EP 3 | จะลองดี? 3/1

คำพูดทิ้งท้ายของติณณ์ ก่อนร่างเล็กจะลงจากรถ มันทำให้เธอรู้สึกกังวลจนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เสียงถอนหายใจดังออกมาเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่ามันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ใบชาไม่มีเวลาคิด เพราะต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานต่อ

หลังจากมาถึงคลับ ใบชาก็รีบเข้าห้องเปลี่ยนชุดทันที ยังดีที่ว่าชุดไม่ได้โป๊มากจึงไม่ได้ใช้เวลาเปลี่ยนนาน หลังจากเช็กตัวเองเสร็จเรียบร้อย ขาเรียวก็รีบก้าวออกมาจากห้องเพราะเริ่มสาย ก่อนจะเดินไปหาเพื่อนและคนอื่นๆ

“อ้าวชา วันนี้สายหรอ?”

“อื้มใช่ นี่เพิ่งจะเปลี่ยนชุดมาน่ะอิง”

อิงคือเด็กประจำของคลับ เป็นคนนิสัยดี คอยสอนงาน คอยถามใบชาตลอดว่าถ้าไม่เข้าใจตรงไหน ให้รีบถามเธอได้เลย จึงทำให้คนตัวเล็กรู้สึกสบายใจ เพราะเจอเพื่อนร่วมงานทีดี

“ลูกค้าในคลับเยอะไหม?”

ร่างเล็กถามพลางจับแก้วไวท์มาจัดเรียง และดูบิลที่ลูกค้าสั่งมาว่ามีอะไรบ้าง

“เพียบเลย มีแต่คนถามหาชา”

เพื่อนพูดพร้อมกับทำตาลุกวาว เพราะตั้งแต่ใบชาเข้ามาทำงานที่นี่ก็มีแต่คนถามหาไม่เว้นแต่ละวัน แถมยังมีหนุ่มๆคอยขายขนมจีบอีก

“เดี๋ยวจัดตรงนี้เสร็จ ชาจะออกไปช่วยนะ”

“เออมีคนหนึ่งในห้องวีไอพี หล่อมาก เห็นแล้วอยากเข้าไปบริการส่วนตัวเลย แต่เขาบอกไม่ต้องการเด็ก”

ร่างเล็กยืนฟังเพื่อนเล่าโดยไม่ได้สนใจมากนัก เพราะสิ่งที่ทำให้กังวลตอนนี้ คือใบหน้าหล่อคอยตามติดอยู่ในห้วงความคิดตลอด แค่นึกถึงชื่อ ‘ติณณ์’ ก็รู้สึกขนลุกไปหมด

“จริงหรอ”

“อื้ม แต่ถ้าเขาเห็นชาก็อาจจะเรียกก็ได้นะ”

คนตัวเล็กไม่ได้ตอบกลับเพื่อน เพียงแค่ยิ้มบางๆและพยักหน้าให้เล็กน้อย ก่อนจะเดินตามอิงเข้าไปข้างในคลับ

ภายในห้องวีไอพี

ร่างสูงนั่งเอนหลังแนบพนักพิงโซฟาในห้องวีไอพี กระต่ายน้อยไม่รู้ตัวเลยว่า เขากำลังจับจ้องเธออยู่จากอีกฟากของกระจกอย่างใจเย็น มือแกร่งยกแก้วไวท์ถือเอาไว้ ก่อนจะลุกขึ้นมองดูร่างเล็กที่กำลังบริการแขกภายในร้าน

แกร็ก~

เสียงผลักประตูดังขึ้น ทำให้ร่างสูงที่กำลังยืนอยู่ หันไปมองด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนสนิท คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันแน่น สีหน้าบ่งบอกว่าไม่อยากให้รบกวน

“ไงมึง มาตามดูชาหรอ?”

“อื้ม มึงเข้ามาทำไม?”

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เขาไม่ต้องการให้ใครเข้ามาในห้อง เพียงแค่อยากเฝ้ามองเหยื่อให้อยู่ในสายตาเท่านั้น

“คลับกู?”

แทนยักไหล่พร้อมกับทำทีเป็นไม่สนใจ ก่อนจะก้าวขาแกร่งเข้ามานั่งลงบนโซฟา แววตาแข็งกร้าวของเพื่อนกำลังจับจ้องร่างบาง มันทำให้เขานึกถึงเรื่องในอดีต สายตาของติณณ์มันช่างเหมือนกับตอนนั้นจริงๆ

“กูว่ามึงอย่าทำให้น้องมันลำบากใจไปมากกว่านี้เลย”

เสียงของแทนเอ่ยเตือน เมื่อเห็นว่าเพื่อนไม่ปกติ เขาเริ่มกังวลใจ กลัวว่าติณณ์จะทำอะไรเกินขอบเขต

“อย่ายุ่ง ไม่ใช่เรื่องของมึง”

เสียงทุ้มเข้มหันมาตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ แววตาแข็งกร้าวบอกถึงความหงุดหงิด เมื่อได้ยินเพื่อนพูดประโยคเดิมซ้ำๆ

“ไม่ใช่เรื่องของกูได้ไงวะ ชาก็เป็นเด็กในคลับกู”

“อย่ากวนส้นตีน”

เขากดเสียงต่ำ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ แล้วก้าวเข้ามานั่งตรงข้ามกับเพื่อนบนโซฟา

แทนได้แต่ส่ายหัวไปมา เขาไม่รู้ว่าติณณ์กำลังคิดอะไรอยู่ แต่สีหน้าของเพื่อนมันบ่งบอกว่า คงไม่ใช่เรื่องดีแน่

“นี่ชาไม่รู้ใช่ไหมว่ากูเป็นเพื่อนกับมึง”

“กูต้องการเด็ก”

จู่ๆ คำพูดนั้น ก็ถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีปี่ขลุ่ย เขาไม่สนใจคำถามของแทนก่อนหน้า สายตาของเขาเหม่อลอยเหมือนกำลังวางแผนบางอย่างเอาไว้ในใจ ก่อนฝ่ายตรงข้ามจะถามกลับแบบงงๆ

“คนไหน??”

“ใบชา..ไปบอกให้เธอมาบริการกู”

“มึงอย่าพูดอะไรเอาแต่ใจดิวะ”

“หรือกูไม่ใช่ลูกค้า?”

แทนถอนหายใจเบาๆให้กับความดื้อด้านของเพื่อน เขาชั่งใจอยู่สักพัก ก่อนจะหันไปบอกเสิร์ฟที่เข้ามาได้จังหวะ ให้เรียกใบชามาบริการแทน

“พอใจมึงยัง?”

“อื้ม งั้นมึงก็ออกไปได้แล้ว”

“ไล่กู?”

ไร้เสียงตอบกลับจากอีกฝ่าย แทนได้แต่ถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับส่ายหน้าไปมา เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนกำลังไล่ให้เขาออกไปจากห้องนี้

“งั้นกูไปแล้ว อย่าใจร้ายกับน้องนักล่ะ ชาไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับมึง”

ประโยคที่เพื่อนบอก เป็นเพียงคำพูดที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ ติณณ์แทบจะไม่ได้ฟังมันด้วยซ้ำ เพราะสายตาเยือกเย็นเอาแต่หันไปจ้องคนตัวเล็ก แล้วกัดฟันแน่น

ไม่นานประตูก็ถูกผลักออก พร้อมกับร่างเล็กกำลังก้าวขาเรียวเข้ามาด้านใน แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อคนที่นั่งอยู่บนโซฟาเป็นคนที่คาดไม่ถึง

“พะ..พี่ติณณ์”