บทที่ 2 บีบบังคับ

[“ ได้ยินที่แม่ถามไหมพิมพ์ดาว”]

มาลินี พิพัฒน์ธนากุล คุณแม่วัยสี่สิบแปดถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่ลูกสาวคนนี้ทำอะไรไม่เคยได้ดั่งใจเลย ทำอะไรก็ไม่ดี

สักอย่าง ไม่มีอะไรเทียบพี่สาวกับน้องสาวได้เลย

ความหวังเดียวที่จะให้เป็นสะใภ้เศรษฐี ก็เหมือนจะริบหรี่ลงไป

ทุกวัน ลูกสาวคนนี้ซื่อบื้อยิ่งนัก เอาใจผู้ชายก็ไม่เป็น ต้องให้แม่คอยสอนอยู่ตลอด 

"ได้ยินค่ะ”

พิมพ์ดาวที่รู้ว่าแม่เริ่มจะไม่พอใจ จึงได้สลัดความคิดลบออกจากหัวแล้วมาสนใจปัจจุบัน ตอนนี้เธอทำหน้าที่ผู้หญิงของมาเฟียอยู่ เธอต้องทำหน้าที่นี้ให้สำเร็จเสียก่อน อย่าพึ่งไปสนใจเรื่องศักดิ์ศรีหรือเรื่องอนาคตของตัวเอง  อีกแค่ไม่กี่วัน เธอก็จะรู้แล้วว่าควรจะทำยังไงต่อกับชีวิต 

"เหลืออีกสามวันค่ะคุณแม่ พิมพ์จะทำให้ดีที่สุดค่ะ"

พิมพ์ดาวพูดออกไป อยากเอาอกเอาใจ เธอยืนยันอย่างหนักแน่นว่าวันนี้จะทำให้ดีที่สุด ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเธอจะทำเต็มที่แล้วก็ตาม  

[“อีกกี่วันก็ไม่สำคัญหรอก แค่ทำตัวดี ๆ เอาใจคุณไคล์ให้มาก ๆ ให้เขาเอ็นดู”]

“ ค่ะคุณแม่”

[“แล้วอย่าเผลอทำอะไรให้คุณไคล์ไม่พอใจละ  เขาคือคนที่จะตัดสินทุกอย่าง เข้าใจไหม”]

พิมพ์ดาวได้แต่เม้มปากแน่นก่อนตอบรับเบา ๆ เธอรู้สึกจุกอกเมื่อแม่เอาแต่ชื่นชมและเชิดชูผู้ชายอีกคน ยิ่งแม่ให้สิทธิ์เขาตัดสินใจมากเท่าไหร่ ผู้หญิงอย่างเธอก็ยิ่งรู้สึกไร้คุณค่า ไร้ปากเสียงที่จะเรียกร้องสิทธิ์ให้ตัวเอง 

“เข้าใจค่ะ คุณแม่”

[“ดีมากลูก  แม่ได้ข่าวมาว่าลูกสาวตระกูลใหญ่หลายคนรอต่อคิวที่จะเจอคุณชายรองอยู่  อย่าให้โอกาสนั้นหลุดไปถึงมือหญิงอื่น เข้าใจไหม"]

"เข้าใจค่ะคุณแม่”

น้ำเสียงหนักแน่นขัดกับหัวใจที่จุกแน่นขึ้นทุกวินาที เธอยังไม่ออกจากตำแหน่งที่ดูแลเขาเลย แต่ก็มีผู้หญิงคนอื่นมาต่อคิวที่จะทำหน้าที่นี้แล้ว 

["คืนนี้ก็เอาใจคุณไคล์มาก ๆ หน่อย แม่เชื่อว่าพิมพ์ทำได้"]

คำชมของแม่ควรจะทำให้เธอดีใจ แต่กลับรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในอก เธอรู้ตัวดีว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่มันช่างไร้ยางอายสิ้นดี แต่เพื่อพ่อแม่เธอยอมได้หมด ยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพียงเพราะอยากให้ท่านทั้งสองเอ็นดูเธอบ้าง ไม่ต้องภูมิใจในตัวเธอก็ได้ แค่เห็นถึงความพยายามของลูกสาวคนนี้ก็พอ 

["ถ้าพิมพ์ได้รับเลือก..."]

แม่เว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนที่จะพูดในสิ่งที่ลูกสาวรอฟังมาตลอด ท่านรู้ดีว่าพูดประโยคนี้แล้วจะทำให้ลูกสาวใจอ่อนและยอมทำตามคำสั่ง 

["พ่อกับแม่จะดีใจมาก ครอบครัวเราจะกลับมายืนได้อย่างสง่าผ่าเผยอีกครั้ง"]

"ค่ะ"

พิมพ์ดาวแทบจะไม่รู้ว่าตัวเองควรจะดีใจหรือเสียใจ หรือควรจะโฟกัสตรงไหนดี  

โฟกัสที่ศักดิ์ศรีของตัวเอง หรือโฟกัสที่ความสุขของพ่อแม่และหน้าตาทางสังคม 

["พ่อก็ฝากมาบอกว่า อย่าทำให้เสียโอกาส" ]

มาลินีใช้ผู้เป็นสามีมากระตุ้นลูกสาวอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าพิมพ์ดาวก็อยากจะทำให้พ่อภูมิใจเหมือนที่พี่สาวกับน้องสาวทำ ที่ยอมมาเป็นของเล่นมาเฟียก็เพื่อพ่อ

"จริงเหรอคะ คุณพ่อพูดถึงพิมพ์ จริง ๆ เหรอคะ" พิมพ์ดาวดีใจจนเนื้อเต้น

หลายปีมานี้ พ่อเอาแต่ทำงานหนักและสนใจแต่พี่สาวกับน้องสาวจนแทบจะไม่มีเวลาพูดถึงเธอเลย พูดกันครั้งล่าสุดน่าจะเป็นตอนที่พ่อมาบอกให้เธอลองเปิดใจคุยกับคุณชายรองดู  คำพูดไม่กี่คำของพ่อ ทำให้เธอยอมได้หมดทุกอย่างบนโลกใบนี้ แม้แต่ชีวิตเธอก็ให้พ่อกับแม่ได้ เธอรักพ่อกับแม่มากกว่าชีวิตของตัวเอง 

["จริงสิ "]

" แล้วคุณพ่อสบาย..."

["แค่นี้ก่อนนะ แม่กับพ่อต้องไปสัมภาษณ์รายการกับพี่"]

สายถูกตัดไปทันทีที่ผู้เป็นแม่พูดจบ ไม่สนใจว่าพิมพ์ดาวจะถามอะไร  

วันนี้พี่สาวอย่างพัดชาที่เป็นดาราเบอร์ต้นของประเทศมีสัมภาษณ์ของรายการดัง มีการเชิญพ่อกับแม่ไปร่วมรายการด้วย เธอที่เป็นน้องสาวก็น่าจะส่งกำลังใจไปให้พี่สาว คอยมองดูความสำเร็จของพี่สาวกับน้องสาวอยู่ไกล ๆ แล้วหวังว่าสักวันครอบครัวของเธอจะได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน 

 พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลงจากหู  รอยยิ้มที่ฝืนประดับอยู่บนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหาย

ภายในห้องครัวอันกว้างใหญ่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงเดือดเบา ๆ ของหม้อซุปที่ยังตั้งอยู่บนเตา หญิงสาวทอดสายตามองมันนิ่ง ๆ ก่อนถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เธอไม่ได้ต้องการอะไรมากมายจากผู้เป็นแม่เลย  แค่อยากได้ยินคำว่า

'เหนื่อยไหมลูก ดูแลตัวเองด้วยนะ'  เธอต้องการแค่นั้นจริง ๆ 

"อีกนิดเดียว...เหลืออีกสามวัน"

สามวันที่จะตัดสินชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งว่าจะได้เป็นภรรยา

มหาเศรษฐีหรือกลับไปอยู่ในสถานะลูกที่ไม่มีใครเหลียวแล หากคุณไคล์เขาเลือกเธอ เธอจะได้อยู่ที่นี่ต่อในฐานะว่าที่ภรรยาของทายาทอันดับสองแห่งตระกูลคาร์ตัน

แต่หากเขาปฏิเสธ... เธอจะต้องเก็บของออกจากคฤหาสน์ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง รับเงินชดเชยก้อนโตตามสัญญาพร้อมเซ็นเอกสารปิดความลับตลอดชีวิต เขาและเธอจะกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกัน ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะทักทาย หรือป่าวประกาศบอกใครว่าเธอเคยเป็นผู้หญิงของไคล์ คาร์ตัน 

หญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาเบา ๆ ความจริงแล้ว เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะได้เข้ามาอยู่ในโลกใบนี้ โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจเงินทองชื่อเสียง โลกที่เงินอยู่เหนือศีลธรรมใด ๆ

เธออยากจะเป็นผู้หญิงธรรมดาที่มีคนรักและวางแผนอนาคตไปด้วยกัน อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น มีคุณพ่อคุณแม่และพี่น้องที่รักกัน หาเวลาทานข้าวด้วยกันเหมือนครอบครัวอื่น ๆ ไม่ใช่สิ่งที่เธอกำลังเป็นอยู่ตอนนี้ 

ตึก! ตึก! ตึก! 

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอกห้องครัว พิมพ์ดาวรีบเก็บความคิดทั้งหมดไว้ภายใน ก่อนหันไปมองผู้มาใหม่พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มโค้งศีรษะให้เธอเล็กน้อย ชายร่างสูงที่ไม่ใช่คนที่เธอรอคอยทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหายไป มีเพียงแค่ความสงสัย 

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

ภูผา เลขาหนุ่มที่พ่วงตำแหน่งบอดี้การ์ดคนสนิทของไคล์ตัน เหลือบมองอาหารมากมายบนโต๊ะ ก่อนหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"นายท่านฝากผมมาแจ้งว่า วันนี้มีประชุมดึกน่าจะได้กลับดึกครับ"  

สิ่งที่เอ่ยออกไปไม่ใช่สิ่งที่เจ้านายฝากมา แต่เป็นคำที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมาให้สวยหรูและไม่ทำร้ายจิตใจคนฟัง