บทที่ 4 เผชิญหน้า

พิมรดาที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่รู้หรอกว่าไป๋เหอคิดอะไรอยู่ แต่ในฐานะเพื่อนร่วมงาน เธอทนเห็นเพื่อนถูกทำร้ายไม่ได้ “หยุดนะ! อย่าทำอะไรเธอนะ! คุณมันบ้าไปแล้ว ปล่อยเพื่อนฉันเถอะ ฉันขอร้อง!”

หญิงสาวบนบ่าทุบตีเขาหนักขึ้นกว่าเดิม แต่เฟยหลงไม่แม้แต่จะชายตามองไป๋เหออีก เขากระชับร่างของพิมรดาให้แน่นขึ้นจนเธอจุก ก่อนจะก้าวเดินต่อไปยังประตูทางออกด้านหลังคลับที่รถโรลส์รอยซ์หุ้มเกราะคันหรูจอดเทียบรออยู่แล้ว

บอดี้การ์ดเปิดประตูด้านหลังรถออกกว้าง เฟยหลงปลดร่างบางลงจากบ่าแล้วยัดพิมรดาเข้าไปในเบาะหลังรถอย่างแรงจนเธอถลาล้มกลิ้งไปบนเบาะหนังแท้ราคาแพง

“โอ๊ย!” พิมรดาร้องครางด้วยความเจ็บปวด แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เธอรีบตะเกียกตะกายหนี เธอพุ่งตัวไปที่ประตูอีกฝั่งหมายจะเปิดกระโดดลงจากรถ ทว่ามัจจุราชหนุ่มรวดเร็วกว่า เขาก้าวตามเข้ามาในรถ ปิดประตูดังปัง และพุ่งตะครุบตัวเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที

“ปล่อยฉันนะ! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! ปล่อย!” พิมรดาดิ้นรนสุดชีวิต เธอใช้เล็บข่วนเข้าที่หลังมือและท่อนแขนของเขา หวังให้เขาปล่อย แต่เฟยหลงกลับคำรามในลำคอด้วยความรำคาญ

“หยุดดิ้นสิวะ!”

เขาใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ แล้วกดตรึงเหนือศีรษะของเธอจนจมลงกับเบาะหนังอย่างแน่นหนา ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมาทาบทับร่างบอบบางของเธอเอาไว้เพื่อกักขังไม่ให้เธอขยับตัวได้อีก

พิมรดาเบิกตากว้าง หายใจสะดุดเมื่อแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งราวกับหินผาเบียดชิดเข้ากับทรวงอกนุ่มนวลของเธอจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน ความร้อนผ่าวจากร่างกายชายหนุ่มแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาลวกผิวของเธอ กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพง กลิ่นซิการ์จางๆ และกลิ่นคาวเลือดบางเบา ลอยวนอยู่ตรงปลายจมูก มันเป็นสัมผัสที่คุกคาม อันตราย และทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด

“คุณจะทำอะไร... ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ฉันกราบล่ะ” พิมรดาน้ำตาไหลพราก เสียงหวานสั่นเครืออย่างน่าสงสาร ดวงตากลมโตที่ปราศจากแว่นตาหนาเตอะจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบด้วยความหวาดหวั่น

“ปล่อยงั้นเหรอ?” เฟยหลงแสยะยิ้มเหี้ยม นัยน์ตาสีดำขลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะฉีกทึ้งวิญญาณ “ลูกสาวของไอ้ฆาตกรทรยศอย่างแก ไม่มีสิทธิ์มาร้องขอความเมตตาจากฉัน!”

“ฉันไม่รู้เรื่อง!” พิมรดาส่ายหน้าไปมาจนผมเผ้ายุ่งเหยิง น้ำตาไหลอาบแก้มเนียน “ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร! ฉันไม่เคยเห็นหน้าพ่อด้วยซ้ำ ฉันเกิดมาก็มีแค่แม่! ฉันไม่รู้ว่าพ่อฉันไปทำอะไรให้คุณเจ็บแค้นนักหนา แต่ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ ปล่อยฉันไปเถอะนะ... ฉันกลัวแล้ว...”

คำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลริน ไม่ได้ทำให้หัวใจที่ด้านชาของหยางเฟยหลงสั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย ในสมองของเขามีเพียงภาพความตายของพ่อแม่และรอยยิ้มเยาะเย้ยของหลี่เฉินลอยวนอยู่เท่านั้น

“น้ำตาของแก... มันก็แค่ละครตบตาของพวกสายเลือดทรยศ” เฟยหลงกระซิบชิดริมฝีปากบาง ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดพวงแก้มที่เปียกชุ่ม “พ่อแกพรากทุกอย่างไปจากฉัน... และตอนนี้ ฉันก็จะพรากทุกอย่างไปจากชีวิตแกเหมือนกัน ซินเหยียน”

คำประกาศิตนั้นเย็นยะเยือกราวกับคำพิพากษาจากนรก พิมรดาสะอื้นฮัก ความหวาดกลัวเกาะกุมหัวใจจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว ผู้ชายคนนี้หน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่จิตใจกลับโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งกว่าปีศาจ เขากำลังจะพาเธอไปที่ไหน? จะทรมานเธออย่างไร? คำถามมากมายตีวนอยู่ในหัวจนสับสนไปหมด

พิมรดาพยายามดิ้นรนขัดขืนอีกครั้ง แต่ยิ่งเธอขยับ ร่างกายของทั้งสองก็ยิ่งเสียดสีกันมากขึ้น กลิ่นหอมหวานละมุนจากซอกคอขาวเนียนของหญิงสาวลอยมาปะทะจมูกของเฟยหลงระลอกแล้วระลอกเล่า มันปั่นป่วนสติสัมปชัญญะและปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาอย่างประหลาด เฟยหลงกัดกรามกรอด กดร่างเธอให้จมลึกลงไปกับเบาะรถมากขึ้นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่านที่ตีรวนขึ้นมา

รถยนต์คันหรูแล่นฝ่าสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในยามค่ำคืนของเซี่ยงไฮ้ พุ่งตรงไปยังท่าเรือส่วนตัวของตระกูลหยาง พิมรดาดิ้นรนสู้กับพละกำลังที่เหนือกว่าจนเรี่ยวแรงเริ่มถดถอย ข้อมือเล็กที่ถูกรวบตรึงไว้แดงช้ำจากการเสียดสี น้ำตาที่ไหลรินเหือดแห้งไปพร้อมกับความอ่อนล้า ในที่สุด ร่างบอบบางก็หยุดดิ้นรน เธอหลับตาลงอย่างจำนน ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายไหลซึมผ่านหางตา พร้อมกับสติที่ค่อยๆ เลือนรางลงเพราะความเหนื่อยล้าและความหวาดกลัวที่ตึงเครียดจนถึงขีดสุด

เมื่อรถจอดเทียบท่า เฟยหลงจัดการอุ้มร่างที่หมดสติไปแล้วของหญิงสาวขึ้นเรือสปีดโบ๊ทลำหรูที่จอดรออยู่ ฝ่าเกลียวคลื่นอันหนาวเหน็บและมืดมิดของท้องทะเลมุ่งหน้าสู่ 'เกาะมังกรฟ้า' เกาะส่วนตัวอันห่างไกลที่เป็นดั่งป้อมปราการและรังนกอินทรีของตระกูลหยาง สถานที่ที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามา และไม่มีใครสามารถหนีรอดออกไปได้

เมื่อถึงเกาะ เฟยหลงอุ้มร่างบางเดินผ่านบอดี้การ์ดที่โค้งคำนับเป็นทิวแถว มุ่งตรงเข้าไปในคฤหาสน์หินอ่อนสไตล์ยุโรปที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเกาะ บรรยากาศภายในคฤหาสน์หรูหราอลังการ ทว่ากลับให้ความรู้สึกหนาวเหน็บและเงียบสงัดราวกับสุสาน ชายหนุ่มก้าวเท้ายาวๆ ขึ้นบันไดวนปูพรมแดง มุ่งตรงไปยังปีกตะวันตกของคฤหาสน์ เขาเตะประตูห้องนอนกว้างขวางห้องหนึ่งให้เปิดออก ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในและโยนร่างบอบบางของพิมรดาลงบนเตียงคิงไซส์กลางห้องอย่างไม่ปรานีปราศรัย

ร่างเล็กร่วงกระแทกฟูกหนานุ่มจนสะดุ้งตื่นขึ้นมา เธอกะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้าด้วยความมึนงง ก่อนจะผวาเฮือกเมื่อเห็นมัจจุราชหนุ่มยืนตระหง่านอยู่ปลายเตียง นัยน์ตาดุดันจ้องมองเธอราวกับราชสีห์จ้องตะครุบเหยื่อ พิมรดารีบกระถดตัวหนีไปจนชิดหัวเตียง สองมือดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่สั่นเทาเอาไว้แน่น ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ ห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโทนสีเทาดำ แต่กลับไร้ซึ่งความอบอุ่น หน้าต่างทุกบานถูกปิดตายด้วยลูกกรงเหล็กดัดลวดลายเถาวัลย์ที่ดูวิจิตรบรรจงแต่แข็งแกร่งจนไม่อาจทำลายได้... นี่มันไม่ใช่ห้องนอน แต่มันคือกรงขังนกน้อยแสนสวยชัดๆ

“คุณจะทำอะไร... อย่าเข้ามานะ...” เสียงหวานสั่นเครือร้องห้ามเมื่อเห็นเขาก้าวเข้ามาใกล้

เฟยหลงหยุดยืนอยู่ข้างเตียง มือหนาปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้าๆ อย่างคุกคาม รอยยิ้มเย็นเยียบจุดขึ้นที่มุมปาก

“ยินดีต้อนรับสู่กรงขังของเธอ... ซินเหยียน” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้องกังวานในความเงียบ “นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเธอ ลมหายใจของเธอ เป็นของฉัน ฉันไม่สั่งให้ตาย... เธอก็ห้ามตาย”

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้อง

“เดี๋ยว! คุณจะขังฉันไว้แบบนี้ไม่ได้นะ! ปล่อยฉันออกไป!” พิมรดารีบถลันตัวลงจากเตียง วิ่งตามไปที่ประตู