน จะให้เรานั่งทานกันอย่างเอร็ดอร่อยโดยมีลูกน้องยืนมองได้อย่างไรไม่สงสารลูกน้องบ้างหรือไง? คือคำถามที่แม่ของลูกหยิบขึ้นมาเป็นประเด็นโดยตลอดคุณชายใหญ่ปวดหัวขึ้นทุกวันกับความใจดีของอัญญารินทร์ เธอช่างเป็นผู้หญิงที่ใจบางเหลือเกิน เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เก็บมาคิดให้เป็นประเด็น แบบนี้จะขึ้นเป็นนายหญิงของตระกูลคาร์ตันได้อย่างไร เขายังคงตั้งคำถามกับเธอมาตลอดจนกระทั่งตอนนี้"น้องมานั่งตรงนี้สิคะ"พิมพ์ดาวบอกกับลูกสาวให้มานั่งกับพ่อแม่ แต่ลูกสาวตัวเล็กและลูกชายกลับเอาแต่เดินตามน้าพลอยและอาภูผาไม่หยุด ไม่ปล่อยให้พวกเขามีความเ
# 1 เดือนต่อมาความสัมพันธ์ของคุณชายรองกับภรรยาสาวดีขึ้นทวีคูณ ธุรกิจขนมไทยก็ขยายสาขาทั่วประเทศ การพาลูกเข้าฝึกอบรมก็เป็นไปได้ด้วยดี เด็ก ๆ ไม่งอแงและสนุกกับสิ่งที่อาชิกับอาจารย์พิเศษเป็นคนสอน พิมพ์ดาวกับพลอยชมพูก็เข้าเรียนรู้กับเด็ก ๆ ไปด้วย กิจกรรมบางอย่างจะเป็นสามีอย่างไคล์ตันที่สอนเองอย่างเช่นการฝึกยิงปืนในวันนี้ พิมพ์ดาวพลอยชมพูและอัญญารินทร์แยกออกมาฝึกกับคุณชายทั้งสองคน เด็ก ๆ ยังคงเรียนรู้ส่วนของเบื้องต้นไปก่อน ยังไม่ได้ถึงขั้นจับอาวุธ จะต้องเรียนรู้ไปตามขั้นตอนตามที่พ่อแม่คุณลุงของเขาเคยเรียนรู้มาพิมพ์ดาวที่สามีสอนกับมือทำผลงานได้ออกมาอย่างดีเยี่ยม สมกับเป็นภรรยาของมาเฟีย ส่วนพลอยชมพูที่มีพี่เลี้ยงเป็นภูผาบอดี้การ์ดมือหนึ่ง ก็ทำได้ดีไม่แพ้กัน แต่อัญญารินทร์ที่ถูกฝึกด้วยคุณชายใหญ่กลับทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเสียเลย ทั้งสองคนเอาแต่ทะเลาะกัน จะจับมือเพื่อฝึกยิงปืนก็ไม่ได้ จะได้ไม่ต้องกลัวแม่ของลูกก็โดนด่า" ไปพักเถอะ"คุณชายใหญ่อารมณ์เสียเดินออกไปดูดบุหรี่อยู่ข้างนอก ส่วนคนที่เหลือก็แยกย้ายกันไป


![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




