บทที่ 1 เผชิญหน้า

มหานครเซี่ยงไฮ้ในยามค่ำคืนไม่เคยหลับใหล แสงไฟนีออนหลากสีสันสาดส่องกระทบตึกระฟ้าและสายฝนโปรยปรายที่ตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย สร้างภาพสะท้อนที่ทั้งงดงามและเยือกเย็น ท่ามกลางความเจริญรุ่งเรืองที่พุ่งทะยานราวกับมังกรผงาดฟ้า เมืองนี้ยังคงซุกซ่อนความลับและเงามืดเอาไว้ในตรอกซอกซอยและสถานบันเทิงระดับไฮเอนด์ที่คนธรรมดาไม่อาจเอื้อมถึง

สำหรับพิมรดาหรือที่เพื่อนร่วมคลาสเรียนเรียกเธอว่าซินเหยียน เซี่ยงไฮ้ไม่ใช่แค่เมืองแห่งความฝัน แต่มันคือสมรภูมิชีวิต หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปีในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยนด้านการออกแบบแฟชั่นจากประเทศไทย ต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าบ่าเล็กๆ ของเธอจะรับไหว เธอไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อไขว่คว้าปริญญา แต่เป้าหมายหลักที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ คือการมาช่วยมารดาตามหาบิดาชาวจีนที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อหลายปีก่อน ทิ้งไว้เพียงสร้อยคอเงินสลักลายโบราณเส้นหนึ่งที่เป็นดั่งของดูต่างหน้าและเบาะแสเดียวที่พวกเธอมี

ค่าครองชีพที่สูงลิ่วในเซี่ยงไฮ้ บวกกับค่าใช้จ่ายในการตามหาพ่อ ทำให้พิมรดาต้องทำงานพาร์ทไทม์อย่างหนักหน่วง เธอต้องซ่อนรูปโฉมที่แท้จริงของตัวเองเอาไว้ ภายใต้แว่นตาหนาเตอะกรอบเชยๆ ที่รับมาจากตลาดของเก่า เลนส์ที่หนาเกินความจำเป็น ทำให้ดวงตากลมโตที่หวานซึ้งราวกับตากวางของเธอดูเล็กและจืดชืด ผมยาวสลวยที่เคยเปล่งประกายเงางามถูกรวบมัดไว้อย่างลวกๆ ยุ่งเหยิงราวกับรังนก เสื้อเชิ้ตพนักงานเสิร์ฟตัวโคร่ง ที่ใหญ่กว่าไซส์จริงถึงสองเบอร์ช่วยอำพรางทรวดทรงองค์เอว ที่โค้งเว้าสมบูรณ์แบบของเธอได้อย่างมิดชิด

พิมรดารู้ดีว่าความสวยในสถานที่อโคจรเช่นนี้ไม่ใช่พรจากสวรรค์ แต่มันคือคำสาปที่อาจนำพาหายนะมาสู่ชีวิต เธอจึงเลือกที่จะเป็นเพียง 'ยัยแว่นจอมเฉิ่ม' ที่ไม่มีใครสนใจ เป็นเพียงฟันเฟืองเล็กๆ ในไนท์คลับระดับวีไอพีที่หรูหราที่สุดในย่านเดอะบันด์ นามว่า 'ดราก้อนส์ เลานจ์'

เสียงเบสหนักหน่วง จากเครื่องเสียงราคาเหยียบสิบล้าน กระแทกเข้ากับจังหวะการเต้นของหัวใจ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นซิการ์คิวบาและแอลกอฮอล์หมักบ่มชั้นเลิศลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ พิมรดากระชับถาดเครื่องดื่มในมือแน่น พยายามทรงตัวบนรองเท้าคัทชูส้นเตี้ยที่เริ่มกัดส้นเท้าจนแสบ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองให้ดึงสติกลับมาโฟกัสที่งานตรงหน้า คืนนี้โซนวีไอพีถูกจองเหมาแบบปิดโซนโดยลูกค้าระดับวีวีไอพี ที่ผู้จัดการร้านกำชับนักหนาว่า ห้ามทำผิดพลาดแม้แต่ปลายเล็บเด็ดขาด

ทันใดนั้น บรรยากาศภายในไนต์คลับที่เคยอึกทึก พลันเงียบสงัดลงราวกับมีใครไปกดปุ่มปิดเสียง เสียงดนตรีที่เปิดคลอเบาๆ ในโซนวีไอพียังคงดำเนินต่อไป แต่ผู้คนรอบข้างกลับกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว อุณหภูมิในห้องโถงกว้างลดฮวบลงอย่างฉับพลันจนพิมรดารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่ลามเลียไปตามสันหลัง ประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ถูกเปิดออก กองทัพชายชุดดำในสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบเดินเรียงแถวเข้ามาเพื่อเคลียร์พื้นที่ ก่อนที่ร่างสูงสง่าของใครบางคนจะก้าวผ่านพ้นกรอบประตูเข้ามา

'หยางเฟยหลง'

เพียงแค่ชื่อนี้หลุดรอดออกมา จากริมฝีปากของผู้จัดการร้านที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ไม่ไกล พิมรดาก็รู้สึกได้ถึงอำนาจมืดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวบุรุษผู้นั้น เขาคือเจ้าของ 'ดราก้อนส์ เลานจ์' แห่งนี้ และเป็นถึงผู้นำตระกูลหยาง... ตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกใต้ดินของเซี่ยงไฮ้ ควบรวมไปถึงธุรกิจสีขาวอย่างอสังหาริมทรัพย์และบริษัทนำเข้าส่งออกรายใหญ่

พิมรดาลอบมองเขาผ่านเลนส์แว่นตาหนาเตอะ และนั่นเป็นครั้งแรกที่เธอเข้าใจคำว่า หล่อจนยากบรรยาย อย่างถ่องแท้ เฟยหลงมีใบหน้าที่ราวกับถูกเทพเจ้าบรรจงสลักเสลาขึ้นมาอย่างลำเอียง คิ้วเข้มพาดเฉียงดุดันเหนือตาดุจเหยี่ยวที่ดำสนิทและเย็นชาราวกับน้ำแข็งในขั้วโลก จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักลึกที่มักจะเหยียดตรงอย่างไร้ความรู้สึก สันกรามคมกริบสะท้อนแสงไฟสลัว โครงหน้าหล่อเหลาไร้ที่ตินั้นถูกประดับด้วยความเย็นชาและไร้หัวใจอย่างสมบูรณ์แบบ ร่างสูงกว่าหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ที่สั่งตัดพิเศษเข้ารูป เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้าชั้นดี ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความโอหัง ทรงอำนาจ และอันตรายจนไม่มีใครกล้าสบตา

พิมรดารีบก้มหน้าลงทันที เธอไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือเงินทิปหนักๆ จากการเสิร์ฟเครื่องดื่มโต๊ะนี้ เพื่อนำไปจ่ายค่าเทอมและค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ซอมซ่อที่เธออาศัยอยู่กับแม่ เฟยหลงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้สีแดงเลือดนกตรงกลางห้องวีไอพี บอดี้การ์ดนับสิบคนกระจายกำลังคุ้มกันอย่างแน่นหนา ชายหนุ่มรับซิการ์ที่มือขวาคนสนิทจุดให้มาสูบช้าๆ ควันสีเทาพวยพุ่งขึ้นสู่อากาศ บดบังใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย เขากำลังหงุดหงิดกับผลประกอบการของคาสิโนที่มาเก๊า และยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อต้องมานั่งฟังพวกนักธุรกิจหน้าโง่พยายามประจบประแจงเขาในคลับของตัวเอง

"เอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟได้แล้ว มัวยืนบื้ออยู่ทำไม!" เสียงตวาดของผู้จัดการร้านทำเอาพิมรดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะของมาเฟียหนุ่มอย่างระมัดระวัง ถาดสีเงินในมือมีแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้ที่แพงที่สุดในร้าน