บทที่ 5 สภาวะจำยอม

แต่ไม่ทันเสียแล้ว ร่างสูงก้าวพ้นขอบประตูไป ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อแข็งจะปิดกระแทกใส่หน้าเธออย่างแรง

กริ๊ก!

เสียงล็อคกุญแจจากด้านนอกดังขึ้นอย่างชัดเจน ตัดขาดพิมรดาออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง หญิงสาวทุบประตูไม้สุดแรงเกิด ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจนแสบคอ แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบรับกลับมานอกจากความเงียบสงัดของคฤหาสน์หลังใหญ่ พิมรดาทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าพิงบานประตู น้ำตาแห่งความสิ้นหวังพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป เธอถูกจองจำอยู่ในกรงเล็บของมังกรทมิฬอย่างสมบูรณ์แบบ โดยที่เธอเองก็ไม่รู้เลยว่า... นรกขุมนี้จะคงอยู่ไปอีกนานแค่ไหน และเธอจะเอาชีวิตรอดจากผู้ชายที่ชื่อ ‘หยางเฟยหลง’ ได้อย่างไร

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า พยายามเล็ดลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านกำมะหยี่สีทึบเข้ามาภายในห้องกว้าง ทว่าไม่อาจขับไล่ความหนาวเหน็บและบรรยากาศอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่แทบทุกตารางนิ้วได้เลย พิมรดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วทั้งร่าง ศีรษะของเธอหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วจากการกระแทกเมื่อคืน เปลือกตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น ภาพเพดานห้องสไตล์ยุโรปที่ประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลหรูหราสะท้อนเข้าสู่สายตา มันไม่ใช่เพดานห้องพักซอมซ่อในอพาร์ตเมนต์ของเธอที่เซี่ยงไฮ้

ความทรงจำอันโหดร้ายไหลบ่าเข้ามาเย้าหยอกราวกับฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น เสียงปืน กลิ่นคาวเลือด นัยน์ตาดุดันของมัจจุราชหนุ่ม และการถูกลากตัวมากักขังไว้ในสถานที่แปลกหน้า หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ความหวาดกลัวตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงแต่กลับปิดตายทุกช่องทาง หน้าต่างถูกล็อคแน่นหนาและมีลูกกรงเหล็กดัดซ้อนอยู่อีกชั้น

ที่นี่คือกรงทอง... กรงขังของมังกรทมิฬ

แกร๊ก... กริ๊ก!

เสียงปลดล็อคกุญแจจากด้านนอกดังขึ้นทำลายความเงียบ พิมรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เธอถอยกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับพนักเตียงบุนวมอย่างแรง สองมือเล็กดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างที่สั่นเทาเอาไว้แน่นราวกับมันเป็นเกราะกำบังชิ้นสุดท้าย ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองไปที่บานประตูไม้เนื้อแข็งที่กำลังถูกผลักเข้ามา

ร่างสูงใหญ่ของหยางเฟยหลง ก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามาภายในห้อง วันนี้เขาไม่ได้อยู่ในชุดสูทเต็มยศเหมือนเมื่อคืน แต่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมบนออกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและสัดส่วนที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ ถึงข้อศอก ทว่าความดูดีเหล่านั้นกลับถูกกลบด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมา นัยน์ตาสีดำขลับของเขาเย็นเยียบและคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางหน้า

เฟยหลงก้าวเดินเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับหนักแน่นและคุกคามจนพิมรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องถูกสูบออกไปจนหมด

"ตื่นแล้วงั้นเหรอ ลูกสาวคนทรยศ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่หยุดยืนอยู่ข้างเตียง เขามองลงมาที่เธอด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับเธอมันก็แค่เศษฝุ่นไร้ค่า

พิมรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ฉัน... ฉันบอกคุณแล้วไงว่าฉันไม่รู้เรื่อง... คุณจับตัวฉันมาทำไม ปล่อยฉันกลับไปหาแม่เถอะนะ"

"ปล่อย?" เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะดึงสร้อยคอเงินที่มีจี้รูปมังกรคาบดาบออกมา แล้วโยนมันใส่หน้าพิมรดาอย่างแรง

"โอ๊ย!" หญิงสาวยกมือขึ้นบัง สร้อยเส้นนั้นตกกระทบลงบนตักของเธอ

"เลิกเล่นละครบีบน้ำตาซะที ซินเหยียน!" เฟยหลงตวาดลั่นจนร่างเล็กสะดุ้งเฮือก เขาโน้มตัวลงมาใช้สองมือค้ำยันกับที่นอน กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง "หลักฐานมันทนโท่ขนาดนี้ แกยังกล้าปฏิเสธอีกเหรอว่าไม่ใช่สายเลือดของไอ้สารเลวหลี่เฉิน! ไอ้คนที่มันทรยศตระกูลหยาง ไอ้คนที่มันฆ่าพ่อแม่ฉัน!"

พิมรดาเบิกตากว้างเมื่อได้ยินข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงนั้น ความหวาดกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสับสนและความโกรธที่พ่อของเธอถูกใส่ร้าย เธอไม่เคยเห็นหน้าพ่อก็จริง แต่แม่มักจะพร่ำบอกเธอเสมอว่าพ่อเป็นคนดี เป็นวีรบุรุษที่รักครอบครัวที่สุด

"ไม่จริง! คุณโกหก!" พิมรดาเถียงกลับเสียงสั่น แต่ดวงตาของเธอเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "พ่อของฉันไม่ใช่คนทรยศ! แม่เล่าให้ฉันฟังมาตลอดว่าท่านเป็นคนดี ท่านเป็นคนซื่อสัตย์! คุณมันก็แค่มาเฟียใจร้ายที่ชอบใส่ร้ายคนอื่นเพื่อหาแพะรับบาป!"

คำว่า 'มาเฟียใจร้าย' และ 'หาแพะรับบาป' ไปสะกิดต่อมโทสะของหยางเฟยหลงอย่างจัง เส้นเลือดที่ขมับของเขาเต้นตุบ แววตาที่เคยเย็นชากลับลุกโชนไปด้วยเพลิงโกรธ

"คนดีงั้นเหรอ? ซื่อสัตย์งั้นเหรอ?" เฟยหลงกัดกรามกรอดจนนูนเป็นสัน เขายื่นมือออกไปกระชากต้นแขนบางทั้งสองข้างแล้วดึงร่างของพิมรดาให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างรุนแรง "แม่เธอคงแต่งนิทานหลอกเด็กให้แกฟังจนเพี้ยนไปแล้วสิ! เธอรู้ไหมว่าไอ้คนดีของเธอมันทำอะไรไว้บ้าง! มันเปิดประตูให้ศัตรูเข้ามายิงพ่อฉันตายคาห้องทำงาน มันปล่อยให้แม่ฉันถูกฆ่าปาดคอต่อหน้าต่อตาฉันตอนที่ฉันอายุแค่สิบขวบ! นี่น่ะเหรอวีรบุรุษของเธอ!"

"ไม่! ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่เชื่อ! คุณมันคนบ้า!" พิมรดากรีดร้องและดิ้นรนสุดชีวิต เธอทุบกำปั้นเล็กๆ ลงบนแผงอกกว้างของเขาอย่างไม่คิดชีวิต น้ำตาแห่งความโกรธแค้นและเสียใจไหลทะลักออกมา "พ่อฉันไม่มีทางทำเรื่องเลวทรามแบบนั้น! คุณต่างหากที่เลว! คุณมันปีศาจ! จับตัวฉันมาขังไว้แบบนี้ คุณมันก็แค่คนขี้ขลาดที่เก่งแต่กับผู้หญิง!"