ตอนที่ 5/1 น้อยอกน้อยใจ

“รีบกลับจังเลยเนอะ”

“ก็บอกมีธุระต้องทำต่อ”

“อืม เข้าใจ แต่หวังว่าธุระของเฮียคงไม่ใช่ไปหาผู้หญิงที่ไหนหรอกนะ” คำถามกึ่งประชดส่อแววจับพิรุธเป็นอีกหนึ่งอย่างที่คิเรย์ไม่ชอบ ยิ่งผู้พูดคือสาวสวยคนนี้ด้วยแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอกำลังกดดันเขาชัดๆ

ชายหนุ่มถอนหายใจ นิ้วหยุดเคาะพวงมาลัยรถ ตวัดสายตาคมปลาบคู่นั้นมองร่างเพรียวหุ่นดีซึ่งยืนกอดอกจ้องเขาหลังเพิ่งมาส่งถึงที่พัก

“รีบขึ้นห้องเถอะ” เขาตัดบทก่อนที่คู่สนทนาจะพาวกเข้าเรื่องไม่เป็นเรื่องให้ต้องทะเลาะกัน คิเรย์เบื่อกับนิสัยอีกฝ่ายเต็มทน หากไม่ติดที่ต้องดีลธุรกิจให้ได้ มันก็ไม่มีความจำเป็นอะไรให้เขาต้องทำเรื่องน่าปวดหัวแบบนี้

หญิงสาวกดสายตาราบเรียบมองเขา หากแต่คิเรย์สัมผัสได้ว่าข้างในคงเต็มไปด้วยความไม่พอใจอยู่บ้าง กระนั้นเธอไม่เซ้าซี้อะไรต่อ หมุนตัวเดินกลับเข้าที่พักยังโรงแรมสุดหรู

คิเรย์มองแผ่นหลังของผู้หญิงคนนั้นจนลับสายตา เธอเป็นคนสวยมากๆ คนหนึ่ง แต่ด้วยนิสัยหยิ่งยโส เอาแต่ใจเพราะถูกเลี้ยงมาให้เป็นแบบนั้น มันลดทอนความสวยที่มีให้หายไปหมดเมื่อได้รู้จัก

ตัวเขาเองไม่ได้พิศวาสและนึกชอบอะไรในตัวเธอหรอก แต่เพราะองค์กรต้องการดึงตัวคุณพ่อของเธอให้เข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกแบล็คเรด ธุรกิจของทางนั้นจะมีมูลค่ามหาศาลเมื่อเข้ามารวมเป็นหนึ่งกับทางองค์กร

แต่ถึงอย่างไรเม็ดเงินมหาศาลที่ว่าก็ยังไม่ทำให้คนเป็นพ่อใจอ่อน ท่านเป็นนักธุรกิจที่ฉลาดเฉียบแหลมและเล่นเกมเก่ง ยังไม่ตกลงว่าจะร่วมมือกับแบล็ดเรดหรือเปล่า หากแต่ครั้งแรกเมื่อเจอเขา ก็ดันถูกชะตาเข้าอย่างจัง

เรียกได้ว่าเห็นหน้าแล้วอยากได้เป็นลูกเขย ภาระหน้าที่ดึงตัวท่านเข้าองค์กรจึงตกเป็นของคิเรย์อย่างเสียไม่ได้ มิหนำซ้ำยังเจาะจงเลือกเขาให้มาดูแลลูกสาวที่ก่อนหน้าเธอเคยได้รับจดหมายขู่ฆ่า ทั้งที่จริงๆ แล้วท่านจะจ้างบอดี้การ์ดมาคุ้มกันหรือใช้คนของแบล็คเรดก็ย่อมได้

ใจลึกๆ คงอยากให้เขาและลูกสาวตัวเองมีเวลาส่วนตัวสองต่อสองมากขึ้น จะได้สนิทสนมกันเร็วๆ หวังคิดได้เขาเป็นลูกเขยจริงๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าลูกสาวท่านชอบผีเข้าผีออกกับเขาจะตายไป

คิเรย์ขับรถจากโรงแรมที่หญิงสาวพักอาศัยมาได้ไกลพอสมควร ระหว่างนั้นเขาก็ต่อสายหาใครบางคนที่กำลังนึกถึงมาตลอดทาง

(โทรมาทำไมคะ) เสียงห้วนขึ้นจมูกทำเขาย่นคิ้วหนาเข้าหากัน

“อยู่ที่ไหน”

(จะสนใจมุกทำไม) มีความประชดประชันในเนื้อเสียง

“ฉันขอโทษ เธอก็รู้ใช่ไหมถ้าฉันไม่รีบออกมามันจะเกิดอะไรขึ้น ความแตกได้เลยนะมุกดา” พูดให้เข้าใจด้วยสุ้มเสียงอ่อนโยนที่สุด ทว่าอีกฝ่ายยังคงกล่าวคำประชดต่อกันไม่เลิก

(มุกรู้ค่ะ เฮียจะกลัวความแตกก็คงไม่ผิด เพราะเธอคือตัวจริง ส่วนมุกแค่สำรอง) คำพูดกระแทกแดกดันเหมือนหมัดหนักเสยคางเขาให้น็อคไปชั่วขณะ

คิเรย์ถอนหายใจแผ่วเบา นิ้วชี้คลึงขมับอย่างคนเคร่งเครียด “งั้นเจอกันหน่อยไหม ไปทานข้าวกัน ถือว่าชดเชยที่ทำเธอเสียเวลา” เขาเองก็เห็นใจ เธออุตส่าห์ขอสลับวันหยุดกับคนอื่นเพื่อจะได้มาเจอเขาแท้ๆ แต่กลับไม่มีเวลาให้

(เฮียคิดจะทานข้าวอย่างเดียวหรืออยากสานต่อเรื่องที่เราทำค้างไว้กันแน่คะ แล้วจะมาทานกับมุกอีกทำไม เฮียคงทานกับผู้หญิงคนนั้นอิ่มแล้วไม่ใช่เหรอ) หลายครั้งที่มุกดาทำตัวน่ารักมันก็ดีไป แต่ลองเข้าโหมดประชดทีไรก็เล่นเอาเขาปวดหัวทุกที

“โอเค ฉันเข้าใจว่าเธอกำลังโกรธ จะไม่ต้องนัดเจอก็ได้ตามใจเธอแล้วกัน” ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดให้ต้องอารมณ์เสีย ในเมื่อเล่นประชดกันเต็มที่ รอให้ใจเย็นลงกว่านี้ค่อยคุยก็แล้วกัน

(มุกไปก็ได้ค่ะ ตอนนี้กำลังหารถกลับพอดี เฮียมารับสิ) เอากับเธอเถอะ

มนุษย์เพศหญิงเป็นสิ่งชีวิตที่ซับซ้อนเข้าใจยาก หนึ่งนาทีมีร้อยอารมณ์ จนบางครั้งเขาก็ตามไม่ค่อยจะทัน

คิเรย์เหยียบคันเร่งไปตามเส้นทางที่มุกดาส่งโลเคชั่นมาให้ เมื่อไปถึงก็พบหญิงสาวนั่งรอเขาที่ศาลารอรถโดยสาร ใบหน้าเจ้าตัวแม้จะสดสวยชวนมองแต่เจือไปด้วยความไม่พอใจ ครั้นเข้ามานั่งในรถตลอดจนถึงร้านอาหาร เธอไม่แม้แต่จะพูดกับเขาสักคำ

“อร่อยไหม ทำไมกินน้อยจัง” ถามอะไรไปถ้าไม่พยักหน้าก็แค่ส่ายหน้าสองอย่าง ไม่รู้ว่ากำลังเล่นเกมปั่นประสาทเขาหรือยังไง

อุตส่าห์พามาไถ่โทษที่ทิ้งไว้ตามลำพังก็แล้ว สั่งแต่ของชอบให้ก็แล้ว หากแต่ใบหน้าสวยยังคงไม่ยิ้ม ไม่แสดงออกว่าพอใจอะไรทั้งนั้น

“ถ้ามันฝืนจะให้ไปรับทำไม” เขาหยุดทานอาหารในส่วนของตัวเอง กอดอกจ้องหน้าอีกฝ่าย เธอยังคงทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ราวกับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

“ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ”

“ก็ไม่ได้ฝืนอะไรนะคะ ปกติดีนี่” งี่เง่าชะมัด ปกติของเธอคือพูดออดอ้อนเอาใจเขา ไม่ใช่กลัวดอกพิกุลร่วงไม่ยอมพูดอะไรเลยเหมือนในตอนนี้ ทำไมจะดูไม่ออกวะ