บทที่ 2 เผชิญหน้า

พิมรดาก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไปใกล้ มือเล็กที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อตัวโคร่งสั่นน้อยๆ ด้วยความประหม่า ขณะที่เธอกำลังจะวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเฟยหลง หางตาของเธอก็ปะทะเข้ากับความผิดปกติบางอย่าง พนักงานเสิร์ฟชายคนหนึ่งที่เดินตามหลังเธอมา ไม่ได้ถือถาดเครื่องดื่ม แต่มือของเขากำลังล้วงเข้าไปในเสื้อกั๊กของตัวเอง ท่ามกลางแสงไฟสลัว พิมรดาเห็นแสงสะท้อนของโลหะเย็นเยียบวาววับขึ้นมาเสี้ยววินาที... ปืน!

สัญชาตญาณเอาตัวรอดและการรับรู้ถึงภัยคุกคามทำให้ดวงตาของพิมรดาเบิกกว้าง

"ระวัง!" พิมรดากรีดร้องออกมาสุดเสียง เป็นจังหวะเดียวกับที่พนักงานเสิร์ฟชายคนนั้น ชักปืนเก็บเสียงออกมาและเล็งตรงไปยังตำแหน่งที่หยางเฟยหลงนั่งอยู่

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นสามนัดซ้อน ทลายความเงียบสงบของโซนวีไอพีจนแตกกระเจิง ความโกลาหลปะทุขึ้นในเสี้ยววินาที ผู้คนกรีดร้องและหมอบลงกับพื้น บอดี้การ์ดชุดดำของเฟยหลงตอบสนองด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พวกเขากระโจนเข้าบังเจ้านายพร้อมกับชักอาวุธปืนออกมายิงสวนกลับไป เฟยหลงไหวตัวทันตั้งแต่พิมรดาร้องเตือน เขาเบี่ยงตัวหลบกระสุนที่พุ่งเฉียดใบหน้าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรได้อย่างหวุดหวิด ดวงตาเยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ของมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกกระชากวิญญาณผู้บังอาจลอบสังหารเขา

ท่ามกลางห่ากระสุนและความชุลมุน พิมรดาที่ยืนอยู่ใกล้รัศมีการยิงที่สุดกลายเป็นเป้าล่อที่ไร้ทางสู้ เธอทิ้งถาดเครื่องดื่มในมือ แก้วคริสตัลราคาแพงหล่นแตกกระจายเต็มพื้น หญิงสาวพยายามจะพุ่งตัวหลบหลังโซฟา แต่แรงกระแทกจากบอดี้การ์ดคนหนึ่งที่ถลาร่างเข้ามาปะทะเพื่อจัดการกับมือปืน ทำให้ร่างเล็กบางของพิมรดากระเด็นลอยหวือไปชนกับขอบโต๊ะกระจกอย่างแรง

"โอ๊ย!"

พิมรดาร้องลั่นด้วยความจุก ร่างของเธอร่วงหล่นลงกระแทกพื้นพรมอย่างรุนแรง ศีรษะกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะจนมึนงง แว่นตาหนาเตอะที่เคยเป็นเกราะกำบังใบหน้าของเธอหลุดกระเด็นออกไปกระแทกพื้นจนเลนส์แตกละเอียด ยางรัดผมที่มัดไว้อย่างลวกๆ ขาดผึง ทำให้เส้นผมสีดำขลับที่ยาวสลวยดุจเส้นไหมทิ้งตัวสยายลงมาเคลียแผ่นหลังและกรอบหน้าอย่างเป็นอิสระ

การปะทะจบลงอย่างรวดเร็วด้วยฝีมืออันเด็ดขาดของคนตระกูลหยาง มือปืนถูกยิงเข้าที่จุดตายและล้มลงจมกองเลือด บอดี้การ์ดส่วนหนึ่งรีบเคลียร์พื้นที่และคุ้มกันเฟยหลงอย่างแน่นหนา เมื่อควันปืนเริ่มจางลงและความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง หยางเฟยหลงที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังอย่างไม่สะทกสะท้าน ค่อยๆ ปัดฝุ่นควันออกจากสูทราคาแพงของตนอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบกวาดมองประเมินสถานการณ์ ก่อนที่สายตาของมัจจุราชจะสะดุดเข้ากับร่างเล็กๆ ที่นอนขดตัวอยู่บนพื้นไม่ไกลจากปลายเท้าของเขา

พิมรดากำลังสำลักควันปืน เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก มือเรียวเล็กยกขึ้นกุมศีรษะที่ปวดหนึบ เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเธอหลุดลุ่ยจากการล้มกระแทก เผยให้เห็นช่วงคอขาวเนียนและไหปลาร้าสวยงามที่ซ่อนอยู่ด้านในจังหวะที่พิมรดาเงยหน้าขึ้นมาเพื่อสูดอากาศ แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากด้านนอกสาดส่องลงมากระทบใบหน้าของเธอพอดิบพอดี

หยางเฟยหลงถึงกับชะงัก ลมหายใจของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่สะดุดไปชั่วขณะ ผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อและดูเฉิ่มเชยเมื่อครู่นี้... บัดนี้ราวกับปอกเปลือกออก เผยให้เห็นอัญมณีเม็ดงามที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ปราศจากแว่นตาหนาเตอะ ใบหน้าของพิมรดาสวยงามหยดย้อยจนแทบหยุดลืมหายใจ ดวงตากลมโตที่เคยถูกบดบัง บัดนี้สุกสกาวและฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว แพขนตางอนยาวรับกับจมูกโด่งรั้นที่แสดงถึงความดื้อดึง ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชตามธรรมชาติสั่นระริกน้อยๆ ผิวพรรณของเธอขาวผ่องดุจหิมะแรก ตัดกับเส้นผมสีดำสนิทที่สยายล้อมกรอบหน้า

มันคือความสวยที่บริสุทธิ์ เย้ายวน และอันตรายในเวลาเดียวกัน สวยจนไม่อาจละสายตาได้ สวยจนแม้แต่ผู้ชายที่ผ่านผู้หญิงระดับนางงามมานับไม่ถ้วนอย่างหยางเฟยหลงยังต้องมนต์สะกดไปชั่ววินาที ยิ่งไปกว่านั้น ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นดินปืนที่คละคลุ้ง กลิ่นหอมประหลาดบางอย่างกลับลอยมาแตะจมูกของเขา มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมสังเคราะห์ราคาแพง แต่มันคือกลิ่นกายสาวที่หอมหวาน ละมุนละไม คล้ายกลิ่นดอกมะลิผสมกับกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ เป็นกลิ่นที่ทำให้ปลายประสาทของเฟยหลงตื่นตัว และก่อกวนสติสัมปชัญญะของเขาอย่างรุนแรง

แต่ความหลงใหลชั่ววูบนั้นคงอยู่เพียงแค่เศษเสี้ยววินาที... ขณะที่พิมรดากำลังหอบหายใจและพยายามขยับตัวลุกขึ้น คอเสื้อที่กว้างเกินไปของเธอก็ร่นลงมา คลายปมความลับที่ถูกปิดผนึกไว้มาเนิ่นนาน สร้อยคอเงินเส้นเล็กที่เธอสวมติดตัวไว้ตลอดเวลา ลื่นไหลออกมาจากสาบเสื้อ จี้เงินสลักลายโบราณขนาดเท่าเหรียญสิบห้อยต่องแต่ง ปะทะเข้ากับแสงไฟจนเกิดประกายสะท้อนวาววับ

สายตาของเฟยหลงที่กำลังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานล้ำ เลื่อนต่ำลงมาตามสัญชาตญาณ ก่อนที่ดวงตาคมกริบของเขาจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รูม่านตาของเขาหดเกร็งเมื่อเพ่งมองไปที่ลวดลายบนจี้เงินเส้นนั้น มันคือสัญลักษณ์รูป 'หัวมังกรคาบดาบ' ซึ่งเป็นตราประจำตระกูลหยาง... แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เฟยหลงตกตะลึง สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของเข็นเย็นเฉียบและเดือดพล่านขึ้นมาในเวลาเดียวกัน คือรอยบากเป็นรูปกากบาทขนาดเล็กที่อยู่ตรงหางมังกร

รอยบากนั้น... มีเพียงคนเดียวในโลกที่ครอบครองตราสัญลักษณ์นี้

'หลี่เฉิน' อดีตมือขวาคนสนิทของบิดาเขา ชายที่บิดาของเขาไว้ใจที่สุด ชายที่เปรียบเสมือนอาแท้ๆ ของเขา... และเป็นชายทรยศ ที่เปิดประตูรับศัตรูเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลหยางเมื่อสิบห้าปีก่อน เป็นต้นเหตุที่ทำให้พ่อและแม่ของเฟยหลงต้องถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมต่อหน้าต่อตาเขาในวัยเด็ก!

ภาพความทรงจำสีเลือดในคืนที่ฝนตกหนัก ภาพร่างไร้วิญญาณของมารดาที่อาบไปด้วยเลือด ภาพบิดาที่ถูกยิงจมกองเลือด ภาพของหลี่เฉินที่ยืนมองด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมกับตราสัญลักษณ์ประจำตัว... ทุกอย่างไหลทะลักกลับเข้ามาในสมองของเฟยหลงราวกับเขื่อนแตก