บทที่ 6 สภาวะจำยอม

คำด่าทอที่พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มทำให้เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายของหยางเฟยหลงขาดผึง!

ไม่มีใครในเซี่ยงไฮ้ที่กล้าต่อปากต่อคำ หรือแม้แต่กล้าสบตาเขายามที่เขาโกรธ แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เป็นเพียงสายเลือดของศัตรูกลับกล้าท้าทายอำนาจของเขา กล้าด่าทอเขาฉอดๆ ไม่หยุดหย่อน

"ปากดีนักใช่ไหม!"

เฟยหลงคำรามลั่น เขาละมือจากการจับต้นแขน เลื่อนขึ้นมาคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหงของเธออย่างรวดเร็วและออกแรงบีบ แม้จะไม่ได้กะเอาให้ตายในทันที แต่มันก็แรงพอที่จะทำให้พิมรดาหายใจไม่ออก ร่างของเธอถูกดันจนแผ่นหลังแนบชิดติดกับกำแพงห้อง

พิมรดาเบิกตากว้าง สองมือเล็กพยายามแกะฝ่ามือเหล็กกล้าที่บีบรัดคอของเธอออก ใบหน้าหวานเริ่มแดงก่ำจากการขาดอากาศ อากาศบริสุทธิ์ถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายแล่นปราดเข้ามา แต่ความดื้อรั้นและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย

เพียะ!!!

ฝ่ามือเล็กตวัดฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาของมัจจุราชหนุ่มอย่างเต็มแรง เสียงตบหน้าดังก้องไปทั่วทั้งห้องที่เงียบสงัด ใบหน้าของหยางเฟยหลงหันไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือทั้งห้าประทับลงบนซีกแก้มซ้ายของเขาทันที

สรรพสิ่งรอบกายราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ พิมรดาร่วงลงไปนั่งกองกับพื้นเตียง หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดอย่างตะกรุมตะกราม มือข้างที่ใช้ตบเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอช้อนสายตาขึ้นมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เฟยหลงค่อยๆ หันหน้ากลับมาอย่างเชื่องช้า ปลายลิ้นหนาดุนกระพุ้งแก้มที่รู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดจางๆ นัยน์ตาดุดันที่มองมาที่เธอตอนนี้ ไม่ใช่ความโกรธธรรมดา แต่มันคือพายุทอร์นาโดที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกละเอียด

"เธอ-กล้า-ตบ-ฉัน" เขาเน้นทีละคำ น้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งในขั้วโลก

พิมรดาถอยกรูดจนชิดขอบเตียง ส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา "อย่า... อย่าเข้ามานะ..."

"ในเมื่อเธออยากจะปกป้องสายเลือดทรยศของแกนัก..." เฟยหลงแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะที่ผสมปนเปกับความแค้น "ฉันก็จะทำให้แกได้รู้สำนึก ว่าสถานะของเธอในตอนนี้ มันเป็นได้แค่ของเล่น ที่ไว้รองรับความแค้นของฉันเท่านั้น!"

พูดจบ ร่างสูงก็พุ่งตะครุบตัวหญิงสาวราวกับเสือดำที่ตะปบเหยื่อ เฟยหลงกดไหล่ทั้งสองข้างของพิมรดาให้จมลึกลงไปกับที่นอนนุ่ม รวบข้อมือเล็กที่พยายามจะประทุษร้ายเขาอีกครั้งตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมาทาบทับร่างบอบบางที่พยายามดิ้นรนหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย

"อื้อ! ปล่อย! ไอ้บ้า ปล่อยฉัน!"

"ฉันจะลงโทษความอวดดีของแก ซินเหยียน!"

สิ้นคำราม เฟยหลงก็ก้มหน้าลงบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มของพิมรดาอย่างป่าเถื่อนและดุดัน ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ ทั้งสิ้น มันไม่ใช่จูบที่เกิดจากความรักหรือความพิศวาส แต่มันคือการลงทัณฑ์ มันคือการประกาศกร้าวถึงอำนาจและสิทธิ์ขาดที่เขามีเหนือร่างกายของเธอ พิมรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจและขยะแขยง เธอเม้มริมฝีปากแน่นสนิท ไม่ยอมให้ผู้ชายใจร้ายล่วงล้ำเข้ามาได้ หญิงสาวดิ้นรนสุดชีวิต ส่ายหน้าหนีสัมผัสที่จาบจ้วง แต่เฟยหลงก็ตามประกบจูบอย่างไม่ลดละ มือหนาที่ว่างอยู่อีกข้างเลื่อนมากอบกุมปลายคางมนแล้วออกแรงบีบบังคับให้เธอเผยอริมฝีปากออก

ทันทีที่ได้ช่องทาง เรียวลิ้นร้อนชื้นก็สอดแทรก เข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปากเล็ก อย่างตะกรุมตะกรามและเอาแต่ใจ เฟยหลงดูดดึงริมฝีปากของเธออย่างรุนแรงจนพิมรดารู้สึกเจ็บปวดและแสบช้ำไปหมด กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นมินต์จากลมหายใจของเขาคุกคามสติสัมปชัญญะของเธอ รสจูบของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด บังคับขู่เข็ญ และเรียกร้องให้เธอต้องยอมจำนน แต่คนอย่างพิมรดามีหรือจะยอมแพ้ง่ายๆ เมื่อถูกรังแกจนหมดหนทางสู้ หญิงสาวจึงตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้าย เธอรอจังหวะที่เขากำลังรุกล้ำเข้ามาอย่างย่ามใจ ก่อนจะออกแรงกัดลงบนริมฝีปากล่างของเขาอย่างสุดแรงเกิด!

"อึก!"

เฟยหลงชะงักไปเสี้ยววินาที กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งกระจายไปทั่วโพรงปากของคนทั้งคู่ ความเจ็บแปลบที่ริมฝีปากล่างไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มหยุดการกระทำ ทว่ามันกลับกลายเป็นตัวจุดชนวนสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นไปอีกนับสิบเท่า เลือดของเขาที่ไหลซึมออกมาผสมผสานกับรสจูบ ยิ่งปลุกเร้าความกระหายในตัวมัจจุราชให้ทวีความรุนแรงขึ้น

แทนที่จะถอนจูบออก เฟยหลงกลับยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาแนบแน่นกว่าเดิม เขากลายเป็นปีศาจร้ายที่สูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ เขาจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จูบจนลมหายใจของพิมรดาขาดห้วง จูบจนเสียงประท้วงของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอ กลายเป็นเพียงเสียงครางอู้อี้ที่น่าสงสาร

มือหนาที่เคยบีบคางเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามเรือนร่างบอบบางที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง เฟยหลงกระชากคอเสื้อของพิมรดาจนกระดุมหลุดกระเด็นไปหลายเม็ด เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนและเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาละออกจากริมฝีปากที่บวมเจ่อ ซุกไซ้ลงมาตามซอกคอหอมกรุ่นที่เขาเคยหลงใหลตั้งแต่แรกพบ กลิ่นกายสาวผสมกับกลิ่นแป้งอ่อนๆ ยิ่งทำให้เขาคลุ้มคลั่ง เฟยหลงขบเม้มและฝากรอยรักสีแดงช้ำไว้ตามลำคอและไหปลาร้าของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อตีตราจองว่าร่างกายนี้เป็นของเขาสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียว

"ฮึก... ปล่อยฉัน... ขอร้อง... ฉันกลัวแล้ว..." พิมรดาร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาไหลอาบสองแก้ม ร่างกายของเธอสั่นสะท้านราวกับลูกนกตกน้ำ เรี่ยวแรงที่เคยมีถูกสูบออกไปจนหมดสิ้นจากการดิ้นรนขัดขืนและการถูกช่วงชิงลมหายใจอย่างบ้าคลั่ง