ตอนที่ 5/2 น้อยอกน้อยใจ

“ปกติก็บ้าละ” คิเรย์พ่นลมหายใจขึ้นจมูก มื้ออาหารที่ควรเป็นไปอย่างเรียบง่ายของคนนานๆ ได้อยู่กันตามลำพัง กลับกลายเป็นอึดอัดมวนท้องเสียอย่างนั้น

“มีอะไรจะถามฉันรึเปล่า ถ้าตอบได้ก็จะตอบ”

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ คนที่เฮียคุยอยู่น่ะ” มุกดาวางช้อนรวดเร็วเมื่อเธอได้รับโอกาสให้ถามในสิ่งที่อยากรู้และคาใจมาตลอด นัยน์ตากลมสวยคาดคั้นคิเรย์กลายๆ

“เธอเป็นลูกสาวนักธุรกิจที่ฉันกำลังดีลงานด้วย”

“ชื่ออะไรคะ”

“…” เขาไม่ตอบ เอาแต่มองหน้าไม่พูดอะไรเลย มุกดาจึงเลือกยิงคำถามถัดมา

“คนเดียวกับที่มาคอนโดเฮียวันนี้ใช่ไหม”

“อืม คนเดียวกัน” เขาพยักหน้าช้าๆ แววตาราบเรียบไม่ต่างจากคำพูดเฉยชา ส่วนคนฟังอย่างเธอ มันวูบโหวงหายใจไม่ทั่วท้อง

“ตอนนี้เฮียกับเธออยู่ในสถานะไหนคะ”

“แค่คนคุย”

“คิดจะจริงจังกับเธอไหม”

“นั่นมันเรื่องของอนาคต”

“แล้วเคยมีอะไรกับเธอรึยัง”

“ถามอะไรของเธอ” โครงคิ้วหนาขมวดให้กับคำถามตรงไปตรงมาของคนตัวเล็ก

“เฮียตอบสิ”

“จะบ้าตาย” คิเรย์กลอกตา ถอนหายใจแรง “ไม่เคย ฉันทำเรื่องแบบนั้นแค่กับเธอคนเดียว”

มุกดายอมรับว่าใจชื้นขึ้นเยอะ แต่เธอไม่ได้ปลาบปลื้มไม่ได้รู้สึกดีอะไรขนาดนั้น เพราะอาจอยู่ในสถานะคนคุยเลยยังอยากค่อยเป็นค่อยไปหรือเปล่า แต่ถ้าเขาคิดจริงจังกับฝ่ายนั้นแล้วล่ะก็ เรื่องที่ว่าคงตามมาในอีกไม่ช้าไม่นาน

“แล้วมุกล่ะ อยู่ในสถานะไหน” กลั้นใจถามในสิ่งที่ไม่สมควรถาม

ความน่าอึดอัดก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ เหมือนคลื่นลูกใหญ่ที่รอซัดโหมเข้าฝั่ง ระหว่างเธอและเขาต่างจ้องตากันนิ่ง ฝ่ายหนึ่งเฝ้ารอคำตอบ ในขณะที่อีกฝ่ายคิดหนักกับคำถาม

“ทำไมวกมาคุยเรื่องนี้ ชักจะคุยไม่รู้เรื่องแล้วนะ” ทำไมต้องทำเสียงดุ ทำไมให้คำตอบกันไม่ได้

มุกดากลั้นก้อนเหนียวหนืดลงคอ กระพริบตาไล่หยาดน้ำอุ่นคลอเบ้า หัวใจพองบวมเริ่มจะหายใจไม่ออกขึ้นทุกที

“ถ้าสักวันเฮียคบเธอคนนั้นเป็นแฟนจริงๆ มุกก็จะได้ทำใจแต่เนิ่นๆ เพราะมุกไม่ได้รู้สึกดีนักหรอกที่ต้องเป็นคนในความลับ มันเหมือนเมียน้อย” น้ำเสียงกล้ำกลืนฝืนทนกับความเจ็บปวดกลางใจทำคนฟังสงสารไม่น้อย

ไม่ได้มีแค่มุกดาที่อึดอัดกับเรื่องนี้ คิเรย์ก็รู้สึกเหมือนอย่างเธอ เพียงแต่เขาไม่แสดงออก

ชายหนุ่มโดนคำพูดคนตัวเล็กน็อกเข้าจังๆ กลางแสกหน้า สิ่งที่เธอระบายออกมาเต็มไปด้วยความอัดอั้นอยากหาทางออกให้ตัวเอง “เวลานั้นยังมาไม่ถึง จะตีตัวไปก่อนไข้ทำไม”

“เฮียก็พูดได้สิ คนที่เจ็บปวดที่สุดกับเรื่องนี้มันไม่ใช่เฮียนิ” ประกายความไม่พอใจระคนเจ็บปวดฉายชัดในแววตาคู่สวย

มุกดามองหน้าเขาสักพักก็ได้รับแต่ความเย็นชา ไม่หืออืออะไรทั้งนั้น เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอเจ็บมากแค่ไหน

ก็คงพอๆ กับตัวหญิงสาวเอง ที่ไม่มีทางรู้เลยว่าตัวเองไม่ได้เจ็บเพียงคนเดียว เพราะแม้อีกฝ่ายไม่แสดงอาการ แต่อยากให้รู้ไว้ว่าเขาเองก็เจ็บไม่แพ้เธอ

อาหารมื้อนี้ไม่ได้จบลงที่รอยยิ้มและสีหน้าเปื้อนสุขอย่างเช่นทุกที มันมีแต่จะกระอักกระอ่วนใจ อึดอัดในโพรงอกกันทั้งสองฝ่าย

คิเรย์ขับรถมาส่งมุกดาถึงบ้านพักโดยไม่ต้องระแวงว่าจะมีใครเห็น ยิ่งช่วงที่มาร์ตินและมาร์คัสวุ่นกับงานก็แทบไม่ได้ปลีกตัวมาที่นี่อย่างแน่นอน

ตลอดทางไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นแม้แต่เสียงไอหรือเสียงกลืนน้ำลายยังไม่เล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน เงียบชนิดที่ว่าต้องเปิดเพลงกลบบรรยากาศคับอกคับใจนี้ซะ

กระทั่งล้อรถค่อยๆ ขับเคลื่อนช้าลงและจอดสนิทเมื่อถึงหน้ารั้วบ้านนอร์ดิกหลังเล็ก คิเรย์ไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะเปิดปากพูดอะไรสักอย่าง เอาแต่นั่งเงียบหน้าอมทุกข์ ซึ่งครั้งนี้ต้องเป็นเขาที่เอ่ยก่อน

“คิดไว้รึยังเรื่องไอ้ตินชวนไปทะเล จะไปด้วยกันรึเปล่า”มุกดาชำเลืองสายตามองคนข้างตัวเล็กน้อย เธอมีคำตอบให้เรื่องนี้มาตั้งแต่วันที่โดนชวนแล้ว

“ไปค่ะ ได้ไปปลดปล่อยบ้างก็ดี เฮียตินคงดูแลประคบประหงมมุกไม่ห่างอยู่แล้ว” สงสัยวันนี้ผีขี้ประชดเข้าสิง เธอถึงได้พูดจากระแทกแดกดันเขาตลอด แต่แล้วยังไง เขามันเป็นคนตายด้านไร้ความรู้สึก คำพูดแค่นี้ทำอะไรไม่ได้หรอก

“มันดูแลดีมาตลอด ไม่ใจอ่อนให้มันบ้างล่ะ” ประชดเธอกลับสินะ

“ผลักไสมุกให้เพื่อนเก่งจังเลยนะคะ ถ้ามุกรักเฮียตินเหมือนที่รักเฮีย มุกคงตอบรับคำขอเป็นแฟนเขาไปนานแล้ว ไม่ทนเจ็บแบบนี้หรอก” มีแต่อาการฮึดฮัดไม่พอใจเต็มไปหมด คิเรย์พึ่งเคยเธอโดนมองแรงแบบนี้ครั้งแรกเหมือนกัน

เขาเบือนหน้าหนีประกายตากรุ่นๆ คู่นั้นที่พร้อมทำนบน้ำตาแตก ไม่ควรใส่ไฟพูดอะไรนอกจากหุบปากเงียบๆ เพียงแต่คนอย่างเขามันไม่เคยเงียบได้อยู่แล้ว

เป็นพวกปากคอเราะราย ปากไม่ตรงกับใจ ปากไม่สร้างสรรค์ “ก็ไม่ได้ขอให้ทน เธอเลือกของเธอเอง”

“เหอะ!” เสียงสูงสบถดังก่อนต่อมาเจ้าตัวเปิดประตูลงจากรถและปิดกระแทกกลับดังปึง